நாவல்

மாமலர் | ஜெயமோகன்


இல்லை, இவ்வெறுப்பை ஒருபோதும் அணையவிடலாகாது. என் ஆணவம் எஞ்சவேண்டும். எனக்கிழைக்கப்பட்ட தீங்கிற்கு நிகர்செய்யும் வரையாயினும். மீண்டும் மீண்டும் ஆண்களால் தோற்கடிக்கப்படும் பெண் நான். அவர்களைவிட உயர்ந்தவள் என்பதனாலேயே அஞ்சப்படுகிறேன். நுகர்ந்து துறக்கப்படுகிறேன். நல்லுணர்வால் ஏமாற்றப்படுகிறேன். பெண்ணின் பெருஞ்சினமென்ன என்று இவர்கள் அறியவேண்டும். அது சூதர் சொல்லில் என்றும் வாழவேண்டும். நிகர்செய்யப்படா பழி பெருகும். எரியை எரியே அணைக்கமுடியும் என்பது நெறி.

-தேவயானி   (மாமலர் – 84)

மாமலர் – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – மாமலர் – 1

வெண்முரசு நாவல் வரிசையின் 13வது நூல் மாமலர். பீமனைத் தலைவனாகக் கொண்டது. தருமன், அர்ஜுனனைத் தொடர்ந்து பீமன் செய்யும் பயணங்களும், அதனூடே பின் வரும் சந்திர வம்ச மூதாதைகளின் தருக்கல்கள், தடுமாற்றங்கள், வழுக்கல்கள், வெற்றிகள் என்கிற சிடுக்கல் நிறைந்த வாழ்க்கையைச் சொல்லிச் செல்கின்றன.

  • புரூரவஸ்-ஊர்வசி
  • நகுஷன்-அசோக சுந்தரி-ஹுண்டன்
  • தேவயானி – சர்மிஷ்டை – யயாதி – அஸ்ருபிந்துமதி
  • புரு
புருரவஸ் - ஊர்வசி - ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)
புருரவஸ் – ஊர்வசி – ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)

தொடக்கம்

இமயமலை அடிவார கோதவனத்தில் நாவல் தொடங்குகிறது.

கிராதம்  நாவலின் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு குடிலுக்குத் திரும்புகிறான். தோட்டம், குரங்குகள், ஓங்கிய சால மரங்கள் நிறைந்த அடர் வனம் என்கிற வர்ண மயமாக சூழலில் தொடங்குகிறது மாமலர். குரங்குப் பட்டாளங்கள், முண்டன் என்கிற குரங்குக் குள்ளன்கள் என்கிற கலகலக்கும் பாத்திரங்களுடனும், துள்ளல் நிறைந்த நடையில் சீண்டல்கள், சிரிப்புகள் என்று நம்மை உடனே உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது இந்நாவல்.

முண்டன் அஞ்சிநடுங்கி நகுலனுக்குப் பின்னால் பாதிமறைந்து ஒரு கண் மட்டும் காட்டி “இனிமேல் இல்லை” என்றான். “என்ன இல்லை?” என்றார் தருமன். “இனிமேல் உண்மையை சொல்லமாட்டேன்” என்று முண்டன் சொன்னான். தருமன் சிரித்துவிட்டார். “இவனை என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை” என்றார். “உண்மைகளை நான் வேண்டுமென்றால் பொய்யாக்கிவிடுகிறேன்” என்றான் முண்டன். “அய்யோ” என தருமன் தலையில் அடித்துக்கொண்டார். “காவியமாக்குவதைவிட இது எளிது…” என்றான் முண்டன்.

அதிருப்தி, அயற்சி, ஆற்றாமை என்று தன்னுடைய இணைபிரியா தோழமைகளுடன் குடிலுக்குள் சுற்றி சுற்றி வருகிறார் தருமன்.

“நீங்கள் உணவருந்திவிட்டீர்களா, மூத்தவரே?” என்றான் அர்ஜுனன். “எழுந்ததுமே அடுமனைக்குத்தான் சென்றேன். எளிய உணவுதான். பல்தேய்த்து குளித்துவிட்டு மீண்டும் முறையாக உண்ணவேண்டும்” என்றபடி பீமன் அருகேவந்து குந்தி அமர்ந்தான். சகதேவனிடம் “அடேய், தள்ளிப்போ. நான் இளையோனிடம் சில அரசமந்தணங்கள் பேசவேண்டியிருக்கிறது” என்றான். “என்ன அப்படி?” என்று சகதேவன் கேட்க “செல்கிறாயா இல்லையா?” என்றான். சகதேவன் “அரசியலுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என முணுமுணுத்தபடி நகுலனின் அருகே சென்று நின்றான்.

அர்ஜுனன் “வேண்டாம் மூத்தவரே, நான் மதுவருந்தி நீணாள் ஆகிறது” என்றான். “நீ தவமுனிவர் போலிருக்கிறாய். உலகுக்குத் திரும்பு. எங்களைப் பார், நாங்கள் சொல்வளர்காடுகளினூடாக இங்கே வந்தோம். இது சொல்லில்லா காடு. இங்குதான் இனிதாக வாழ்கிறோம்.” அர்ஜுனன் “வேண்டாம்” என்றான். “ஏன்?” என்றான் பீமன். அர்ஜுனன் “மூத்தவர் இருக்கிறார்” என்றான். “அவருக்கும் கொடுப்போம்” என்றான் பீமன். “விளையாடாதீர்கள், மூத்தவரே” என்றான் அர்ஜுனன்.

மாமலர் 6

பீமனும் ஜெயத்ரதனும்

முதல் கனலாக திரௌபதியைக் கடத்திப் போகிறான் ஜெயத்ரதன். அவளை மீட்டு, அவனை நையப் புடைத்து எடுக்கிறார்கள் பீமார்ச்சுனர்கள்.

“என்ன ஆயிற்று?” என்றான் பீமன். “ஒரு புரவி சரிந்துவிட்டது” என்றான் அர்ஜுனன். மீண்டுமொரு அம்பு சென்றது. “இன்னொரு புரவி” என்றான். மூன்றாவது அம்பில் “அச்சு” என்றபின் கீழே இறங்கத்தொடங்கிய அவனிடம் “அவனை கொன்றிருக்கலாமே” என்றான் பீமன். “ஒளிந்திருந்து கொல்ல நான் ராகவராமன் அல்ல” என்றபடி மரத்திலிருந்தே புரவிமேல் பாய்ந்தான்.

மாமலர் – 7

ஆனால், செய்தி அதில் இல்லை. அப்பொழுது பீமன் ஆடும் வெறியாட்டம் உணர்த்தும் செய்தி பெரிது. மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள், சீண்டிக் கொள்கிறார்கள், உணவு சமைக்கிறார்கள், மது அருந்துகிறாரகள் – எதுவும் உள்ளுரை வஞ்சத்தை அணைக்கவில்லை. மேலும் கணன்று புகைந்து கொண்டே இருக்கிறது அவர்கள் உள்ளத்தில். அது வெடித்துச் சிதறிய சமயம். கட்டுப்பாடில்லாத வஞ்சம் கொண்ட விலங்காக பீமன் இருக்கிறான்.  ஜெயத்ரதன் தோற்றதும் அர்ஜுனன் இளகுகிறான், தருமன் மன்னித்து விடுகிறான். இத்தனைக்கும் திரௌபதி கருணையால் விழிநீர் சிந்துகிறாள். ஆனால் பீமன் குமுறிக் கொண்டே இருக்கிறான். எல்லாவற்றையும் உள் வைத்து, புறமொன்று பேசும் நாடகமேடையாக கானக வாசம் நடந்து கொண்டுள்ளது.

“மூத்தவரே, மூத்தவரே” என அர்ஜுனன் கூச்சலிட்டு சென்று அவனைப் பிடித்தான். “விடுங்கள்… எளிய வீரர்கள் இவர்கள்…” பீமன் “என் குலமகள்… என் குலமகள். நம் கைப்பிடித்தமைக்காக இன்னும் எத்தனை சிறுமைகளை சந்திப்பாள்? ஒட்டுமொத்த ஷத்ரியர்களை அழிக்கிறேன். மூடா, ஒட்டுமொத்த ஆண்குலத்தை அழிக்கிறேன். அழிக பாரதவர்ஷம், அழிக இப்புவி!”

மாமலர் – 7

திரௌபதியின் மாற்றம்

கானேகிய பிறகும் கணன்று கொண்டுதான் இருந்தாள் திரௌபதி. தருமனை, பீமனை, கிருஷ்ணனை என்று அனைவரையும் ஏசுகிறாள். பீமனுடன் மட்டுமே உளம் கனிந்து பேசுகிறாள். காண விரும்பிய விதுரர் சொல்லைக்கூட எந்த ஒரு மறுமொழியும் இன்றி கேட்டு புறக்கணிக்கிறாள். மாமலரில் கனிவு கொள்கிறாள். அன்னையென கனிவு கொள்வதாக பீமனிடம் சொல்கிறாள். அவன் நம்புகிறான். வாசிக்கும் நம் மனதுதான் உடனே அவ்வளவையும் நம்ப மறுக்கிறது. இவ்வளவு கனிந்துள்ள அன்னைக்கு, பீமன் நினைவிற்கு வருகிறான். பாஞ்சாலத்து நிசாகந்தி நினைவிற்கு வருகிறது. தன் பிள்ளைகளைப் பற்றி ஓர் நினைவும் எழக் காணோம். இன்னமும் நாம் வாசிப்பதில் உயரவேண்டும் போல.

திரௌபதி எழுந்துகொள்ள அவனும் உடன் எழுந்தபடி “ஜயத்ரதனுக்காக விடுத்த விழிநீர் உலர்ந்துவிட்டதா?” என்றான். “இல்லை” என அவள் திரும்பி அவன் விழிகளை நோக்கி சொன்னாள். “இப்போதும் அவன் அன்னையாகவே என்னை உணர்கிறேன்.” அவன் உரக்க “பெண்கவர வந்த சிறுமகன்… அவன்…” என சொல்லெடுக்க அவள் கைகாட்டி “பலந்தரையை* சிறைகொள்வதற்கு முன் அவள் உள்ளத்தை நீங்கள் அறிந்தீர்களா?” என்றாள். அவன் சொல்சிக்கி தடுமாற “அவ்வாறுதான் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் ஷத்ரியர் அனைவரும். மண்ணையும் பொன்னையும் பெண்ணையும் வென்று பெருமைகொள்ளவே துடிக்கிறீர்கள். அதில் முட்டி மோதி வென்று தருக்குகிறீர்கள். வீழ்ந்து அழிகிறீர்கள்” என்றாள். உதடுகள் கோட “இரண்டுமே வீண்” என்றாள்.

மாமலர் – 9

 

* பலந்தரை பானுமதியின் தங்கை, துரியோதனனை மாலையிட வேண்டியவள். பீமனால் கடத்தி மணம் கொள்ளப் பட்டவள்.

சுகிக்கப் பட்டவளின் ஏமாற்றம்

புருரவஸ்- ஊர்வசி கதை வருகிறது.

நகுஷன் அசோக சுந்தரி கதை வருகிறது.

தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்
தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்

யயாதி தேவயானி-சர்மிஷ்டை கதை மாமலரின் உச்சம் என்றே சொல்வேன்.

முண்டன் பீமனுக்குக் கூறுவதாக வரும் இக்கதைகளில் சந்திர வம்சத்தின் அடாத விளைவுகளையும், விடாத துயரங்களையும் வரிசையாகக் காட்டி வருகிறது.

தேவயானி கசனால் சுகிக்கப்பட்டு கைவிடப்படுகிறாள். சர்மிஷ்டையால் ஏளனம். யயாதியால் ஏமாற்றம், சாயையால் துரோகம்.. எத்தனை சுழற்சிகள்.

கசன் - தேவயானி - சுக்கராச்சாரியார்
கசன் – தேவயானி – சுக்கராச்சாரியார்

தருக்கி தோற்கிறாள் தேவயானி. பின்தங்கி வெல்கிறாள் சர்மிஷ்டை. இந்த அத்தியாயங்களில் மாமலர் ஜெயமோகனின் சொற்களில் சுடுமலராகிறது.

“எதுவாக இருந்தாலும் அறியாத ஒன்றை இங்கு நின்று எண்ணி எண்ணி விரித்தெடுத்து அச்சத்தை பெருக்கிக்கொள்வதில் எந்தப் பொருளும் இல்லை. வருவது வரட்டும். உயிரைப் போக்கிக்கொள்ளும் உரிமை நம்மிடம் இருக்கும் வரை நாமே ஏற்றுக்கொள்ளாத எத்துன்பமும் நமக்கு வருவதில்லை”
– சர்மிஷ்டை
மாமலர் – 70

சர்மிஷ்யை வினவும் தேவயானி - விக்கிபீடியா

யயாதியின் வரம்பிற்குள் தானே வலிய நுழைந்து, பாரத பூமியைத் தன்னைச் சுற்றி சுழல வைக்கிறாள் தேவயானி. தனது நிழலாக கொடும் குணம் கொண்ட சாயையுடன் இணைந்து அளி, அழி என இரு வேடம் கட்டி தாண்டவமாடுகிறாள்.

“உங்கள் உளம்கொண்ட ஐயத்திற்கு கார்க்யாயனரின் ராஜ்யசூத்திரத்தில் விளக்கம் உள்ளது, அரசே. எக்குடியும் பிறகுடிக்கு கடன்பட்டதாக அமையலாகாது. அது அவர்களிடையே மேலும் பகையையே வளர்க்கும். பெறுவதும் கொடுப்பதும் அரசாகவே இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் அரசிடமே படைவல்லமை உள்ளது. எந்நெறியால் ஆணையிடப்பட்டாலும் படைக்கலம் உடன்செல்லாது எவரிடமிருந்தும் செல்வத்தை பெற முடியாது”

சுபகை, முண்டன், மாலினி வரிசையில் சாயை ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த ஜெயமோகனின் பாத்திரம். தேவயானியின் நிழலாக உலவுகிறாள். என்னவோ ஜெயலலிதா-சசிகலா கதையைப் படிப்பது போல இருந்தது. பேற்றரைக்குச் சென்ற யயாதியே, சாயையின் அனுமதி பெற்றுத்தான் செல்கிறான்.

உள்ளறைக்குச் சென்று பேரரசியை பார்த்தேன். அவளருகே சாயை நின்றிருந்தாள். என்னருகே வந்து ‘களைத்திருக்கிறார்கள். ஓரிரு சொற்களுடன் முடித்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்றாள். நான் ‘ஆம், நான் உடனே சென்றுவிடுவேன்’ என்றபின் அவள் அருகே சென்று நின்றேன். விழிகளைத் திறந்து என்னை நோக்கினாள். நான் முற்றிலும் அறியாத பெண். நான் உள்ளூர அஞ்சும் அரசி. ‘என் குலம் வாழ மைந்தனை அளித்திருக்கிறாய்’ என்றேன். அவள் மறுமொழி சொல்வதற்குள் சாயை ‘பாரதவர்ஷம் ஆள வந்த சக்ரவர்த்தி. சுக்ரரின் கொடிவழியின் அருமணி’ என்றாள். நான் ‘ஆம்’ என்றேன்.

யயாதி
மாமலர் – 79

தேவயானி சாயையுடன் பிணக்கு கொள்ளும் இடம் இந்த நாவலின் உச்சங்களுள் ஒன்று. மனித மனத்தின் சிக்கல் நிறைந்த இருட் பகுதிகள் வெளி வரும் தருணங்கள் நம்மால் கடக்க இயலாதவை.

தேவயானி உரத்த குரலில் “நீ இதை ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை? என் நலனுக்காக என்று பொய் சொல்லமாட்டாய் என்று எண்ணுகிறேன்” என்றாள்.

“சொல்ல வேண்டாம் என்று தோன்றியது. உங்கள் நலனுக்காக அல்ல” என்றாள் சாயை. “ஏன்?” என்றாள் தேவயானி. “என் வஞ்சத்துக்காக” என்று சாயை சொன்னாள். தேவயானி திகைத்து பின் மீண்டு உடைந்த குரலில் “நான் உன்னை நம்பினேன். உன்னை என் ஒரு பகுதியென எண்ணினேன்” என்றாள். “உங்கள் ஒரு பகுதியாக இருப்பதனால்தான் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் உங்கள்மேல் நச்சுமிழ விரும்பினேன்” என்றாள். “முற்றிலும் உங்களுக்கு படைக்கப்பட்ட உள்ளம் கொண்டவள் நான். ஆனால் என்னுள் இவ்வஞ்சத்தின் நச்சுப்பல் இருந்துகொண்டே இருந்தது.”

மாமலர் – 83

யயாதியை ஒரு பொருட்டெனவே மதிக்காதவள் தேவயானி. ஆனால் அவனால் ஏமாற்றப்பட்ட பொழுது, அவனைக் கசனாகவே பார்க்கிறாள். அவள் கனவில் கண்டதும் அதுவே. அவள் இந்த அளவிற்கு வெறுக்குமாறு அவன் என்ன தவறு செய்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். இத்தனைக்கும், திரௌபதியுடனான முதலிரவுக்கு முன்னர் அர்ஜுனன் திரௌபதியின் அணுக்கத்தோழியுடன் மகிழ்ந்த நினைவு எனக்கு வந்தது. அதை ஒப்பிடுகையில் யயாதி பாவம். பாவப்பட்ட உணர்வுப் புழு மட்டுமே. அதற்கு தேவயானியே பதில் சொல்கிறாள்.

“இது உன் மீதான வஞ்சம் மட்டும் அல்ல” என்றாள். பற்களைக் கடித்தபடி “ஆணென்பதாலேயே நீ பழி சுமந்தாகவேண்டும்” என்றபின் எழுந்து திரும்பி நடந்தாள்.
மாமலர் – 85

சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி
சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி

புராணக் கதைகளில், யயாதி தேவயானியுடன் இறுதியில் சேர்ந்து வனவாசம் செல்வதாகப் படித்திருக்கிறேன். இதில் அனையா கோபமுடையவளாக, தனித்து வனத்தில் வாழ்ந்து மறைவதாக புனைந்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். தீயாகவே இருக்கிறாள். இத்தணைக்கும் கவனிக்க வேண்டியது, இறுதியில் சர்மிஷ்டையை தன் உடன் சேர்த்துக் கொள்கிறாள். இரு கோடுகள்!

முண்டன்

வாசித்து மகிழக்கூடிய வெண்முரசு கதாபாத்திரங்களில் ஒன்று முண்டன். இவன் குள்ளன், குரங்கன். சேட்டைக் காரன். உண்மைகளை தன் நாவினால் நஞ்சு தடவிய பகடியென உதிர்ப்பதில் வல்லவன். சீண்டிக்கொண்டே இருக்கிறான் – தருமனை, பீமனை!

“அரசே, இந்தக் காய் அறம் எனும் சொல். இந்தக் காய் யுதிஷ்டிரன். ஆம், இது பீமன். இது ஆற்றல். இது கூர்மை என்றால் இதை அதனருகே வைத்து விஜயன் என்பேன். இது நிமித்தம். ஆகவே இது சகதேவன். இது விசை. அருகிருப்பது நகுலன். அப்பாலிருப்பது ஆணவம். அதன் இணையை துரியோதனன் என்பேன். அருகிருப்பது சகுனி. அதன் துணை விழைவு. அப்பாலிருப்பது அறியாமை. அதற்குரியவர் இந்தக் காயென அமைந்த திருதராஷ்டிரர். இது வஞ்சம். இது கர்ணன். இவை பெருமிதமும் பீஷ்மரும். இவை பற்றும் துரோணரும். இது சீற்றம். அதை குந்திதேவி என்பேன். அவையோரே, இதோ இது ஆக்கம். இதை நான் கிருஷ்ணன் என்பேன். இது அழிவு. அதை திரௌபதி என்றால் சினம்கொள்ளலாகாது. நாம் வேண்டுமென்றால் இவற்றையெல்லாம் மாற்றிக்கொள்ளலாம். யார் நம்மைக் கேட்பது?”

ஃ…

“கலந்துவிட்டது… பொறுத்தருளவேண்டும்… இதோ” என அவன் சீரமைக்க முயல்பவன்போல அவற்றை கலந்து கலந்து பிரித்தான். “விழைவு ஏன் யுதிஷ்டிரனாகிறது? பிழை… அது பிழை… இதோ!” என்றான். கனிவு சூடி திரௌபதி எழுந்தாள் வஞ்சம் கொண்டு குந்தி. துரியோதனன் பற்று கொண்டிருந்தான்.

மாமலர் -9

இறுதியில் எதிர் பாராத தோற்றமளிக்கிறான் முண்டன். அதை வாசிப்பவர் இன்பத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

“செல்க, மைந்தா! ஆனால் அனைத்தையும் அறிந்துவிட்டுச் செல்க! வீடுபேறென்று யோகியர் அடைந்ததும் மெய்மையென்று ஞானியர் அறிந்ததும் உண்மை என்று நூலோர் சொல்வதும் உனக்கு ஒருபோதும் கைப்படப்போவதில்லை. உன்னிடம் இந்த மாமலர் மட்டும் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும். நறுமணமும் கெடுமணமும் கொண்டிருக்கும். அனலென எரியும், நிலவெனக் குளிரும். பிறிதெவரும் எந்நிலையிலும் அறியாத ஒருவனாக உன் உடலுக்குள் ஒளிந்து அந்த மலரை நெஞ்சில் சூடியிருப்பாய்.”

மாமலர் – 10

பீமன் எதை இழந்தான், எதைப் பெற்றான் என்பதற்கு கோனார் நோட்ஸ் யாராவது போடுவார்கள். ஆனால், பெரு வஞ்சத்துடன் உரு மாறவே இம் மூன்று பாண்டவர்களும் பயனங்கள் செய்து வந்துள்ளதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. தயாராகிறார்கள்!

சற்று நீளமான கதை. முண்டன் தாங்கிச் செல்கிறான்.

அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்.

இன்னுமொரு இனிய நூல் அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நண்பர்களே. வணக்கம்.mamalar

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s