யயாதியும் ஷாஜஹானும்


விளைவிற்கு நிர்வாகம் பொறுப்பாகாது
Jeyamohan’s Yayati and Fellow Indians’ Shah Jahan

Advertisements

மாமலர் | ஜெயமோகன்


இல்லை, இவ்வெறுப்பை ஒருபோதும் அணையவிடலாகாது. என் ஆணவம் எஞ்சவேண்டும். எனக்கிழைக்கப்பட்ட தீங்கிற்கு நிகர்செய்யும் வரையாயினும். மீண்டும் மீண்டும் ஆண்களால் தோற்கடிக்கப்படும் பெண் நான். அவர்களைவிட உயர்ந்தவள் என்பதனாலேயே அஞ்சப்படுகிறேன். நுகர்ந்து துறக்கப்படுகிறேன். நல்லுணர்வால் ஏமாற்றப்படுகிறேன். பெண்ணின் பெருஞ்சினமென்ன என்று இவர்கள் அறியவேண்டும். அது சூதர் சொல்லில் என்றும் வாழவேண்டும். நிகர்செய்யப்படா பழி பெருகும். எரியை எரியே அணைக்கமுடியும் என்பது நெறி.

-தேவயானி   (மாமலர் – 84)

மாமலர் – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – மாமலர் – 1

வெண்முரசு நாவல் வரிசையின் 13வது நூல் மாமலர். பீமனைத் தலைவனாகக் கொண்டது. தருமன், அர்ஜுனனைத் தொடர்ந்து பீமன் செய்யும் பயணங்களும், அதனூடே பின் வரும் சந்திர வம்ச மூதாதைகளின் தருக்கல்கள், தடுமாற்றங்கள், வழுக்கல்கள், வெற்றிகள் என்கிற சிடுக்கல் நிறைந்த வாழ்க்கையைச் சொல்லிச் செல்கின்றன.

  • புரூரவஸ்-ஊர்வசி
  • நகுஷன்-அசோக சுந்தரி-ஹுண்டன்
  • தேவயானி – சர்மிஷ்டை – யயாதி – அஸ்ருபிந்துமதி
  • புரு
புருரவஸ் - ஊர்வசி - ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)
புருரவஸ் – ஊர்வசி – ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)

தொடக்கம்

இமயமலை அடிவார கோதவனத்தில் நாவல் தொடங்குகிறது.

கிராதம்  நாவலின் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு குடிலுக்குத் திரும்புகிறான். தோட்டம், குரங்குகள், ஓங்கிய சால மரங்கள் நிறைந்த அடர் வனம் என்கிற வர்ண மயமாக சூழலில் தொடங்குகிறது மாமலர். குரங்குப் பட்டாளங்கள், முண்டன் என்கிற குரங்குக் குள்ளன்கள் என்கிற கலகலக்கும் பாத்திரங்களுடனும், துள்ளல் நிறைந்த நடையில் சீண்டல்கள், சிரிப்புகள் என்று நம்மை உடனே உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது இந்நாவல்.

முண்டன் அஞ்சிநடுங்கி நகுலனுக்குப் பின்னால் பாதிமறைந்து ஒரு கண் மட்டும் காட்டி “இனிமேல் இல்லை” என்றான். “என்ன இல்லை?” என்றார் தருமன். “இனிமேல் உண்மையை சொல்லமாட்டேன்” என்று முண்டன் சொன்னான். தருமன் சிரித்துவிட்டார். “இவனை என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை” என்றார். “உண்மைகளை நான் வேண்டுமென்றால் பொய்யாக்கிவிடுகிறேன்” என்றான் முண்டன். “அய்யோ” என தருமன் தலையில் அடித்துக்கொண்டார். “காவியமாக்குவதைவிட இது எளிது…” என்றான் முண்டன்.

அதிருப்தி, அயற்சி, ஆற்றாமை என்று தன்னுடைய இணைபிரியா தோழமைகளுடன் குடிலுக்குள் சுற்றி சுற்றி வருகிறார் தருமன்.

“நீங்கள் உணவருந்திவிட்டீர்களா, மூத்தவரே?” என்றான் அர்ஜுனன். “எழுந்ததுமே அடுமனைக்குத்தான் சென்றேன். எளிய உணவுதான். பல்தேய்த்து குளித்துவிட்டு மீண்டும் முறையாக உண்ணவேண்டும்” என்றபடி பீமன் அருகேவந்து குந்தி அமர்ந்தான். சகதேவனிடம் “அடேய், தள்ளிப்போ. நான் இளையோனிடம் சில அரசமந்தணங்கள் பேசவேண்டியிருக்கிறது” என்றான். “என்ன அப்படி?” என்று சகதேவன் கேட்க “செல்கிறாயா இல்லையா?” என்றான். சகதேவன் “அரசியலுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என முணுமுணுத்தபடி நகுலனின் அருகே சென்று நின்றான்.

அர்ஜுனன் “வேண்டாம் மூத்தவரே, நான் மதுவருந்தி நீணாள் ஆகிறது” என்றான். “நீ தவமுனிவர் போலிருக்கிறாய். உலகுக்குத் திரும்பு. எங்களைப் பார், நாங்கள் சொல்வளர்காடுகளினூடாக இங்கே வந்தோம். இது சொல்லில்லா காடு. இங்குதான் இனிதாக வாழ்கிறோம்.” அர்ஜுனன் “வேண்டாம்” என்றான். “ஏன்?” என்றான் பீமன். அர்ஜுனன் “மூத்தவர் இருக்கிறார்” என்றான். “அவருக்கும் கொடுப்போம்” என்றான் பீமன். “விளையாடாதீர்கள், மூத்தவரே” என்றான் அர்ஜுனன்.

மாமலர் 6

பீமனும் ஜெயத்ரதனும்

முதல் கனலாக திரௌபதியைக் கடத்திப் போகிறான் ஜெயத்ரதன். அவளை மீட்டு, அவனை நையப் புடைத்து எடுக்கிறார்கள் பீமார்ச்சுனர்கள்.

“என்ன ஆயிற்று?” என்றான் பீமன். “ஒரு புரவி சரிந்துவிட்டது” என்றான் அர்ஜுனன். மீண்டுமொரு அம்பு சென்றது. “இன்னொரு புரவி” என்றான். மூன்றாவது அம்பில் “அச்சு” என்றபின் கீழே இறங்கத்தொடங்கிய அவனிடம் “அவனை கொன்றிருக்கலாமே” என்றான் பீமன். “ஒளிந்திருந்து கொல்ல நான் ராகவராமன் அல்ல” என்றபடி மரத்திலிருந்தே புரவிமேல் பாய்ந்தான்.

மாமலர் – 7

ஆனால், செய்தி அதில் இல்லை. அப்பொழுது பீமன் ஆடும் வெறியாட்டம் உணர்த்தும் செய்தி பெரிது. மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள், சீண்டிக் கொள்கிறார்கள், உணவு சமைக்கிறார்கள், மது அருந்துகிறாரகள் – எதுவும் உள்ளுரை வஞ்சத்தை அணைக்கவில்லை. மேலும் கணன்று புகைந்து கொண்டே இருக்கிறது அவர்கள் உள்ளத்தில். அது வெடித்துச் சிதறிய சமயம். கட்டுப்பாடில்லாத வஞ்சம் கொண்ட விலங்காக பீமன் இருக்கிறான்.  ஜெயத்ரதன் தோற்றதும் அர்ஜுனன் இளகுகிறான், தருமன் மன்னித்து விடுகிறான். இத்தனைக்கும் திரௌபதி கருணையால் விழிநீர் சிந்துகிறாள். ஆனால் பீமன் குமுறிக் கொண்டே இருக்கிறான். எல்லாவற்றையும் உள் வைத்து, புறமொன்று பேசும் நாடகமேடையாக கானக வாசம் நடந்து கொண்டுள்ளது.

“மூத்தவரே, மூத்தவரே” என அர்ஜுனன் கூச்சலிட்டு சென்று அவனைப் பிடித்தான். “விடுங்கள்… எளிய வீரர்கள் இவர்கள்…” பீமன் “என் குலமகள்… என் குலமகள். நம் கைப்பிடித்தமைக்காக இன்னும் எத்தனை சிறுமைகளை சந்திப்பாள்? ஒட்டுமொத்த ஷத்ரியர்களை அழிக்கிறேன். மூடா, ஒட்டுமொத்த ஆண்குலத்தை அழிக்கிறேன். அழிக பாரதவர்ஷம், அழிக இப்புவி!”

மாமலர் – 7

திரௌபதியின் மாற்றம்

கானேகிய பிறகும் கணன்று கொண்டுதான் இருந்தாள் திரௌபதி. தருமனை, பீமனை, கிருஷ்ணனை என்று அனைவரையும் ஏசுகிறாள். பீமனுடன் மட்டுமே உளம் கனிந்து பேசுகிறாள். காண விரும்பிய விதுரர் சொல்லைக்கூட எந்த ஒரு மறுமொழியும் இன்றி கேட்டு புறக்கணிக்கிறாள். மாமலரில் கனிவு கொள்கிறாள். அன்னையென கனிவு கொள்வதாக பீமனிடம் சொல்கிறாள். அவன் நம்புகிறான். வாசிக்கும் நம் மனதுதான் உடனே அவ்வளவையும் நம்ப மறுக்கிறது. இவ்வளவு கனிந்துள்ள அன்னைக்கு, பீமன் நினைவிற்கு வருகிறான். பாஞ்சாலத்து நிசாகந்தி நினைவிற்கு வருகிறது. தன் பிள்ளைகளைப் பற்றி ஓர் நினைவும் எழக் காணோம். இன்னமும் நாம் வாசிப்பதில் உயரவேண்டும் போல.

திரௌபதி எழுந்துகொள்ள அவனும் உடன் எழுந்தபடி “ஜயத்ரதனுக்காக விடுத்த விழிநீர் உலர்ந்துவிட்டதா?” என்றான். “இல்லை” என அவள் திரும்பி அவன் விழிகளை நோக்கி சொன்னாள். “இப்போதும் அவன் அன்னையாகவே என்னை உணர்கிறேன்.” அவன் உரக்க “பெண்கவர வந்த சிறுமகன்… அவன்…” என சொல்லெடுக்க அவள் கைகாட்டி “பலந்தரையை* சிறைகொள்வதற்கு முன் அவள் உள்ளத்தை நீங்கள் அறிந்தீர்களா?” என்றாள். அவன் சொல்சிக்கி தடுமாற “அவ்வாறுதான் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் ஷத்ரியர் அனைவரும். மண்ணையும் பொன்னையும் பெண்ணையும் வென்று பெருமைகொள்ளவே துடிக்கிறீர்கள். அதில் முட்டி மோதி வென்று தருக்குகிறீர்கள். வீழ்ந்து அழிகிறீர்கள்” என்றாள். உதடுகள் கோட “இரண்டுமே வீண்” என்றாள்.

மாமலர் – 9

 

* பலந்தரை பானுமதியின் தங்கை, துரியோதனனை மாலையிட வேண்டியவள். பீமனால் கடத்தி மணம் கொள்ளப் பட்டவள்.

சுகிக்கப் பட்டவளின் ஏமாற்றம்

புருரவஸ்- ஊர்வசி கதை வருகிறது.

நகுஷன் அசோக சுந்தரி கதை வருகிறது.

தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்
தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்

யயாதி தேவயானி-சர்மிஷ்டை கதை மாமலரின் உச்சம் என்றே சொல்வேன்.

முண்டன் பீமனுக்குக் கூறுவதாக வரும் இக்கதைகளில் சந்திர வம்சத்தின் அடாத விளைவுகளையும், விடாத துயரங்களையும் வரிசையாகக் காட்டி வருகிறது.

தேவயானி கசனால் சுகிக்கப்பட்டு கைவிடப்படுகிறாள். சர்மிஷ்டையால் ஏளனம். யயாதியால் ஏமாற்றம், சாயையால் துரோகம்.. எத்தனை சுழற்சிகள்.

கசன் - தேவயானி - சுக்கராச்சாரியார்
கசன் – தேவயானி – சுக்கராச்சாரியார்

தருக்கி தோற்கிறாள் தேவயானி. பின்தங்கி வெல்கிறாள் சர்மிஷ்டை. இந்த அத்தியாயங்களில் மாமலர் ஜெயமோகனின் சொற்களில் சுடுமலராகிறது.

“எதுவாக இருந்தாலும் அறியாத ஒன்றை இங்கு நின்று எண்ணி எண்ணி விரித்தெடுத்து அச்சத்தை பெருக்கிக்கொள்வதில் எந்தப் பொருளும் இல்லை. வருவது வரட்டும். உயிரைப் போக்கிக்கொள்ளும் உரிமை நம்மிடம் இருக்கும் வரை நாமே ஏற்றுக்கொள்ளாத எத்துன்பமும் நமக்கு வருவதில்லை”
– சர்மிஷ்டை
மாமலர் – 70

சர்மிஷ்யை வினவும் தேவயானி - விக்கிபீடியா

யயாதியின் வரம்பிற்குள் தானே வலிய நுழைந்து, பாரத பூமியைத் தன்னைச் சுற்றி சுழல வைக்கிறாள் தேவயானி. தனது நிழலாக கொடும் குணம் கொண்ட சாயையுடன் இணைந்து அளி, அழி என இரு வேடம் கட்டி தாண்டவமாடுகிறாள்.

“உங்கள் உளம்கொண்ட ஐயத்திற்கு கார்க்யாயனரின் ராஜ்யசூத்திரத்தில் விளக்கம் உள்ளது, அரசே. எக்குடியும் பிறகுடிக்கு கடன்பட்டதாக அமையலாகாது. அது அவர்களிடையே மேலும் பகையையே வளர்க்கும். பெறுவதும் கொடுப்பதும் அரசாகவே இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் அரசிடமே படைவல்லமை உள்ளது. எந்நெறியால் ஆணையிடப்பட்டாலும் படைக்கலம் உடன்செல்லாது எவரிடமிருந்தும் செல்வத்தை பெற முடியாது”

சுபகை, முண்டன், மாலினி வரிசையில் சாயை ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த ஜெயமோகனின் பாத்திரம். தேவயானியின் நிழலாக உலவுகிறாள். என்னவோ ஜெயலலிதா-சசிகலா கதையைப் படிப்பது போல இருந்தது. பேற்றரைக்குச் சென்ற யயாதியே, சாயையின் அனுமதி பெற்றுத்தான் செல்கிறான்.

உள்ளறைக்குச் சென்று பேரரசியை பார்த்தேன். அவளருகே சாயை நின்றிருந்தாள். என்னருகே வந்து ‘களைத்திருக்கிறார்கள். ஓரிரு சொற்களுடன் முடித்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்றாள். நான் ‘ஆம், நான் உடனே சென்றுவிடுவேன்’ என்றபின் அவள் அருகே சென்று நின்றேன். விழிகளைத் திறந்து என்னை நோக்கினாள். நான் முற்றிலும் அறியாத பெண். நான் உள்ளூர அஞ்சும் அரசி. ‘என் குலம் வாழ மைந்தனை அளித்திருக்கிறாய்’ என்றேன். அவள் மறுமொழி சொல்வதற்குள் சாயை ‘பாரதவர்ஷம் ஆள வந்த சக்ரவர்த்தி. சுக்ரரின் கொடிவழியின் அருமணி’ என்றாள். நான் ‘ஆம்’ என்றேன்.

யயாதி
மாமலர் – 79

தேவயானி சாயையுடன் பிணக்கு கொள்ளும் இடம் இந்த நாவலின் உச்சங்களுள் ஒன்று. மனித மனத்தின் சிக்கல் நிறைந்த இருட் பகுதிகள் வெளி வரும் தருணங்கள் நம்மால் கடக்க இயலாதவை.

தேவயானி உரத்த குரலில் “நீ இதை ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை? என் நலனுக்காக என்று பொய் சொல்லமாட்டாய் என்று எண்ணுகிறேன்” என்றாள்.

“சொல்ல வேண்டாம் என்று தோன்றியது. உங்கள் நலனுக்காக அல்ல” என்றாள் சாயை. “ஏன்?” என்றாள் தேவயானி. “என் வஞ்சத்துக்காக” என்று சாயை சொன்னாள். தேவயானி திகைத்து பின் மீண்டு உடைந்த குரலில் “நான் உன்னை நம்பினேன். உன்னை என் ஒரு பகுதியென எண்ணினேன்” என்றாள். “உங்கள் ஒரு பகுதியாக இருப்பதனால்தான் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் உங்கள்மேல் நச்சுமிழ விரும்பினேன்” என்றாள். “முற்றிலும் உங்களுக்கு படைக்கப்பட்ட உள்ளம் கொண்டவள் நான். ஆனால் என்னுள் இவ்வஞ்சத்தின் நச்சுப்பல் இருந்துகொண்டே இருந்தது.”

மாமலர் – 83

யயாதியை ஒரு பொருட்டெனவே மதிக்காதவள் தேவயானி. ஆனால் அவனால் ஏமாற்றப்பட்ட பொழுது, அவனைக் கசனாகவே பார்க்கிறாள். அவள் கனவில் கண்டதும் அதுவே. அவள் இந்த அளவிற்கு வெறுக்குமாறு அவன் என்ன தவறு செய்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். இத்தனைக்கும், திரௌபதியுடனான முதலிரவுக்கு முன்னர் அர்ஜுனன் திரௌபதியின் அணுக்கத்தோழியுடன் மகிழ்ந்த நினைவு எனக்கு வந்தது. அதை ஒப்பிடுகையில் யயாதி பாவம். பாவப்பட்ட உணர்வுப் புழு மட்டுமே. அதற்கு தேவயானியே பதில் சொல்கிறாள்.

“இது உன் மீதான வஞ்சம் மட்டும் அல்ல” என்றாள். பற்களைக் கடித்தபடி “ஆணென்பதாலேயே நீ பழி சுமந்தாகவேண்டும்” என்றபின் எழுந்து திரும்பி நடந்தாள்.
மாமலர் – 85

சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி
சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி

புராணக் கதைகளில், யயாதி தேவயானியுடன் இறுதியில் சேர்ந்து வனவாசம் செல்வதாகப் படித்திருக்கிறேன். இதில் அனையா கோபமுடையவளாக, தனித்து வனத்தில் வாழ்ந்து மறைவதாக புனைந்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். தீயாகவே இருக்கிறாள். இத்தணைக்கும் கவனிக்க வேண்டியது, இறுதியில் சர்மிஷ்டையை தன் உடன் சேர்த்துக் கொள்கிறாள். இரு கோடுகள்!

முண்டன்

வாசித்து மகிழக்கூடிய வெண்முரசு கதாபாத்திரங்களில் ஒன்று முண்டன். இவன் குள்ளன், குரங்கன். சேட்டைக் காரன். உண்மைகளை தன் நாவினால் நஞ்சு தடவிய பகடியென உதிர்ப்பதில் வல்லவன். சீண்டிக்கொண்டே இருக்கிறான் – தருமனை, பீமனை!

“அரசே, இந்தக் காய் அறம் எனும் சொல். இந்தக் காய் யுதிஷ்டிரன். ஆம், இது பீமன். இது ஆற்றல். இது கூர்மை என்றால் இதை அதனருகே வைத்து விஜயன் என்பேன். இது நிமித்தம். ஆகவே இது சகதேவன். இது விசை. அருகிருப்பது நகுலன். அப்பாலிருப்பது ஆணவம். அதன் இணையை துரியோதனன் என்பேன். அருகிருப்பது சகுனி. அதன் துணை விழைவு. அப்பாலிருப்பது அறியாமை. அதற்குரியவர் இந்தக் காயென அமைந்த திருதராஷ்டிரர். இது வஞ்சம். இது கர்ணன். இவை பெருமிதமும் பீஷ்மரும். இவை பற்றும் துரோணரும். இது சீற்றம். அதை குந்திதேவி என்பேன். அவையோரே, இதோ இது ஆக்கம். இதை நான் கிருஷ்ணன் என்பேன். இது அழிவு. அதை திரௌபதி என்றால் சினம்கொள்ளலாகாது. நாம் வேண்டுமென்றால் இவற்றையெல்லாம் மாற்றிக்கொள்ளலாம். யார் நம்மைக் கேட்பது?”

ஃ…

“கலந்துவிட்டது… பொறுத்தருளவேண்டும்… இதோ” என அவன் சீரமைக்க முயல்பவன்போல அவற்றை கலந்து கலந்து பிரித்தான். “விழைவு ஏன் யுதிஷ்டிரனாகிறது? பிழை… அது பிழை… இதோ!” என்றான். கனிவு சூடி திரௌபதி எழுந்தாள் வஞ்சம் கொண்டு குந்தி. துரியோதனன் பற்று கொண்டிருந்தான்.

மாமலர் -9

இறுதியில் எதிர் பாராத தோற்றமளிக்கிறான் முண்டன். அதை வாசிப்பவர் இன்பத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

“செல்க, மைந்தா! ஆனால் அனைத்தையும் அறிந்துவிட்டுச் செல்க! வீடுபேறென்று யோகியர் அடைந்ததும் மெய்மையென்று ஞானியர் அறிந்ததும் உண்மை என்று நூலோர் சொல்வதும் உனக்கு ஒருபோதும் கைப்படப்போவதில்லை. உன்னிடம் இந்த மாமலர் மட்டும் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும். நறுமணமும் கெடுமணமும் கொண்டிருக்கும். அனலென எரியும், நிலவெனக் குளிரும். பிறிதெவரும் எந்நிலையிலும் அறியாத ஒருவனாக உன் உடலுக்குள் ஒளிந்து அந்த மலரை நெஞ்சில் சூடியிருப்பாய்.”

மாமலர் – 10

பீமன் எதை இழந்தான், எதைப் பெற்றான் என்பதற்கு கோனார் நோட்ஸ் யாராவது போடுவார்கள். ஆனால், பெரு வஞ்சத்துடன் உரு மாறவே இம் மூன்று பாண்டவர்களும் பயனங்கள் செய்து வந்துள்ளதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. தயாராகிறார்கள்!

சற்று நீளமான கதை. முண்டன் தாங்கிச் செல்கிறான்.

அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்.

இன்னுமொரு இனிய நூல் அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நண்பர்களே. வணக்கம்.mamalar

Storm | Kevin Crossley-Holland


“அப்புறம் அந்தப் பேய்?” ஆனி கேட்டாள்.

“அது மேலும் கீழும்  போய் சுற்றிவரும். இவ்வழியாக செல்பவர்களை பயமுறுத்தும்” என்றாள் விள்ளா. சகோதரிகள் இருவரும் அமைதியானார்கள், ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த நீர் பரப்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

Storm – குறுநாவல்
ஆசிரியர் – Kevin Crossley-Holland பிரிட்டிஷ் மொழி பெயர்ப்பாளர், சிறார் இலக்கிய ஆசிரியர்
விக்கி – Storm (novella)
NLB முன்பதிவு – Storm / Kevin Crossley-Holland ; illustrated by Alan Marks.
கன்னிமாரா முன்பதிவு – NA

Storm Kevin Crossley-Holland 2

வணக்கம் நண்பர்களே,

நான் இன்று புயல் என்று ஒரு கதையைப் பற்றி எழுதப்போகிறேன். எனக்கு இந்தக் கதை மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஏன் என்றால் –

  1. இது ஒரு பேய் கதை.
  2. எப்படி கதையை விளக்கி எழுதுவது என்று நான் புரிந்து கொண்டேன்.

முக்கியமான கதாபாத்திரங்கள்

Storm Kevin Crossley-Holland 3

  • ஆனி – ஒரு சிறிய பெண்
  • விள்ளா – ஆனியின் அக்காள்
  • திரு. கார்ட்டர் – ஆனியின் தந்தை
  • திருமதி. கார்ட்டர் – ஆனியின் தாயார்
  • திரு எல்க்கின் – வயல் வைத்திருப்பவர்
  • ஸ்டார்ம் – மர்ம மனிதர்
  • குதிரை – ஸ்டார்மின் குதிரை
  • டாக்டர் கிராண்ட் – ஒரு டாக்டர்

Storm Kevin Crossley-Holland 4

எனக்கு 22, 23 ம் பக்கங்கள் மிகவும் பிடித்திருந்தன. ஆனி ஓர் சதுப்பு நிலத்தின் பக்கத்தில் வாழ்ந்து வந்தாள். ஆனியின் சிகை அலங்காரம் ஏபிஜே அப்துல் கலாம் மாதிரி இருந்தது. திரு எல்க்கினின் வயலை குத்தகைக்கு வைத்திருந்தவர், ஒரு சிலரால் கொல்லப்பட்டார். அதன் பிறகு அவர் பேயாக அங்கே அலைந்தார். அந்தப் பேய்க்கு கடவுள் மாதிரி ஒரு மனசு.

Storm Kevin Crossley-Holland 5

ஆனி பேய்க்குப் பயப்படுவாள். அவள் ஒரு மோசமான ராத்திரியில் அந்த சதுப்பு நிலத்தைக் கடக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தது. ஒரு மோசமான புயலில் ஆனியின் அக்காவிற்கு ஒரு மருத்துவ அவசரம் வந்தது. யாராலும் போகமுடியாத சூழலில், சிறிய பெண் ஆனி வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டாள். அவ்வளவு பயப்படுகிற சிறிய பெண், ஒரு மோசமான புயலில் தனியாக டாக்டர் கிராண்டைக் கூட்டி வருவதாகச் சொன்னாள். அவள் எப்படிச் சொன்னாள், பேய்தான் சொல்ல வைத்திருக்குமோ என்று நினைக்கிறேன். அங்கே பேய் வந்ததா? ஆனியால் டாக்டர் கிராண்டைக் கூட்டி வர முடிந்ததா என்பதுதான் கதை.

தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் 🍪 🍮 🎆 🎇

Kannan

 

ஒரு புளியமரத்தின் கதை | சுந்தர ராமசாமி


ஒரு வயோதிக நாடார் திடீரென்று தன்னருகே நின்றிருந்த இளைஞனின் தோள்பட்டையைத் தொட்டு “தம்பி, எதுக்குடேய் மரத்தெ வெட்டிச் சாய்க்கிறாங்க?” என்று கேட்டார்.
“செடி வெக்கப் போறாங்க” என்று பதில் சொன்னான் இளைஞன்.
“எதுக்குடேய் செடி வெக்கப் போறாங்க?” என்று கேட்டார் வயோதிக நாடார்.
“காத்துக்கு” என்றான் இளைஞன்.
“மரத்தெக் காட்டிலும் செடியாடேய் கூடுதல் காத்துத் தரும்?” என்று கேட்டார் வயோதிக நாடார்.
“அளகுக்கு” என்று இளைஞன் தன் பதில்லைத் திருத்திக் கொண்டான்.
“செடிதான் அளகாட்டு இருக்குமோ?”
“உம்.”
“செடி மரமாயுடாதோவ்?”
இளைஞன் கிழவர் முகத்தைப் பார்த்தான். பொறுமையிழந்து “மரமாட்டு வளராத செடிதான் வைப்பாங்க. இல்லை வெட்டி வெட்டி விடுவாங்க” என்றான்.
“வெட்டி வெட்டி விடுவாங்களா?”
“ஆமா”
“அட பயித்தாரப் பயக்களா” என்றார் கிழவர். தொடர்ந்து சல நயமான பச்சை வசைகளை உதிர்க்கவும் ஆரம்பித்தார்.

puliyamarathil kathai

ஒரு புளியமரத்தின் கதை
ஆசிரியர் – சுந்தர ராமசாமி
பதிப்பு – காலச்சுவடு, இருபதாவது பதிப்பு நவ 16.
கன்னிமாரா முன்பதிவு செய்ய
தேசீய நூலகத்தில் முன்பதிவு செய்ய

காலம் நிற்காது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வொருவர் வாழ்வும், பல்வேறு உயர்வு தாழ்வினைப் பார்க்கிறது. வாழ்ந்து முடிக்கும் இந்த வாழ்நாள் இடைவெளியில் எத்தணை உணர்ச்சிகள், நெகிழ்ச்சிகள், வெறுப்புகள். எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சியாக ஒரு குறியீடு இருந்து இருக்கிறது. அது நம் வீட்டு கொள்ளுப் பாட்டியாக இருக்கலாம், காலம் கடந்தும் ஜீவித்திருக்கும் பெண்டுலம் கடிகாரமாக இருக்கலாம். ஒரு புளியமரமாகவும் இருக்கலாம்.

சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் தொடங்கி, சுதந்திரத்திற்குப் பிற்பாடு வரையிலான ஒரு கால கட்டத்தை பல்வேறு நிகழ்வுகள் வழியாக தொகுத்து நமக்குக் காட்டித்தருகிறது இந்த நாவல். தாமோதர ஆசானின் கதைகள் காட்டித்தரும் காலம், தாமோதர ஆசான் போன்றவர்கள் கோலோச்சிய காலம், இந்திய விடுதலை காலம், விடுதலைக்குப் பிற்பாடு நிகழும் உள்ளுர் அரசியல்களின் காலம் என்று அனைத்தையும் 200 பக்கங்களுக்குள்ளேயே, எளிதாக தொகுக்க முடிந்துள்ளது இந்த நாவலின் பலம்.

puliyamarathin kathai

காற்றடி மரத்தோப்பினை அழித்து பூங்கா உருவாக்குவது வளர்ச்சி என்று நாம் சொல்லிக்கொண்டு திரியும் வஸ்துக்காக, நாம் தரும் இழப்புகளாக உருவகப் படுத்திக் கொள்ளலாம். இன்றைக்கும் நாம் ஏரித் தெருக்களைப் பார்க்கிறோம், ஏரிகளைத் தொலைத்துவிட்டு. எனவே, இந்த நாவல் இன்றைக்கும் செல்லுபடியாகக் கூடியது.

காற்றடி மரத்தோப்பினை அழித்த பின் உருவாகும் பூங்காவின் விளையாட்டுத் திடலில் குழந்தைகள் விளையாடும்போது, அவர்கள் மீது கவிழும் வர்க்க வேறுபாட்டினை, தாட்சனிமின்றி விமர்சனம் செய்கிறது இந்த நாவல். மரத் தோப்பு இருந்த போது, எக்கவலையுமின்றி குரங்கு போன்று தாண்டிய சிறுவர்கள், பூங்காவில், வரிசைக் கிரமமாக நின்று தங்கள் வாய்ப்புக்காக காத்திருப்பதைக் காண்கையில், வாசிப்பவனின் வயிற்றுக்குள் அமிலக் குமிழிகள் எழும்பும்.

தாமோதர ஆசான், அப்துல் காதர், காதரின் கணக்கப்பிள்ளை, தாமு, இசக்கி, ஜோசப்பு, கடலைத் தாத்தா என்று ஒவ்வொருவரையும் நாவல் காட்சிப் படுத்தும்போது, ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்து விடுகிறோம்.

புளியமரம் – நம்மை நாமே உரசிப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நாவல்.

 

கிராதம் | ஜெயமோகன்


“அன்னைமடி நோக்கி தீச்சொல்லிட்ட தெய்வம் எது? அந்த தெய்வத்தின் முகத்தில் உமிழ்கிறேன்” என்று கூவினாள். தன் வயிற்றை ஓங்கி அறைந்தபடி “இதோ உள்ளது என் வயிறு. இம்மண்ணில் கருவறைகொண்டு பிறந்தவள் என்பதனாலேயே பெற்றுக்குவிக்க வேண்டியவள் நான். அனைத்தையும் மறலி கொண்டுசென்றாலும் சரி என் வயிறு ஒழியும்வரை பெற்றிடுவேன்” என்றாள்.

நூல் பன்னிரண்டு – கிராதம் – 18

kirathamகிராதம்
ஆசிரியர் – ஜெயமோகன்
பதிப்பு – கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை.
இணையத்தில் படிக்க – நூல் பன்னிரண்டு – கிராதம் – 1

வெண்முரசு வரிசையின் 12ஆவது நாவல் கிராதம். ஆயுதங்களையும், மெய்மையையும் பெற அர்ஜுனன் செய்யும் கடினமான பயணங்களை விவரிக்கிறது இந்த நூல்.

பயணம் செய்வதற்கு பயந்தவன் அல்ல அர்ஜுனன். ஏற்கனவே காண்டீபம் நாவலில், தற்போதைய வடகிழக்கு இந்தியாவைச் சுற்றி உலூபியையும், சித்ராங்கதையையும் மணந்தவன் இவன். இந்தப் பயணத்திற்கான காரணம், கொஞ்சம் காரமானது. சொந்தப் பிரச்சினைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மன நலம் பாதிக்கப்பட்டு இருந்த துவாரகை அரசன் கிருஷ்ணனுடனான தனது “ஒத்தைக்கொத்தை” போரில் தோற்கிறான் அர்ஜுனன்.

தோல்வி என்பதல்ல, ஆனால் கிருஷ்ணனிடத்தில் அவன் கண்ட வெறுப்பு, எக்காளம் அவனை துவள வைத்துவிடுகிறது. அவர் முன் எதிர் நிற்க தன்னைத் தயார் செய்யும் பொருட்டு ஒவ்வொரு திசைத் தேவர்களிடமும் சென்று ஆயுதங்களையும், மெய்மையையும் பெற முயல்கிறான்.

Jayamohan,_Writerநாவல் முழுதும் அர்ஜுனனைப் பற்றிப் பேசுகிறது. காண்டீபம் நாவலில் பயணம் செய்த அர்ஜுனன் அல்ல இவன். காதல், காமம், நிலம் என்று பற்றுக்களைக் கடந்த பின்னர் செய்யும் பயணம் இது. மெய்மையின் பயணம், அருளைப் பெற போராடும் பயணம்.

இந்தக் கதை ஒரு நான்கு பிரயாணிகளால் நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான மெய்மை வழியைத் தேடிச் செல்கின்றனர். சந்தர்ப்ப வசத்தால் ஒன்றாக இணைகின்றனர். நாவலின் தொடக்கத்தில் வரும் கிராத முனிவரின் அறிமுகம், பட்டாசு. இந்தப் பிரயாணிகளின் பயணம் நீண்டு கொண்டே செல்கிறது, அவர்களின் உரையாடலில் தெரிக்கும் நகைச்சுவை, சீண்டல், தத்துவத்துடன் சேர்த்து!

அர்ஜுனனின் பயணங்கள், பிளாஷ்பேக்குகளாகவோ, சூதர் பாடல்களாகவோ தொடர்ந்து சொல்லப்படுகிறது. முதலிலிருந்து இறுதி வரை (அடிமுடி!!) கிராத சிவனைச் சுற்றி சுற்றி வருகிறது கதை. இந்த நான்கு பிரயாணிகள் – ஜைமினி, சண்டன், வைசம்பாயணன் மற்றும் இவர்களுடன் இறுதியில் இணைந்து கொண்ட “மகாசூதக்குட்டி” உக்ரன், ஆகியோர் இந்தக் கதையை தத்துவ இழைகள் கொண்டு நெய்து கொண்டு முன்னேறுகிறார்கள்.

அர்ஜுனன் ஒவ்வொரு திசைக்கும் அதிபதிகளை வெல்ல விரும்பி ஒவ்வொரு திசைக்கும் செல்கிறான். வடக்கே குபேரன், தெற்கே யமன், மேற்கே வருணன், கிழக்கே இந்திரன் என்று அவன் செய்யும் பயணங்கள் நீண்டவை. திசைத் தேவர்களின் இருப்பிடங்களுக்கான வருணனைகளைப் படிக்கும் நாம், கனவுலகில் மிதந்து கொண்டே வருகிறோம். குளிரும் கின்னர பூமி, வேட்கை வருத்தும் இறந்த கடல், கனவுலக இந்திர பூமி, பதைபதைக்க வைக்கும் யம உலகம் என்று ஜெயமோகனின் புனைவு ஜொலிக்கிறது.

குபேரனுடனான அர்ஜுனனின் சந்திப்பு, வாசகருக்கு சுவையான பக்கோடா மாதிரி! காலை ரயிலில் படிக்கையில் நான் சிரிப்பதைப் பார்த்து, பிறர் பயந்திருக்கக் கூடும்.

இந்திரனுடனான சந்திப்பு அழுத்தமானது. அந்த சந்திப்பிற்காக இந்திரகீலம் செல்லும் அர்ஜுனனின் பயணம் கனவாக உணரக் கூடியது.

Arjuna, with the army of celestial maidens (apsaras) and musicians (Gandharvas) approaching. Kangra watercolour, Himachal Pradesh, c. 1820.
Arjuna, with the army of celestial maidens (apsaras) and musicians (Gandharvas) approaching. Kangra watercolour, Himachal Pradesh, c. 1820.

ஏதேனும் ஒரு சமயத்தில் பிள்ளை தந்தையை மறுத்து கடந்து சென்றுதானே ஆகவேண்டும். அந்தத் தருணம் இது. இந்திரனின் தவிப்பு, அதைத் தவிர்க்க முயலும் பாலியின் சினம், அனைத்தையும் எதிர்த்து நிற்கும் அர்ஜுனனின் பக்குவம் – இந்தப் பகுதி இனிமையானது.

அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் ஆயுதங்களையும் மெய்மையையும் வென்றாலும், கின்னர பூமியில் அவர்களின் தெய்வத்துன் போரிட முயன்று தோற்றுப் போகிறான் அர்ஜுனன். பின்னர் தெரிகிறது, அது நாராயண வேதத்துடன் வந்து எதிர் நின்ற கிருஷ்ணன் என்று. இந்த ஆயுதங்கள் போதாது என்று, பாசுபதத்தைப் பெற அவனைப் பணிக்கிறார் கின்னரஜன்ய பூசாரிக் கிழவர்.

Arjuna recognises Shiva and surrenders to him. Painting by Raja Ravi Varma, 19th century.
Arjuna recognises Shiva and surrenders to him. Painting by Raja Ravi Varma, 19th century.

கைலாயம் சென்று சிவனுடன், யாரென்று அறியாமல் போரிட்டு, பின்னர் பணிகிறான் அர்ஜுனன். கைலாயப் புனைவு வெகு சுவையானது. வாசிக்கும் வாசகனுக்கு வேட்டை. காளனுக்கும் (சிவன்), காளிக்கும் (பார்வதி) உள்ள காதலையும், ஊடலையும் குழைவென காட்சிப் படுத்தும் விதம் இருக்கிறதே…. அதுதாங்க கடவுள்!

 

மத்தபடி, இதில் உள்ள தத்துவார்த்தங்களை அறிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு நமக்கு ஞானமில்லை. அதற்காக பிரயத்தனப் படவும் இல்லை. எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்காதவனை தத்துவம் அண்டாது என்று வருத்தப்படுகிறார் ஜெயமோகன். அது அவர் பாடு!

சொல்வளர்காடு|ஜெயமோகன்


தருமன் விழிகளில் சினத்துடன் “விளையாட்டு வேண்டாம்” என்றார். “இவன் ஏன் வெறுமனே பார்த்திருந்தான் என்று சொல்கிறேன். இவன் துணைவி உண்ட பழம் நஞ்சு. ஆனால் அதை அவள் அமுதென நினைத்தாள். அதை இவன் சொல்லப்போனால் இவனை தன் எதிரி என எண்ணுவாள். ஆகவே தாளாத்துயருடன் தனிமையில் அதை நோக்கியிருந்தான்.” தருமன் “வீண்சொல் தேவையில்லை” என்றபடி திரும்ப “கேளுங்கள், அரசே! அல்லது உண்மையிலேயே அது அமுதகனியாக இருக்குமோ? அழிவின்மையை தான் மட்டுமே அடையவேண்டுமென நினைத்து அவள் மட்டும் உண்டாளோ?” என்றான்.

நூல் பதினொன்று – சொல்வளர்காடு – 55 ஒன்பதாம் காடு : யக்‌ஷவனம்

சொல்வளர்காடு – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – நூல் பதினொன்று – சொல்வளர்காடு – 1

வெண்முரசு வரிசையில் முதற்கனல் அம்பைக்குப் போகிறது, நீலம், இந்திர நீலம் கிருஷ்ணனுக்கு. காண்டீபம் அர்ஜுனனுக்கு, வெய்யோன் கர்ணனுக்கு.

சொல்வளர்காடு நாவல் பாண்டவர்களின் வனவாசத்தைப் பற்றிச் சொன்னாலும், இதனை தருமனுக்கு அளிப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.

அதை விடுத்து இந்து ஞான மரபை வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் காட்டுவதாகவும் அமைகிறது. விஷ்ணுபுரத்தின் ஞான சபைக்கு விவாதிக்க வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் போய் அவர்களுடைய ஆசிரமத்தில் தங்கி விட்டு வந்த அனுபவம், சொல்வளர்காட்டில் கிடைக்கும்!!

வெவ்வேறு குருநிலைகளையும், அதன் பின்புலத்தையும் முன் வைக்கிறது இந்த நாவல். தவிர, ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று மேலெழுந்து வந்து, எது தூயதோ அது நிலைக்கிறது, அதைவிட தூயது வரும்வரை.

இந்த 3 வரிக்கு மேல் நான் ஞானம் பேசி, எனது சூனியத்தைக் காட்டுவதாக இல்லை. இறைமறுப்பாளர்களின் அத்தியாயத்தை நான் ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். ஒரு தொகுப்புக்காக, குருநிலைகளையும் அவற்றின் பின்புலத்தையும் மனவரைபடமான கீழே தொகுத்திருக்கிறேன்.

சொல்வளர்காடு
Enter a caption

பகடைக் களத்தில் அடைந்த கேவலமும், அதன் மூலம் நிமிராத தலையுடனும், மன்னிக்கக்கூட மாட்டேங்கிறாளே என்கிற விசனமும், ஒரு வார்த்தையாவது சொல்லிவிடமாட்டாளா என்கிற ஏக்கமும் கிடந்து அலைக்கழிக்கிறது தருமனை. எரிமலைக் களத்தில் புத்துயிராகப் பிறந்து வந்திருக்கிறான். இனி வரும் காலத்தில் எப்படிப்பட்ட தருமனை நாம் காணப்போகிறோமோ.

யாதவர்களின் பூசல் இந்த நாவலில் விரிவாக அலசப்படுகிறது. விரிசல் விட்ட கத்தியாகிக் கிடக்கிறது துவாரகை. இளைய யாதவர் அதை விளக்குவதும், சால்வனின் படையெடுப்பை நொறுக்கும் போர் தந்திரங்களையும் படிக்கும்போது, ஜெயமோகனுக்கு ஒரு ஏசி மெசின் வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. எத்தணை உக்கிரம்!

இளைய யாதவர் பல இடங்களில் இங்கே வாதிடுகிறார். தனிப்பட்ட காழ்ப்பிற்காக நாடுகளின் மக்களை எப்படி பலிகொடுக்கலாம் என்று பாஞ்சாலியிடம் வாதிடுகிறார். பிள்ளைப்பாசம், உனக்கென்றால் ஒன்று, எளிய யாதவ மக்கள் என்றால் ஒன்றா என்று சாந்தீபனி முனிவரிடம் வாதிட்டு அவரை குருநிலையை விட்டே துரத்துகிறார்.

ஒரு இனிய வாசிப்பனுபவம்.

அதன்பிறகு வெண்முரசு தொட்டே ஒரு மாதமாகிறது. அதை விடுங்க. மேலே உள்ள படத்தைப் போட்டு முடித்தே இரண்டு வாரமாகிறது. பிரசுரிக்க காலம் கூடி வரவில்லை. ஜெயமோகன் ஓடுகிறார். நமக்கு இளைக்கிறது. இந்த வாரமாவது கிராதம் தொடங்கவேண்டும்.

வளர்க பாரதம்!

நான்கு சகோதரர்களும் செல்வமும்


ஒரு காலத்தில் பீமா, அர்ஜுன், பாபு, சுரேஷ் என்று நான்கு சகோதரர்களும் செல்வம் என்கிற பணக்காரப் பையனும் இருந்தார்கள். அந்த நான்கு சகோதரர்களும் ரொம்ப ஏழை. செல்வம் அவர்களைப் பார்க்கும்போது “ஏய் ஏழைப் பசங்களா, நில்லுங்கள். என் கிட்ட பணம் உள்ளது. உங்ககிட்ட பணம் இல்லை” என்று சொல்வான்.

கல்லூரியில் அந்த நான்கு சகோதரர்களும் முதல் இடமட் பிடித்து 4000 பரிசு வாங்கினார்கள். செல்வம் படிக்காமல் பதினோராவதுஇடம் பிடித்து, காசு வாங்காமல் அப்பா அம்மாகிட்ட நல்லா அடி வாங்கினான்.

அந்த நான்கு சகோதரர்களும் மிக பெரிய விஞ்ஞானி ஆகி, ஒரு நாள் அண்டார்டிகாவிற்கு தங்கக் கப்பல் கண்டு பிடிக்கப் போனார்கள். மோசமான பனிப் புயல் அடித்தது. அப்போது பாபு ‘அங்கே ஒரு குகை தெரிகிறது. என்னைத் தொடருங்கள்’ என்று சொன்னான். அதிகமான பனிப் புயலில் அவர்கள் இருந்தார்கள்.

கொஞ்ச நாளில் விஞ்ஞானிகள் இறந்து ஆவியாகி நம்ப ஊரில் நம்ப வேலை செய்தார்கள். ஒரு நாள் கடவுள் அந்த ஆவிகளை சொர்க்கத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போக வந்தார். மக்கள் “வேண்டாம் வேண்டாம் கடவுளே” என்றார்கள். கடவுள் அடம் பிடித்துக் கூட்டிக்கொண்டு போயிட்டார்.

4 friends - PIC (C) JammerLea
4 friends – PIC (C) JammerLea

அந்த  நான்கு சகோதரர்களும் கடவுள் கிட்ட “எங்களை எங்கே கூட்டிட்டுச் செல்கிறீர்கள்” என்று கேட்டார்கள். கடவுள் “சொர்க்கத்துக்கு” என்று சொன்னார். “நரகத்துக்குக் கூட்டிச் சொல்லுங்கள்” என்று என்றார்கள் சகோதரர்கள். கடவுள் “சரி” என்றார். சிறிது நேரம் கழித்து நரகத்துக்குக் கூட்டிச் சென்றார். அங்கு அவர்களின் நண்பன் செல்வம் இருந்தான். அவன் பக்கத்தில் போய் “எப்படி நீ இங்கே வந்தாய்?” என்றார்கள். “ஒரு நாள் கடைக்குச் செல்லும் போது ஒரு லாரி வந்து இடித்துவிட்டது” என்றான்.

நான்கு சகோதரர்கள் கடவுளிடம் “செல்வத்தை சொர்க்கத்துக்குக் கூட்டிச் செல்லுங்கள். திரும்ப தப்பு செய்தால் நரகத்திலேயே செல்வத்தைப் போட்டுடுங்க. அப்ப நான் எதுவும்  சொல்லமாட்டேன்” என்றார்கள்.

கடவுள் “சரி பார்ப்போம்” என்றார்.

— உனக்கு யாராவது கெட்டது செய்தால் அதை மறந்து விடு. அதை மறந்திட்டுத் திரும்பி நல்லது செய். யாராவது உனக்கு நல்லது செய்தால் அதை மறக்கவே மறக்காதே.

இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்
நாண நன்னயம் செய்துவிடல்
-குறள்

kannan

சமவெளி | வண்ணதாசன்


பச்சைப்பிள்ளைகிட்ட என்னை எப்படி நீ பூச்சாண்டின்னு சொல்லப்போச்சு? நாளையும் பின்னேயும் நான், ‘வாம்மா’ன்னு கூப்பிட்டா அது வரவேண்டாமா? உனக்கு முறை சொல்லத் தெரியுமா? போய்ச் சேர்ந்துட்டாளே மகராசி, உன் மாமியா, அவளை நான் அக்கான்னுதான் கூப்பிடுவேன். அவ எனக்கு அக்கான்னா, ஒம் பிள்ளைக்கு நான் யாரு? தாத்தா முறை தெரிஞ்சுக்க. வேணுமின்னா பூத்தாத்தான்னு சொல்லிக்குடு. அஹ, பூத்தாத்தா. அதுவும் நல்லாத்தான் இருக்கு!

-சுடலை, உதிரி சிறுகதையில்.

சமவெளி (சிறுகதைத் தொகுப்பு)
ஆசிரியர் – வண்ணதாசன்
பதிப்பு – சந்தியா பதிப்பகம், முதல்பதிப்பு 2011
இணையத்தில் படிக்க – சுட்டிகள் இப்பதிவின் இறுதியில் உள்ளன
NLBயில் முன்பதிவு செய்ய – Camaveḷi / Vaṇṇatācan̲.
கன்னிமாராவில் முன்பதிவு செய்ய – காணோம்!

samaveli-1

மொத்தம் 12 சிறுகதைகள், அல்ல வண்ணதாசனின் முகவுரையும் சிறுகதை போலத்தான் இருக்கிறது. அதையும் சேர்த்துக்கொண்டால் 13 அழகிய எளிய சிறுகதைகள்.

மகிழ்ச்சி, வருத்தம், கனிவு என்கிற மெல்லிய உணர்வுகள் முன் தலை மயிரைக் கலைக்கிற கொங்கு மண்ணின் காற்று மாதிரியான சிறுகதைகள் இவை. எனக்கு இதில் உள்ள கூறல் கதை சலனத்தை ஏற்படுத்தியது. தெரியவில்லை, என் தந்தையாரைப் பற்றிய நினைவுகளை எழுப்பி மனதை அழுத்தியது இந்தக் கதை. இந்தக் கதையில் வரும் நாவிதன் கிருஷ்ணன், ஒரு சமயத்தில் எனக்கு கோகிலத்தின் கிருஷ்ணனாகவே தெரிந்தான்.

உதிரி கதையின் பூக்கார கிழவன் சுடலையின் மரணத்திற்கு பேச்சியம்மை வராது போனதும், வேப்பமர வீட்டுப் பெண் கலங்கி நிற்பதும் வாசிப்பவர் மனதில் ஒரு ஈரக் கசிவை ஏற்படுத்தக் கூடியவை.

மருந்து மாத்திரைகளுடன் வாழும் மனைவியும் அவள் கணவன் வரைகிற நிர்வாண ஓவியமும், அவனுக்கு அவள் தருகிற பொட்டுக்கடலையும் சேர்ந்து ஒரு சமவெளி சிறுகதை கிடைக்கிறது.

தாகமாய் இருக்கிறவர்கள் சிறுகதை – வண்ணதாசனின் முக்கியக் சிறுகதைகளில் முக்கியமானது. வெகுவாகக் கவரக்கூடியதும் கூட. மெல்லிய உணர்வுகள் சார்ந்த அவரது நடையிலிருந்து சற்ற வலிமையான மை கொண்டு எழுதப்பட்ட சிறுகதை இதுவாக இருக்கலாம். பேருந்து நிலையம், கடைத்தெரு என்று இது மாதிரி எத்தணை பேரை நாம் தினசரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்! தாகமாய் இருக்கிறவர்கள் என்று யாரைச் சொல்கிறார் இந்த ஆள் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். டீ வாங்கிக் கொடு என்று கேட்கிற பொன்னம்மையா, தகுந்த வாழ்வாதாரத்திற்கு ஏங்குகிற அம்மையப்பனா, வருமானம் இல்லாத அம்மையப்பனைக் கட்டி சீரழிவதா என்று நினைத்த சரசுவா  என்கிற கேள்வி வாசிப்பவனுக்கு வருகிறது.

ரசிக்கக் கூடிய சிறுகதைகளைக் கொண்ட நூல் இது.

கதைகளின் தொகுப்பு

தவிர இந்தப் புத்தகமே பிடிஎப் வடிவில் இணையத்தில் யாரோ ஒரு புண்ணியவான் ஏற்றி வைத்துள்ளார். தேடி எழுத்துக்கொள்ளுங்கள்!!

சென்ற பதிவில் வாழ்த்திவிட்டாலும், மீண்டுமொரு முறை வாழ்த்துக்கள் வண்ணதாசனுக்கு – சமீபத்திய விருதுகளுக்காக.

இன்னுமொரு பதிவில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

வளர்க பாரதம்!

samaveli-2

எட்டுக்கால் குதிரை – கொ.மா.கோ. இளங்கோ


வணக்கம் நண்பர்களே.

என் பெயர் கண்ணன். நான் எட்டுக்கால் குதிரை பற்றி எழுதப் போகிறேன்.

எட்டுக்கால் குதிரை
ஆசிரியர்: கொ.மா.கோ. இளங்கோ
பதிப்பு: பாரதி புத்தகாலயம், சென்னை. முதல்பதிப்பு டிசம்பர் 2014
NLBயில் முன்பதிவு செய்ய:  Eṭṭukkāl kutirai / Ko. Mā. Kō. Iḷaṅkō.
கன்னிமாராவில் முன்பதிவு செய்ய: கிடைக்கவில்லை

ettukal-kuthirai-1

இந்த புத்தகம் எண்களைக் கதாபத்திரங்களாகக் கொண்ட விசித்திரமான புத்தகம்.

இந்தப் புத்தகத்தை நான் வாசித்து முடித்த உடன் இன்னொரு கதை நியாபகத்துக்கு வந்தது. அந்தக் கதையின் தலைப்பு நல்ல பேய் கதை. ஏன் என்றால் எனக்கு கதை எழுதவேண்டும் போல தோன்றுகிறது.

ettukal-kuthirai-2

முக்கியமான கதாபாத்திரங்கள்

  1. ஒன்று
  2. இரண்டு
  3. மூன்று
  4. நான்கு
  5. ஐந்து
  6. ஆறு
  7. ஏழு
  8. எட்டு
  9. ஒன்பது
  10. பத்து
  11. கணக்கு ஆசிரியர்

ettukal-kuthirai-8

இந்தப் புத்தகம் எனக்கு மிகவும் பிடித்து உள்ளது. ஏன் என்றால் அதில் நிறைய சிரிப்பான பக்கங்கள் உள்ளன.

எட்டு ஏழுக்கு என்ன தொந்தரவு செய்தாலும் ஏழு எட்டுக்கு நல்லதுதான் செய்வான். ஏன் என்றால் அது ஒரு நல்ல பழக்கம்.

நான் இந்தப் புத்தகத்தை அங் மோ கியோ நூலகத்தில் இருந்து எடுத்து வந்தேன்.

 

கனிவு | வண்ணதாசன்


“ஆம்பூர் தர்மசங்கரய்யர் பார்த்ததையும், நான் பார்த்ததையும் வடக்கின் இளம் குறுத்துகள் பார்த்திருக்க முடியாது.”

“ஒப்புக்கொள்கிறேன், இந்த டில்லிச் சிறுமி பார்க்கிறதை உங்களைப் போன்ற பேர்கள் பார்த்திருக்கவும் அதே நேரத்தில் முடியாது.”

பெரிய ஆயான் வெகு காலத்திற்குப் பின் கடகடவென்று சிரித்தார்; “ஒப்புக்கொள்கிறேன்!” என்றார்.

“தர்க்கம் செய்யாமல் ஒப்புக்கொண்டால் எப்படி?” பெரிய ஆயானின் கையைத் தன் கையுடனேயே வைத்திருந்தது அந்தப் பெண். பெரிய ஆயான் மேலும் சிரித்தார்.

-கனிவு சிறுகதை

கனிவு (சிறுகதைத் தொகுப்பு)
ஆசிரியர் – வண்ணதாசன்
பதிப்பு – சந்தியா பதிப்பகம், சென்னை
NLBயின் முன்பதிவு செய்ய – Kan̲ivu / Vaṇṇatācan̲.
கன்னிமாராவில் முன்பதிவு செய்ய – (connemara.tnopac.gov.in தளம் திறக்கவில்லை. தமிழக நூலக தளம் திறந்தால்தான் ஆச்சரியம். தமிழக அரசு நிர்வாகத்துக்குத்தான் வேறு பயனுள்ள வேலைகள் இருக்கிறதே. தமிழ் வளர்ப்பதை பிற நாடுகள் பார்த்துக்கொள்ளும். தமிழ்நாடு பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.)
இணையத்தில் படிக்க – (பதிவின் இறுதியில் பார்க்கவும்)

kanivu1

கிறிஸ்துமஸ் விடுப்பில் அங்மோகியோ பொது நூலகம் சென்றபோது இந்த நூலை எடுத்து வந்தேன். விஷ்ணுபுரம் விருது, சாகித்திய அகாதமி விருதும் பெற்றுள்ளார் வண்ணதாசன். அவருக்கு வாழ்த்துக்கள் சொல்ல இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன்.

மிக மெளிதான உணர்வுகளைச் சொல்லிச் செல்லும் சிறுகதைகளின் தொகுப்பு இது. உணர்ந்து அனுபவிக்கத் தக்க கதைகள் – பேருக்குச் சொல்லலை. காலையில் ரயிலில் ஒரு கதையை வாசித்து முடித்தவுடன், அந்த வசீகரத்தில் தொடர்ந்து பயணிக்கத் தோன்றியதே ஒழிய அடுத்த கதையைத் தொடங்க விருப்பமில்லாது போயிற்று.

மிக இலகுவான தமிழ் இவருடையது. மயில் தோகை வருடுவது போன்ற உணர்வுகளைக் கொண்ட கதைகள் இவை. கனிவு சிறுகதையில் பெரிய ஆயானும் பெரிய அய்யர் பேத்தியும் உரையாடும் கணம், அடைப்புகளைத் திறந்து கொண்டு பறக்கும் குருவிகளின் குதூகலத்தை நமக்குத் தரும்.

வேரில் பழுத்து – மனதை பாரமாக்கிய ஒரு கதை. கதையைப் வாசித்த பின் மீண்டும் இந்தக் கதையின் தலைப்பை மீண்டும் ஒரு முறைப் படித்து அந்தத் துயரத்தை ஒரு பெருமூச்சுடன் கடந்து வந்தேன்.

பற்பசைக் குழாயும் நாவல் பழங்களும் கதையில் பசங்களுடன் பட்டம் விட்டு குதூகலிக்கும் ஈஸ்வரி, நாவல் பழங்கள் வாங்கிய கவிஞரின் உணர்வுகளை விட அடர்த்தியாகத் தெரிகிறாள்.

விளிம்பில் நிற்கிறவர்கள், நீச்சல், சிறகுகள் விலாப்புறத்திலிருந்து முளைக்கின்றன, ஆலங்கட்டி மழை, சூரியன் அருகில் பறக்கிறவர்கள் என்று ஒவ்வொரு கதையிலும் கனிவான ஊற்று நீர் கசிந்து கொண்டு இருக்கிறது.

வாசிக்க வேண்டிய நூல். வாங்கவேண்டிய நூலும் கூட.

மீண்டும் ஒரு முறை வண்ணதாசனுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

kanivu2