யயாதியும் ஷாஜஹானும்


விளைவிற்கு நிர்வாகம் பொறுப்பாகாது
Jeyamohan’s Yayati and Fellow Indians’ Shah Jahan

Advertisements

மாமலர் | ஜெயமோகன்


இல்லை, இவ்வெறுப்பை ஒருபோதும் அணையவிடலாகாது. என் ஆணவம் எஞ்சவேண்டும். எனக்கிழைக்கப்பட்ட தீங்கிற்கு நிகர்செய்யும் வரையாயினும். மீண்டும் மீண்டும் ஆண்களால் தோற்கடிக்கப்படும் பெண் நான். அவர்களைவிட உயர்ந்தவள் என்பதனாலேயே அஞ்சப்படுகிறேன். நுகர்ந்து துறக்கப்படுகிறேன். நல்லுணர்வால் ஏமாற்றப்படுகிறேன். பெண்ணின் பெருஞ்சினமென்ன என்று இவர்கள் அறியவேண்டும். அது சூதர் சொல்லில் என்றும் வாழவேண்டும். நிகர்செய்யப்படா பழி பெருகும். எரியை எரியே அணைக்கமுடியும் என்பது நெறி.

-தேவயானி   (மாமலர் – 84)

மாமலர் – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – மாமலர் – 1

வெண்முரசு நாவல் வரிசையின் 13வது நூல் மாமலர். பீமனைத் தலைவனாகக் கொண்டது. தருமன், அர்ஜுனனைத் தொடர்ந்து பீமன் செய்யும் பயணங்களும், அதனூடே பின் வரும் சந்திர வம்ச மூதாதைகளின் தருக்கல்கள், தடுமாற்றங்கள், வழுக்கல்கள், வெற்றிகள் என்கிற சிடுக்கல் நிறைந்த வாழ்க்கையைச் சொல்லிச் செல்கின்றன.

  • புரூரவஸ்-ஊர்வசி
  • நகுஷன்-அசோக சுந்தரி-ஹுண்டன்
  • தேவயானி – சர்மிஷ்டை – யயாதி – அஸ்ருபிந்துமதி
  • புரு
புருரவஸ் - ஊர்வசி - ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)
புருரவஸ் – ஊர்வசி – ராஜா ரவிவர்மா (விக்கி பீடியா)

தொடக்கம்

இமயமலை அடிவார கோதவனத்தில் நாவல் தொடங்குகிறது.

கிராதம்  நாவலின் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு குடிலுக்குத் திரும்புகிறான். தோட்டம், குரங்குகள், ஓங்கிய சால மரங்கள் நிறைந்த அடர் வனம் என்கிற வர்ண மயமாக சூழலில் தொடங்குகிறது மாமலர். குரங்குப் பட்டாளங்கள், முண்டன் என்கிற குரங்குக் குள்ளன்கள் என்கிற கலகலக்கும் பாத்திரங்களுடனும், துள்ளல் நிறைந்த நடையில் சீண்டல்கள், சிரிப்புகள் என்று நம்மை உடனே உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது இந்நாவல்.

முண்டன் அஞ்சிநடுங்கி நகுலனுக்குப் பின்னால் பாதிமறைந்து ஒரு கண் மட்டும் காட்டி “இனிமேல் இல்லை” என்றான். “என்ன இல்லை?” என்றார் தருமன். “இனிமேல் உண்மையை சொல்லமாட்டேன்” என்று முண்டன் சொன்னான். தருமன் சிரித்துவிட்டார். “இவனை என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை” என்றார். “உண்மைகளை நான் வேண்டுமென்றால் பொய்யாக்கிவிடுகிறேன்” என்றான் முண்டன். “அய்யோ” என தருமன் தலையில் அடித்துக்கொண்டார். “காவியமாக்குவதைவிட இது எளிது…” என்றான் முண்டன்.

அதிருப்தி, அயற்சி, ஆற்றாமை என்று தன்னுடைய இணைபிரியா தோழமைகளுடன் குடிலுக்குள் சுற்றி சுற்றி வருகிறார் தருமன்.

“நீங்கள் உணவருந்திவிட்டீர்களா, மூத்தவரே?” என்றான் அர்ஜுனன். “எழுந்ததுமே அடுமனைக்குத்தான் சென்றேன். எளிய உணவுதான். பல்தேய்த்து குளித்துவிட்டு மீண்டும் முறையாக உண்ணவேண்டும்” என்றபடி பீமன் அருகேவந்து குந்தி அமர்ந்தான். சகதேவனிடம் “அடேய், தள்ளிப்போ. நான் இளையோனிடம் சில அரசமந்தணங்கள் பேசவேண்டியிருக்கிறது” என்றான். “என்ன அப்படி?” என்று சகதேவன் கேட்க “செல்கிறாயா இல்லையா?” என்றான். சகதேவன் “அரசியலுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என முணுமுணுத்தபடி நகுலனின் அருகே சென்று நின்றான்.

அர்ஜுனன் “வேண்டாம் மூத்தவரே, நான் மதுவருந்தி நீணாள் ஆகிறது” என்றான். “நீ தவமுனிவர் போலிருக்கிறாய். உலகுக்குத் திரும்பு. எங்களைப் பார், நாங்கள் சொல்வளர்காடுகளினூடாக இங்கே வந்தோம். இது சொல்லில்லா காடு. இங்குதான் இனிதாக வாழ்கிறோம்.” அர்ஜுனன் “வேண்டாம்” என்றான். “ஏன்?” என்றான் பீமன். அர்ஜுனன் “மூத்தவர் இருக்கிறார்” என்றான். “அவருக்கும் கொடுப்போம்” என்றான் பீமன். “விளையாடாதீர்கள், மூத்தவரே” என்றான் அர்ஜுனன்.

மாமலர் 6

பீமனும் ஜெயத்ரதனும்

முதல் கனலாக திரௌபதியைக் கடத்திப் போகிறான் ஜெயத்ரதன். அவளை மீட்டு, அவனை நையப் புடைத்து எடுக்கிறார்கள் பீமார்ச்சுனர்கள்.

“என்ன ஆயிற்று?” என்றான் பீமன். “ஒரு புரவி சரிந்துவிட்டது” என்றான் அர்ஜுனன். மீண்டுமொரு அம்பு சென்றது. “இன்னொரு புரவி” என்றான். மூன்றாவது அம்பில் “அச்சு” என்றபின் கீழே இறங்கத்தொடங்கிய அவனிடம் “அவனை கொன்றிருக்கலாமே” என்றான் பீமன். “ஒளிந்திருந்து கொல்ல நான் ராகவராமன் அல்ல” என்றபடி மரத்திலிருந்தே புரவிமேல் பாய்ந்தான்.

மாமலர் – 7

ஆனால், செய்தி அதில் இல்லை. அப்பொழுது பீமன் ஆடும் வெறியாட்டம் உணர்த்தும் செய்தி பெரிது. மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள், சீண்டிக் கொள்கிறார்கள், உணவு சமைக்கிறார்கள், மது அருந்துகிறாரகள் – எதுவும் உள்ளுரை வஞ்சத்தை அணைக்கவில்லை. மேலும் கணன்று புகைந்து கொண்டே இருக்கிறது அவர்கள் உள்ளத்தில். அது வெடித்துச் சிதறிய சமயம். கட்டுப்பாடில்லாத வஞ்சம் கொண்ட விலங்காக பீமன் இருக்கிறான்.  ஜெயத்ரதன் தோற்றதும் அர்ஜுனன் இளகுகிறான், தருமன் மன்னித்து விடுகிறான். இத்தனைக்கும் திரௌபதி கருணையால் விழிநீர் சிந்துகிறாள். ஆனால் பீமன் குமுறிக் கொண்டே இருக்கிறான். எல்லாவற்றையும் உள் வைத்து, புறமொன்று பேசும் நாடகமேடையாக கானக வாசம் நடந்து கொண்டுள்ளது.

“மூத்தவரே, மூத்தவரே” என அர்ஜுனன் கூச்சலிட்டு சென்று அவனைப் பிடித்தான். “விடுங்கள்… எளிய வீரர்கள் இவர்கள்…” பீமன் “என் குலமகள்… என் குலமகள். நம் கைப்பிடித்தமைக்காக இன்னும் எத்தனை சிறுமைகளை சந்திப்பாள்? ஒட்டுமொத்த ஷத்ரியர்களை அழிக்கிறேன். மூடா, ஒட்டுமொத்த ஆண்குலத்தை அழிக்கிறேன். அழிக பாரதவர்ஷம், அழிக இப்புவி!”

மாமலர் – 7

திரௌபதியின் மாற்றம்

கானேகிய பிறகும் கணன்று கொண்டுதான் இருந்தாள் திரௌபதி. தருமனை, பீமனை, கிருஷ்ணனை என்று அனைவரையும் ஏசுகிறாள். பீமனுடன் மட்டுமே உளம் கனிந்து பேசுகிறாள். காண விரும்பிய விதுரர் சொல்லைக்கூட எந்த ஒரு மறுமொழியும் இன்றி கேட்டு புறக்கணிக்கிறாள். மாமலரில் கனிவு கொள்கிறாள். அன்னையென கனிவு கொள்வதாக பீமனிடம் சொல்கிறாள். அவன் நம்புகிறான். வாசிக்கும் நம் மனதுதான் உடனே அவ்வளவையும் நம்ப மறுக்கிறது. இவ்வளவு கனிந்துள்ள அன்னைக்கு, பீமன் நினைவிற்கு வருகிறான். பாஞ்சாலத்து நிசாகந்தி நினைவிற்கு வருகிறது. தன் பிள்ளைகளைப் பற்றி ஓர் நினைவும் எழக் காணோம். இன்னமும் நாம் வாசிப்பதில் உயரவேண்டும் போல.

திரௌபதி எழுந்துகொள்ள அவனும் உடன் எழுந்தபடி “ஜயத்ரதனுக்காக விடுத்த விழிநீர் உலர்ந்துவிட்டதா?” என்றான். “இல்லை” என அவள் திரும்பி அவன் விழிகளை நோக்கி சொன்னாள். “இப்போதும் அவன் அன்னையாகவே என்னை உணர்கிறேன்.” அவன் உரக்க “பெண்கவர வந்த சிறுமகன்… அவன்…” என சொல்லெடுக்க அவள் கைகாட்டி “பலந்தரையை* சிறைகொள்வதற்கு முன் அவள் உள்ளத்தை நீங்கள் அறிந்தீர்களா?” என்றாள். அவன் சொல்சிக்கி தடுமாற “அவ்வாறுதான் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் ஷத்ரியர் அனைவரும். மண்ணையும் பொன்னையும் பெண்ணையும் வென்று பெருமைகொள்ளவே துடிக்கிறீர்கள். அதில் முட்டி மோதி வென்று தருக்குகிறீர்கள். வீழ்ந்து அழிகிறீர்கள்” என்றாள். உதடுகள் கோட “இரண்டுமே வீண்” என்றாள்.

மாமலர் – 9

 

* பலந்தரை பானுமதியின் தங்கை, துரியோதனனை மாலையிட வேண்டியவள். பீமனால் கடத்தி மணம் கொள்ளப் பட்டவள்.

சுகிக்கப் பட்டவளின் ஏமாற்றம்

புருரவஸ்- ஊர்வசி கதை வருகிறது.

நகுஷன் அசோக சுந்தரி கதை வருகிறது.

தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்
தேவருலகிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும் நகுஷன்

யயாதி தேவயானி-சர்மிஷ்டை கதை மாமலரின் உச்சம் என்றே சொல்வேன்.

முண்டன் பீமனுக்குக் கூறுவதாக வரும் இக்கதைகளில் சந்திர வம்சத்தின் அடாத விளைவுகளையும், விடாத துயரங்களையும் வரிசையாகக் காட்டி வருகிறது.

தேவயானி கசனால் சுகிக்கப்பட்டு கைவிடப்படுகிறாள். சர்மிஷ்டையால் ஏளனம். யயாதியால் ஏமாற்றம், சாயையால் துரோகம்.. எத்தனை சுழற்சிகள்.

கசன் - தேவயானி - சுக்கராச்சாரியார்
கசன் – தேவயானி – சுக்கராச்சாரியார்

தருக்கி தோற்கிறாள் தேவயானி. பின்தங்கி வெல்கிறாள் சர்மிஷ்டை. இந்த அத்தியாயங்களில் மாமலர் ஜெயமோகனின் சொற்களில் சுடுமலராகிறது.

“எதுவாக இருந்தாலும் அறியாத ஒன்றை இங்கு நின்று எண்ணி எண்ணி விரித்தெடுத்து அச்சத்தை பெருக்கிக்கொள்வதில் எந்தப் பொருளும் இல்லை. வருவது வரட்டும். உயிரைப் போக்கிக்கொள்ளும் உரிமை நம்மிடம் இருக்கும் வரை நாமே ஏற்றுக்கொள்ளாத எத்துன்பமும் நமக்கு வருவதில்லை”
– சர்மிஷ்டை
மாமலர் – 70

சர்மிஷ்யை வினவும் தேவயானி - விக்கிபீடியா

யயாதியின் வரம்பிற்குள் தானே வலிய நுழைந்து, பாரத பூமியைத் தன்னைச் சுற்றி சுழல வைக்கிறாள் தேவயானி. தனது நிழலாக கொடும் குணம் கொண்ட சாயையுடன் இணைந்து அளி, அழி என இரு வேடம் கட்டி தாண்டவமாடுகிறாள்.

“உங்கள் உளம்கொண்ட ஐயத்திற்கு கார்க்யாயனரின் ராஜ்யசூத்திரத்தில் விளக்கம் உள்ளது, அரசே. எக்குடியும் பிறகுடிக்கு கடன்பட்டதாக அமையலாகாது. அது அவர்களிடையே மேலும் பகையையே வளர்க்கும். பெறுவதும் கொடுப்பதும் அரசாகவே இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் அரசிடமே படைவல்லமை உள்ளது. எந்நெறியால் ஆணையிடப்பட்டாலும் படைக்கலம் உடன்செல்லாது எவரிடமிருந்தும் செல்வத்தை பெற முடியாது”

சுபகை, முண்டன், மாலினி வரிசையில் சாயை ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த ஜெயமோகனின் பாத்திரம். தேவயானியின் நிழலாக உலவுகிறாள். என்னவோ ஜெயலலிதா-சசிகலா கதையைப் படிப்பது போல இருந்தது. பேற்றரைக்குச் சென்ற யயாதியே, சாயையின் அனுமதி பெற்றுத்தான் செல்கிறான்.

உள்ளறைக்குச் சென்று பேரரசியை பார்த்தேன். அவளருகே சாயை நின்றிருந்தாள். என்னருகே வந்து ‘களைத்திருக்கிறார்கள். ஓரிரு சொற்களுடன் முடித்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்றாள். நான் ‘ஆம், நான் உடனே சென்றுவிடுவேன்’ என்றபின் அவள் அருகே சென்று நின்றேன். விழிகளைத் திறந்து என்னை நோக்கினாள். நான் முற்றிலும் அறியாத பெண். நான் உள்ளூர அஞ்சும் அரசி. ‘என் குலம் வாழ மைந்தனை அளித்திருக்கிறாய்’ என்றேன். அவள் மறுமொழி சொல்வதற்குள் சாயை ‘பாரதவர்ஷம் ஆள வந்த சக்ரவர்த்தி. சுக்ரரின் கொடிவழியின் அருமணி’ என்றாள். நான் ‘ஆம்’ என்றேன்.

யயாதி
மாமலர் – 79

தேவயானி சாயையுடன் பிணக்கு கொள்ளும் இடம் இந்த நாவலின் உச்சங்களுள் ஒன்று. மனித மனத்தின் சிக்கல் நிறைந்த இருட் பகுதிகள் வெளி வரும் தருணங்கள் நம்மால் கடக்க இயலாதவை.

தேவயானி உரத்த குரலில் “நீ இதை ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை? என் நலனுக்காக என்று பொய் சொல்லமாட்டாய் என்று எண்ணுகிறேன்” என்றாள்.

“சொல்ல வேண்டாம் என்று தோன்றியது. உங்கள் நலனுக்காக அல்ல” என்றாள் சாயை. “ஏன்?” என்றாள் தேவயானி. “என் வஞ்சத்துக்காக” என்று சாயை சொன்னாள். தேவயானி திகைத்து பின் மீண்டு உடைந்த குரலில் “நான் உன்னை நம்பினேன். உன்னை என் ஒரு பகுதியென எண்ணினேன்” என்றாள். “உங்கள் ஒரு பகுதியாக இருப்பதனால்தான் சொல்லவில்லை. ஏனென்றால் உங்கள்மேல் நச்சுமிழ விரும்பினேன்” என்றாள். “முற்றிலும் உங்களுக்கு படைக்கப்பட்ட உள்ளம் கொண்டவள் நான். ஆனால் என்னுள் இவ்வஞ்சத்தின் நச்சுப்பல் இருந்துகொண்டே இருந்தது.”

மாமலர் – 83

யயாதியை ஒரு பொருட்டெனவே மதிக்காதவள் தேவயானி. ஆனால் அவனால் ஏமாற்றப்பட்ட பொழுது, அவனைக் கசனாகவே பார்க்கிறாள். அவள் கனவில் கண்டதும் அதுவே. அவள் இந்த அளவிற்கு வெறுக்குமாறு அவன் என்ன தவறு செய்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். இத்தனைக்கும், திரௌபதியுடனான முதலிரவுக்கு முன்னர் அர்ஜுனன் திரௌபதியின் அணுக்கத்தோழியுடன் மகிழ்ந்த நினைவு எனக்கு வந்தது. அதை ஒப்பிடுகையில் யயாதி பாவம். பாவப்பட்ட உணர்வுப் புழு மட்டுமே. அதற்கு தேவயானியே பதில் சொல்கிறாள்.

“இது உன் மீதான வஞ்சம் மட்டும் அல்ல” என்றாள். பற்களைக் கடித்தபடி “ஆணென்பதாலேயே நீ பழி சுமந்தாகவேண்டும்” என்றபின் எழுந்து திரும்பி நடந்தாள்.
மாமலர் – 85

சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி
சுக்ரரிடம் தீச்சொல் பெறும் யயாதி

புராணக் கதைகளில், யயாதி தேவயானியுடன் இறுதியில் சேர்ந்து வனவாசம் செல்வதாகப் படித்திருக்கிறேன். இதில் அனையா கோபமுடையவளாக, தனித்து வனத்தில் வாழ்ந்து மறைவதாக புனைந்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். தீயாகவே இருக்கிறாள். இத்தணைக்கும் கவனிக்க வேண்டியது, இறுதியில் சர்மிஷ்டையை தன் உடன் சேர்த்துக் கொள்கிறாள். இரு கோடுகள்!

முண்டன்

வாசித்து மகிழக்கூடிய வெண்முரசு கதாபாத்திரங்களில் ஒன்று முண்டன். இவன் குள்ளன், குரங்கன். சேட்டைக் காரன். உண்மைகளை தன் நாவினால் நஞ்சு தடவிய பகடியென உதிர்ப்பதில் வல்லவன். சீண்டிக்கொண்டே இருக்கிறான் – தருமனை, பீமனை!

“அரசே, இந்தக் காய் அறம் எனும் சொல். இந்தக் காய் யுதிஷ்டிரன். ஆம், இது பீமன். இது ஆற்றல். இது கூர்மை என்றால் இதை அதனருகே வைத்து விஜயன் என்பேன். இது நிமித்தம். ஆகவே இது சகதேவன். இது விசை. அருகிருப்பது நகுலன். அப்பாலிருப்பது ஆணவம். அதன் இணையை துரியோதனன் என்பேன். அருகிருப்பது சகுனி. அதன் துணை விழைவு. அப்பாலிருப்பது அறியாமை. அதற்குரியவர் இந்தக் காயென அமைந்த திருதராஷ்டிரர். இது வஞ்சம். இது கர்ணன். இவை பெருமிதமும் பீஷ்மரும். இவை பற்றும் துரோணரும். இது சீற்றம். அதை குந்திதேவி என்பேன். அவையோரே, இதோ இது ஆக்கம். இதை நான் கிருஷ்ணன் என்பேன். இது அழிவு. அதை திரௌபதி என்றால் சினம்கொள்ளலாகாது. நாம் வேண்டுமென்றால் இவற்றையெல்லாம் மாற்றிக்கொள்ளலாம். யார் நம்மைக் கேட்பது?”

ஃ…

“கலந்துவிட்டது… பொறுத்தருளவேண்டும்… இதோ” என அவன் சீரமைக்க முயல்பவன்போல அவற்றை கலந்து கலந்து பிரித்தான். “விழைவு ஏன் யுதிஷ்டிரனாகிறது? பிழை… அது பிழை… இதோ!” என்றான். கனிவு சூடி திரௌபதி எழுந்தாள் வஞ்சம் கொண்டு குந்தி. துரியோதனன் பற்று கொண்டிருந்தான்.

மாமலர் -9

இறுதியில் எதிர் பாராத தோற்றமளிக்கிறான் முண்டன். அதை வாசிப்பவர் இன்பத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

“செல்க, மைந்தா! ஆனால் அனைத்தையும் அறிந்துவிட்டுச் செல்க! வீடுபேறென்று யோகியர் அடைந்ததும் மெய்மையென்று ஞானியர் அறிந்ததும் உண்மை என்று நூலோர் சொல்வதும் உனக்கு ஒருபோதும் கைப்படப்போவதில்லை. உன்னிடம் இந்த மாமலர் மட்டும் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும். நறுமணமும் கெடுமணமும் கொண்டிருக்கும். அனலென எரியும், நிலவெனக் குளிரும். பிறிதெவரும் எந்நிலையிலும் அறியாத ஒருவனாக உன் உடலுக்குள் ஒளிந்து அந்த மலரை நெஞ்சில் சூடியிருப்பாய்.”

மாமலர் – 10

பீமன் எதை இழந்தான், எதைப் பெற்றான் என்பதற்கு கோனார் நோட்ஸ் யாராவது போடுவார்கள். ஆனால், பெரு வஞ்சத்துடன் உரு மாறவே இம் மூன்று பாண்டவர்களும் பயனங்கள் செய்து வந்துள்ளதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. தயாராகிறார்கள்!

சற்று நீளமான கதை. முண்டன் தாங்கிச் செல்கிறான்.

அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்.

இன்னுமொரு இனிய நூல் அனுபவத்தில் சந்திப்போம், நண்பர்களே. வணக்கம்.mamalar

ஒரு புளியமரத்தின் கதை | சுந்தர ராமசாமி


ஒரு வயோதிக நாடார் திடீரென்று தன்னருகே நின்றிருந்த இளைஞனின் தோள்பட்டையைத் தொட்டு “தம்பி, எதுக்குடேய் மரத்தெ வெட்டிச் சாய்க்கிறாங்க?” என்று கேட்டார்.
“செடி வெக்கப் போறாங்க” என்று பதில் சொன்னான் இளைஞன்.
“எதுக்குடேய் செடி வெக்கப் போறாங்க?” என்று கேட்டார் வயோதிக நாடார்.
“காத்துக்கு” என்றான் இளைஞன்.
“மரத்தெக் காட்டிலும் செடியாடேய் கூடுதல் காத்துத் தரும்?” என்று கேட்டார் வயோதிக நாடார்.
“அளகுக்கு” என்று இளைஞன் தன் பதில்லைத் திருத்திக் கொண்டான்.
“செடிதான் அளகாட்டு இருக்குமோ?”
“உம்.”
“செடி மரமாயுடாதோவ்?”
இளைஞன் கிழவர் முகத்தைப் பார்த்தான். பொறுமையிழந்து “மரமாட்டு வளராத செடிதான் வைப்பாங்க. இல்லை வெட்டி வெட்டி விடுவாங்க” என்றான்.
“வெட்டி வெட்டி விடுவாங்களா?”
“ஆமா”
“அட பயித்தாரப் பயக்களா” என்றார் கிழவர். தொடர்ந்து சல நயமான பச்சை வசைகளை உதிர்க்கவும் ஆரம்பித்தார்.

puliyamarathil kathai

ஒரு புளியமரத்தின் கதை
ஆசிரியர் – சுந்தர ராமசாமி
பதிப்பு – காலச்சுவடு, இருபதாவது பதிப்பு நவ 16.
கன்னிமாரா முன்பதிவு செய்ய
தேசீய நூலகத்தில் முன்பதிவு செய்ய

காலம் நிற்காது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வொருவர் வாழ்வும், பல்வேறு உயர்வு தாழ்வினைப் பார்க்கிறது. வாழ்ந்து முடிக்கும் இந்த வாழ்நாள் இடைவெளியில் எத்தணை உணர்ச்சிகள், நெகிழ்ச்சிகள், வெறுப்புகள். எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சியாக ஒரு குறியீடு இருந்து இருக்கிறது. அது நம் வீட்டு கொள்ளுப் பாட்டியாக இருக்கலாம், காலம் கடந்தும் ஜீவித்திருக்கும் பெண்டுலம் கடிகாரமாக இருக்கலாம். ஒரு புளியமரமாகவும் இருக்கலாம்.

சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் தொடங்கி, சுதந்திரத்திற்குப் பிற்பாடு வரையிலான ஒரு கால கட்டத்தை பல்வேறு நிகழ்வுகள் வழியாக தொகுத்து நமக்குக் காட்டித்தருகிறது இந்த நாவல். தாமோதர ஆசானின் கதைகள் காட்டித்தரும் காலம், தாமோதர ஆசான் போன்றவர்கள் கோலோச்சிய காலம், இந்திய விடுதலை காலம், விடுதலைக்குப் பிற்பாடு நிகழும் உள்ளுர் அரசியல்களின் காலம் என்று அனைத்தையும் 200 பக்கங்களுக்குள்ளேயே, எளிதாக தொகுக்க முடிந்துள்ளது இந்த நாவலின் பலம்.

puliyamarathin kathai

காற்றடி மரத்தோப்பினை அழித்து பூங்கா உருவாக்குவது வளர்ச்சி என்று நாம் சொல்லிக்கொண்டு திரியும் வஸ்துக்காக, நாம் தரும் இழப்புகளாக உருவகப் படுத்திக் கொள்ளலாம். இன்றைக்கும் நாம் ஏரித் தெருக்களைப் பார்க்கிறோம், ஏரிகளைத் தொலைத்துவிட்டு. எனவே, இந்த நாவல் இன்றைக்கும் செல்லுபடியாகக் கூடியது.

காற்றடி மரத்தோப்பினை அழித்த பின் உருவாகும் பூங்காவின் விளையாட்டுத் திடலில் குழந்தைகள் விளையாடும்போது, அவர்கள் மீது கவிழும் வர்க்க வேறுபாட்டினை, தாட்சனிமின்றி விமர்சனம் செய்கிறது இந்த நாவல். மரத் தோப்பு இருந்த போது, எக்கவலையுமின்றி குரங்கு போன்று தாண்டிய சிறுவர்கள், பூங்காவில், வரிசைக் கிரமமாக நின்று தங்கள் வாய்ப்புக்காக காத்திருப்பதைக் காண்கையில், வாசிப்பவனின் வயிற்றுக்குள் அமிலக் குமிழிகள் எழும்பும்.

தாமோதர ஆசான், அப்துல் காதர், காதரின் கணக்கப்பிள்ளை, தாமு, இசக்கி, ஜோசப்பு, கடலைத் தாத்தா என்று ஒவ்வொருவரையும் நாவல் காட்சிப் படுத்தும்போது, ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்து விடுகிறோம்.

புளியமரம் – நம்மை நாமே உரசிப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நாவல்.

 

கிராதம் | ஜெயமோகன்


“அன்னைமடி நோக்கி தீச்சொல்லிட்ட தெய்வம் எது? அந்த தெய்வத்தின் முகத்தில் உமிழ்கிறேன்” என்று கூவினாள். தன் வயிற்றை ஓங்கி அறைந்தபடி “இதோ உள்ளது என் வயிறு. இம்மண்ணில் கருவறைகொண்டு பிறந்தவள் என்பதனாலேயே பெற்றுக்குவிக்க வேண்டியவள் நான். அனைத்தையும் மறலி கொண்டுசென்றாலும் சரி என் வயிறு ஒழியும்வரை பெற்றிடுவேன்” என்றாள்.

நூல் பன்னிரண்டு – கிராதம் – 18

kirathamகிராதம்
ஆசிரியர் – ஜெயமோகன்
பதிப்பு – கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை.
இணையத்தில் படிக்க – நூல் பன்னிரண்டு – கிராதம் – 1

வெண்முரசு வரிசையின் 12ஆவது நாவல் கிராதம். ஆயுதங்களையும், மெய்மையையும் பெற அர்ஜுனன் செய்யும் கடினமான பயணங்களை விவரிக்கிறது இந்த நூல்.

பயணம் செய்வதற்கு பயந்தவன் அல்ல அர்ஜுனன். ஏற்கனவே காண்டீபம் நாவலில், தற்போதைய வடகிழக்கு இந்தியாவைச் சுற்றி உலூபியையும், சித்ராங்கதையையும் மணந்தவன் இவன். இந்தப் பயணத்திற்கான காரணம், கொஞ்சம் காரமானது. சொந்தப் பிரச்சினைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மன நலம் பாதிக்கப்பட்டு இருந்த துவாரகை அரசன் கிருஷ்ணனுடனான தனது “ஒத்தைக்கொத்தை” போரில் தோற்கிறான் அர்ஜுனன்.

தோல்வி என்பதல்ல, ஆனால் கிருஷ்ணனிடத்தில் அவன் கண்ட வெறுப்பு, எக்காளம் அவனை துவள வைத்துவிடுகிறது. அவர் முன் எதிர் நிற்க தன்னைத் தயார் செய்யும் பொருட்டு ஒவ்வொரு திசைத் தேவர்களிடமும் சென்று ஆயுதங்களையும், மெய்மையையும் பெற முயல்கிறான்.

Jayamohan,_Writerநாவல் முழுதும் அர்ஜுனனைப் பற்றிப் பேசுகிறது. காண்டீபம் நாவலில் பயணம் செய்த அர்ஜுனன் அல்ல இவன். காதல், காமம், நிலம் என்று பற்றுக்களைக் கடந்த பின்னர் செய்யும் பயணம் இது. மெய்மையின் பயணம், அருளைப் பெற போராடும் பயணம்.

இந்தக் கதை ஒரு நான்கு பிரயாணிகளால் நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான மெய்மை வழியைத் தேடிச் செல்கின்றனர். சந்தர்ப்ப வசத்தால் ஒன்றாக இணைகின்றனர். நாவலின் தொடக்கத்தில் வரும் கிராத முனிவரின் அறிமுகம், பட்டாசு. இந்தப் பிரயாணிகளின் பயணம் நீண்டு கொண்டே செல்கிறது, அவர்களின் உரையாடலில் தெரிக்கும் நகைச்சுவை, சீண்டல், தத்துவத்துடன் சேர்த்து!

அர்ஜுனனின் பயணங்கள், பிளாஷ்பேக்குகளாகவோ, சூதர் பாடல்களாகவோ தொடர்ந்து சொல்லப்படுகிறது. முதலிலிருந்து இறுதி வரை (அடிமுடி!!) கிராத சிவனைச் சுற்றி சுற்றி வருகிறது கதை. இந்த நான்கு பிரயாணிகள் – ஜைமினி, சண்டன், வைசம்பாயணன் மற்றும் இவர்களுடன் இறுதியில் இணைந்து கொண்ட “மகாசூதக்குட்டி” உக்ரன், ஆகியோர் இந்தக் கதையை தத்துவ இழைகள் கொண்டு நெய்து கொண்டு முன்னேறுகிறார்கள்.

அர்ஜுனன் ஒவ்வொரு திசைக்கும் அதிபதிகளை வெல்ல விரும்பி ஒவ்வொரு திசைக்கும் செல்கிறான். வடக்கே குபேரன், தெற்கே யமன், மேற்கே வருணன், கிழக்கே இந்திரன் என்று அவன் செய்யும் பயணங்கள் நீண்டவை. திசைத் தேவர்களின் இருப்பிடங்களுக்கான வருணனைகளைப் படிக்கும் நாம், கனவுலகில் மிதந்து கொண்டே வருகிறோம். குளிரும் கின்னர பூமி, வேட்கை வருத்தும் இறந்த கடல், கனவுலக இந்திர பூமி, பதைபதைக்க வைக்கும் யம உலகம் என்று ஜெயமோகனின் புனைவு ஜொலிக்கிறது.

குபேரனுடனான அர்ஜுனனின் சந்திப்பு, வாசகருக்கு சுவையான பக்கோடா மாதிரி! காலை ரயிலில் படிக்கையில் நான் சிரிப்பதைப் பார்த்து, பிறர் பயந்திருக்கக் கூடும்.

இந்திரனுடனான சந்திப்பு அழுத்தமானது. அந்த சந்திப்பிற்காக இந்திரகீலம் செல்லும் அர்ஜுனனின் பயணம் கனவாக உணரக் கூடியது.

Arjuna, with the army of celestial maidens (apsaras) and musicians (Gandharvas) approaching. Kangra watercolour, Himachal Pradesh, c. 1820.
Arjuna, with the army of celestial maidens (apsaras) and musicians (Gandharvas) approaching. Kangra watercolour, Himachal Pradesh, c. 1820.

ஏதேனும் ஒரு சமயத்தில் பிள்ளை தந்தையை மறுத்து கடந்து சென்றுதானே ஆகவேண்டும். அந்தத் தருணம் இது. இந்திரனின் தவிப்பு, அதைத் தவிர்க்க முயலும் பாலியின் சினம், அனைத்தையும் எதிர்த்து நிற்கும் அர்ஜுனனின் பக்குவம் – இந்தப் பகுதி இனிமையானது.

அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் ஆயுதங்களையும் மெய்மையையும் வென்றாலும், கின்னர பூமியில் அவர்களின் தெய்வத்துன் போரிட முயன்று தோற்றுப் போகிறான் அர்ஜுனன். பின்னர் தெரிகிறது, அது நாராயண வேதத்துடன் வந்து எதிர் நின்ற கிருஷ்ணன் என்று. இந்த ஆயுதங்கள் போதாது என்று, பாசுபதத்தைப் பெற அவனைப் பணிக்கிறார் கின்னரஜன்ய பூசாரிக் கிழவர்.

Arjuna recognises Shiva and surrenders to him. Painting by Raja Ravi Varma, 19th century.
Arjuna recognises Shiva and surrenders to him. Painting by Raja Ravi Varma, 19th century.

கைலாயம் சென்று சிவனுடன், யாரென்று அறியாமல் போரிட்டு, பின்னர் பணிகிறான் அர்ஜுனன். கைலாயப் புனைவு வெகு சுவையானது. வாசிக்கும் வாசகனுக்கு வேட்டை. காளனுக்கும் (சிவன்), காளிக்கும் (பார்வதி) உள்ள காதலையும், ஊடலையும் குழைவென காட்சிப் படுத்தும் விதம் இருக்கிறதே…. அதுதாங்க கடவுள்!

 

மத்தபடி, இதில் உள்ள தத்துவார்த்தங்களை அறிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு நமக்கு ஞானமில்லை. அதற்காக பிரயத்தனப் படவும் இல்லை. எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்காதவனை தத்துவம் அண்டாது என்று வருத்தப்படுகிறார் ஜெயமோகன். அது அவர் பாடு!

சொல்வளர்காடு|ஜெயமோகன்


தருமன் விழிகளில் சினத்துடன் “விளையாட்டு வேண்டாம்” என்றார். “இவன் ஏன் வெறுமனே பார்த்திருந்தான் என்று சொல்கிறேன். இவன் துணைவி உண்ட பழம் நஞ்சு. ஆனால் அதை அவள் அமுதென நினைத்தாள். அதை இவன் சொல்லப்போனால் இவனை தன் எதிரி என எண்ணுவாள். ஆகவே தாளாத்துயருடன் தனிமையில் அதை நோக்கியிருந்தான்.” தருமன் “வீண்சொல் தேவையில்லை” என்றபடி திரும்ப “கேளுங்கள், அரசே! அல்லது உண்மையிலேயே அது அமுதகனியாக இருக்குமோ? அழிவின்மையை தான் மட்டுமே அடையவேண்டுமென நினைத்து அவள் மட்டும் உண்டாளோ?” என்றான்.

நூல் பதினொன்று – சொல்வளர்காடு – 55 ஒன்பதாம் காடு : யக்‌ஷவனம்

சொல்வளர்காடு – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – நூல் பதினொன்று – சொல்வளர்காடு – 1

வெண்முரசு வரிசையில் முதற்கனல் அம்பைக்குப் போகிறது, நீலம், இந்திர நீலம் கிருஷ்ணனுக்கு. காண்டீபம் அர்ஜுனனுக்கு, வெய்யோன் கர்ணனுக்கு.

சொல்வளர்காடு நாவல் பாண்டவர்களின் வனவாசத்தைப் பற்றிச் சொன்னாலும், இதனை தருமனுக்கு அளிப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்.

அதை விடுத்து இந்து ஞான மரபை வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் காட்டுவதாகவும் அமைகிறது. விஷ்ணுபுரத்தின் ஞான சபைக்கு விவாதிக்க வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் போய் அவர்களுடைய ஆசிரமத்தில் தங்கி விட்டு வந்த அனுபவம், சொல்வளர்காட்டில் கிடைக்கும்!!

வெவ்வேறு குருநிலைகளையும், அதன் பின்புலத்தையும் முன் வைக்கிறது இந்த நாவல். தவிர, ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று மேலெழுந்து வந்து, எது தூயதோ அது நிலைக்கிறது, அதைவிட தூயது வரும்வரை.

இந்த 3 வரிக்கு மேல் நான் ஞானம் பேசி, எனது சூனியத்தைக் காட்டுவதாக இல்லை. இறைமறுப்பாளர்களின் அத்தியாயத்தை நான் ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். ஒரு தொகுப்புக்காக, குருநிலைகளையும் அவற்றின் பின்புலத்தையும் மனவரைபடமான கீழே தொகுத்திருக்கிறேன்.

சொல்வளர்காடு
Enter a caption

பகடைக் களத்தில் அடைந்த கேவலமும், அதன் மூலம் நிமிராத தலையுடனும், மன்னிக்கக்கூட மாட்டேங்கிறாளே என்கிற விசனமும், ஒரு வார்த்தையாவது சொல்லிவிடமாட்டாளா என்கிற ஏக்கமும் கிடந்து அலைக்கழிக்கிறது தருமனை. எரிமலைக் களத்தில் புத்துயிராகப் பிறந்து வந்திருக்கிறான். இனி வரும் காலத்தில் எப்படிப்பட்ட தருமனை நாம் காணப்போகிறோமோ.

யாதவர்களின் பூசல் இந்த நாவலில் விரிவாக அலசப்படுகிறது. விரிசல் விட்ட கத்தியாகிக் கிடக்கிறது துவாரகை. இளைய யாதவர் அதை விளக்குவதும், சால்வனின் படையெடுப்பை நொறுக்கும் போர் தந்திரங்களையும் படிக்கும்போது, ஜெயமோகனுக்கு ஒரு ஏசி மெசின் வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. எத்தணை உக்கிரம்!

இளைய யாதவர் பல இடங்களில் இங்கே வாதிடுகிறார். தனிப்பட்ட காழ்ப்பிற்காக நாடுகளின் மக்களை எப்படி பலிகொடுக்கலாம் என்று பாஞ்சாலியிடம் வாதிடுகிறார். பிள்ளைப்பாசம், உனக்கென்றால் ஒன்று, எளிய யாதவ மக்கள் என்றால் ஒன்றா என்று சாந்தீபனி முனிவரிடம் வாதிட்டு அவரை குருநிலையை விட்டே துரத்துகிறார்.

ஒரு இனிய வாசிப்பனுபவம்.

அதன்பிறகு வெண்முரசு தொட்டே ஒரு மாதமாகிறது. அதை விடுங்க. மேலே உள்ள படத்தைப் போட்டு முடித்தே இரண்டு வாரமாகிறது. பிரசுரிக்க காலம் கூடி வரவில்லை. ஜெயமோகன் ஓடுகிறார். நமக்கு இளைக்கிறது. இந்த வாரமாவது கிராதம் தொடங்கவேண்டும்.

வளர்க பாரதம்!

பன்னிரு படைக்களம் – ஜெயமோகன்


இந்த எளிய மானுடர்களை மட்டும் எண்ணுவேன் என்று கருதினீரா? இதோ நெளியும் புழுக்களிலிருந்து எவ்வகையில் மானுடர் மேம்பட்டவர்? இங்கு ஒரு காலடிபட்டு அழியும் பல்லாயிரம் புழுக்களைக் கண்டு ஒருகணமும் துயருறாத மூடர்களே போர்க்களத்தில் மாயும் வீரர்களுக்காக காவியம் எழுதுகிறார்கள். எனக்கு உயிர்கள் எல்லாம் நிகரே. எவர் மீதும் அன்பும் வெறுப்பும் இல்லை. கருணையும் காழ்ப்பும் இல்லை. எவர் வெல்லவும் நான் நின்றிருக்கவில்லை. பிறந்து இறந்து கொன்று நின்று ஆடிமறையும் உயிர்களென்பவை வெறும் ஒற்றைப்பெருக்கு. இப்பெரும்சுழியின் மையத்தில் விரலிட்டு படையாழி என ஏந்தி நின்றிருக்கிறேன்.

-இளைய யாதவர்

பன்னிரு படைக்களம் – ஜெயமோகன்

ஒரு நாவலுக்கு ஒரு கிளைமேக்ஸ்தான் இருக்கவேண்டும் என்று இபிகோவில் சட்டமா உள்ளது. வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் இதுவரை வந்துள்ள நாவல்களில் சிறப்பான ஒரு இடம் பன்னிரு படைக்களத்திற்கு உண்டு. காரணமில்லாமல் இல்லை. பல்வேறு நதிகள் ஒன்றாக சேரும் இடம் இந்த நாவல். மிகப்பெரிய சரித்திரப் படுகுழியில் விழப்போகும் சமூகத்தின் வீழ்ச்சியின் தொடக்கத்தைத் தருகிறது இந்த நாவல்.

ஜராசந்த வதம்

உடல் பிணைக்கப்பட்ட இருவரின் உணர்வெழுச்சிமிக்க கதையை உவமையெனக் காட்டி தொடங்குகிறது ஜராசந்தனின் கதை. ஜரையால் வளர்க்கப்பட்டு, நகரம் வந்து, ராஜகிருகத்தைக் கைப்பற்றும் காட்டாளன் இவன். மக்களின் அரச குல எதிர்ப்பை தனக்காதரவாக வளைத்து, இளவரசர்களான தன் உடன் பிறந்தவர்களைக் கழுவிலேற்றி, அரசனாக முடிசூடக்கொள்ளவது விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படி வந்த முரடன் துரியோதனனின் நட்பு வளையத்திற்குள் வருவதை ஏற்கனவெ வந்த நாவல்கள் விளக்கியிருக்கின்றன. ஆனால் அதே ஜராசந்தனை அஸ்தினபுரி சகுனியின் வஞ்சத்திற்காகக் கைவிடப்படும்தருணம் சுவையானது.

ஜராசந்தனின் வதம் குறித்த அத்தியாயங்களைப் படபடக்கும் இதயத்துடன் வாசிக்கவேண்டியிருக்கிறது. தருமனின் ராஜசூயம் என்பதன் உண்மையான பொருளையும், அதை இயக்குபவன் யார் என்றும் துரியோதனனை விட ஜராசந்தன் தெளிவாக அறிந்துள்ளான். தன்னைத் தாக்க வருவார்கள் என்றும் உறுதியாக நம்புகிறான்.

தாக்கவரும்போதும், தன் அரசினைத் தன் மகனிடம் அளித்து விடைபெறும் இடம்….

வதத்திற்கு முந்திய நாள் இளைய யாதவரிடம் விவாதிக்கும் கணம்தான் இந்த நாவலின் உச்சகட்ட தருணம் என சொல்வேன்.

பாஞ்சாலி சபதத்திற்கு ஈடான ஒரு மன எழுச்சியை ஜராசந்த வதமும் அளிக்கும் என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அன்று மனதளவில் நான் ஒரு பெரும் வீழ்ச்சியையும், அதன் விளைவாக எழுந்த வருத்ததையும் அடைந்தேன்.

சிசுபாலன் வதம்

சிசுபாலன் வதத்தின் குறியீடு – இவ்வழி.. இவ்வழி.. குறித்து சுவையாக எழுதியிருக்கிறார் இந்த வாசகர். அவசியம் வாசிக்கவேண்டிய ஒன்று.

பாஞ்சாலி சபதம்

நாவல் தொடங்கியதிலிருந்து மாயாஜாலம், மந்திர மாங்காய் ஏதுமில்லாமல் கதை நகர்த்தி வருகிறார் ஜெயமோகன். பாஞ்சாலி துகிலிரிதல் கட்டத்திலும் இது தொடரும் என்றும் நம்பினேன். என்னுடைய எதிர்பார்ப்பின் படி, இளையயாதவரோ, அவரது ஓலையோ வந்து சூழல் மோசமாகாது தடுக்கும் என நம்பினேன்  🙂

மாமகிடன் துணையுடன் அவையில் இருந்த ஒவ்வொருவரின் பக்கத்தையும் காட்டும் இலாவகமும், இறுதி வரை தன் நிலை சிறிதும் இழக்காத திரௌபதியும் இந்நாவலின் இறுதிக் கட்டம் நமக்குக் காட்டித்தரும் சுவையான பகுதிகள். கௌரவர்களின் மனசாட்சியின் மிச்சமாக வரும் குண்டாசி நம் பிரியத்திற்குள்ளவனாகிறான்.

“நான இழுத்து வரப்படுவதைப் படுவது நியாயமென்றால் நாளை இதே போன்று உங்கள் மன்னரின் பெண்களும் இதே முறையில் இழுத்துவரப் படுவதும் நியாயம்தானா என்று கேள்” என்று பாஞ்சாலி கேட்கும் இடத்தில் ஒரு கணம் அதன் பின்புலம் குறித்து வாசகன் பயந்துவிடுகிறான்.

பன்னிரு படைக்களம் – செயல் அறிக்கை 🙂

ராஜசூய நிகழ்வு

ராஜசூய நிகழ்வுகளை விவரணை செய்யும் அத்தியாயங்கள் மிக அழகானவை. யாக சாலையாகட்டும், ஞானமார்க்க விவாதமாகட்டும், உணவுச் சாலையாகட்டும், க்ஷத்ரிய யாதவ வாக்குவாதமாகட்டும், ஜெயமோகன் புகுந்து விளையாடுகிறார். அரங்கு நிறைந்த கரகோஷங்களைப் பெறுகிறார்.

வர்ண மாற்றம்

இது வரைக்கும் எல்லோரையும் அவரவர் பார்வையிலிருந்து காட்ட முயன்ற ஜெயமோகன் வெற்றி பெற்றுள்ளார். துரியோதனனாகட்டும், தரும அர்ச்சுன பீமர்களாகட்டும், திரௌபதியாகட்டும், குந்தியாகட்டும் அவரவர் பக்க நியாயங்கள் நமக்கு இது வந்த நாவல்கள் வழி நமக்குத் தெரிந்துள்ளது.

அனைத்து பக்க நியாயங்களும் ஓரிடத்தில் சங்கமித்து, ஒன்றை ஒன்று நெட்டித்தள்ளி உயரத் துடிக்கும் துடிப்பைக் காட்டுகிறது பன்னிரு படைக்களம். அதன் அகமாறுதல்களை ஜெயமோகன் எழுதிவிட்டார் என்றாலும், இதுவரை வாசகனாக என்னால் மாற முடிந்திருக்கிறதா என்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

இந்திர பிரஸ்தத்தில் வழுக்கி விழுவதன் மூலமும், தொடர்ந்த ஒரு நோய் பரவல் மூலம், துரியோதனனும் கர்ணனும் தங்கள் இயல்பை மறந்து, ஆணவம் காட்டும் திசை வழி நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

நான் இன்னும் பழைய துரியோதனனையும் பழைய கர்ணனையுமே வைத்திருக்க முடிகிறது. புதியவர்கள் இன்னும் ஒட்டவில்லை. அனேகமாக அடுத்து வரும் தொடர் நாவல்களை இதை நம் மனதில் இன்னும் வலுவுடன் பதிக்கலாம்.

சிசுபாலன் அனைவராலும் கைவிடப்பட்டு, இளைய யாதவரால் கொல்லப்படுகிறான். அவனைச் செலுத்தியது எதுவோ, அதுதான் இப்போது சுயோதனனையும் செலுத்தத் தொடங்கியிருக்கிறது. சுடரை நோக்கிப் பறக்கும் பூச்சி போல அவனும், அவனைச் செலுத்தும் கர்ணனும் செயல்படத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். அந்த வகையில் சிசுபாலனும் துரியோதனனும் இணை படகில் செல்கின்றனர்.

தருமனின் செயல்பாடு பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அவரின் பார்வையின் படி, ‘ஒரு போரினால் குடிகள் அழிவதை விட பகடைக்களம் என்னும் நிகரிப்போரில் நான் அவற்றைக் காக்கலாம். அப்படியே தோற்றாலும் துரியோதனனிடம்  முடி தாழ்த்தவேண்டும். அவ்வளவுதானே’ என்று மன அமைதி அடைகிறான். ஆனால் தான் ஒரு அறவேந்தன் என்கிற தருக்கமும், பகடையின் சகுனியின் திறன் குறித்த ஒரு பயமும் மாறி மாறி அவனை தூக்கமிழக்க வைக்கின்றன.

பகடைக்கு பந்தயம் கட்டவேண்டும் என்பதை எனக்கு யாரும் சொல்லவில்லை என்கிறான் தருமன். ‘பயப்படுகிறாயா’ என்று தருமனின் ஆணவத்தைச் சுண்டிவிடுகிறார் சகுனி. சிலிர்த்துக்கொண்டு பகடை ஆடத் தொடங்குகிறான் தருமன். அதே சகுனியே, தருமனை ஒரு கட்டத்தில் நிறுத்துகிறார். சகோதரர்களை இழந்த பிறகு, நிப்பாட்டிக்கொள் என்கிறார். அதை வெற்று ஆணவச் சீண்டல் என்று நான் நினைக்கவில்லை. சகுனிக்கு அடுத்த என்ன நிகழும் என்று தெரியும். அதை மனிதாபிமானத்துடன் நிறுத்திக்கொள்ளலாம் என்கிற எண்ணமா? அதன் விளைவுகள் குறித்து பயமா? இதையெல்லாம் குறித்து எண்ணாமல் இவன் விளையாடுகிறான் என்கிற எண்ணமா என்று அவரவர் முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம். தருமனின் புதல்வன் பற்றிய ஒரு சுவையான குறிப்பு நினைவிற்கு வருகிறது.

பகடைக்களத்தில் சிற்பங்களில் குவிந்துள்ள தேவநாகர்களும், முனிவர்களும், யமதர்மனின் பதபதைப்பும் என புனைவின் சுவையை ரசிப்பவர்களுக்குச் சரியான தீனி இந்த பகடைக்களம்.

வயது மாற்றம்

பீஷ்மர், திருதராஷ்டிரர், விதுரர் என வயதான தலைமுறையை விலக்கிவிட்டு, அடுத்த தலைமுறை ஆட்சி அதிகாரத்தில் உள்ளது. வயதானவர்களின் செல்வாக்கு, புதிய தலைமுறை மீது எந்த அளவில் மோசமாக உள்ளது என்று காட்சிப் படுத்துவதைக் காணமுடிகிறது. சகுனியின் கீழ் உள்ள கணிகரின் பாதத்தைப் பிடித்து, பீஷ்மரின் சொற்கள் கண்ணீர் விடுகின்றன.

நேரடியாகவே விதுரர் பிறப்பைக் காட்டி உதாசீனப்படுத்தப் படுகிறார்.

சுருதையின் இறுதிக் கட்டம் மனதைக் கலக்குகிறது. விதுரரை ஒரு நிழலெனத் தொடர்ந்து வந்தவள் ஒரு கட்டத்தில் இல்லாதவளாகிறாள். அரசியல் நுணுக்கங்களில் விதுரரின் எல்லைகளை உணர்ந்தவளாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறாள். விதுரர் தளர்ந்து விழும் இடங்களில் கை கொடுத்துத் தூக்கி விடுகிறாள். சத்யவதி மறைவிற்குப் பிறகு, விதுரனை சுருதைதான் தன் சிறகுகளுக்குள் வைத்து காபந்து செய்கிறாள். இறக்கும் முன்னர் ‘எதுவும் நம்மிடமில்லை’ என்று அவள் சொல்லும் இடத்தில், அதன் உண்மையின் வலிமையை உணர்கிறோம். மனதை சோகம் கவ்வுகிறது. அம்பை, சுபகை, ஜராசந்தன் என்கிற அழகான கதாபாத்திர வரிசையில் சேர்கிறாள் சுருதை.

குந்தி – அழுத்தம்

குந்தியின் அமைதியான, அழுத்தமான ஆதிக்கம் இன்றளவும் தொடரவே செய்கிறது. தருமனனின் ராஜசூயத்திற்கு பீஷ்மரைத் தன் வலுவான இடத்திற்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழுத்து வரச் செய்து, அவரது அகங்காரத்தைத் தட்டி எழுப்பி, யாகத்திற்கு அனுமதி பெறும் இடத்தில்….

இன்னும் அஸ்தினபுரி எத்தணை பெண்களின் விருப்பத்திற்கு இரத்தம் சிந்தப்போகிறதோ என்று பதற வைக்கிறது.

மேலும், பாண்டவர்களின் பிறப்பு, கர்ணனின் பிறப்பு குறித்து வரும்போதும் தெள்ளத் தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் காட்டுகிறாள்.

வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் தவற விடக்கூடாத அடுத்த நாவல் இது.

மீண்டும் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

வெய்யோன் | ஜெயமோகன்


நஞ்சு கவ்வுகிறது கதிரவனை! ராகுவின் உடலை வெய்யோன் கிழித்து வெளிவருகையில் விண்ணிலிருந்து நச்சுமழை பொழியும்… வெட்ட வெளியில் நிற்கலாகாது. ஓடுங்கள்! கூரையொன்று தேடிக்கொள்ளுங்கள்!

நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 78

வெய்யோன்
வெண்முரசு நாவல் வரிசையின் ஒன்பதாம் நூல்
ஆசிரியர் – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 1

venmurasu

இனி நான் உறங்கட்டும் நாவலைத் தொடர்ந்து, கர்ணனனைப் பற்றி இன்னுமொரு நாவலை அறிமுகப் படுத்துவதில் கடைசிபெஞ்ச் உவகை கொள்கிறது.

சுருக்கமான பார்வை

பரசுராமருடனான கர்ணனின் பிணைப்பு மற்றும் பிணக்கு பற்றிய சூதர் பாடலுடன் தொடங்குகிறது இந்நாவல். கர்ணனின் திருமண பின்புலம், அங்க நாட்டு அரசியல் மற்றும் சமூகச் சமநிலையை விவரிக்கும் அத்தியாயங்கள் விருவிருவென முடிகின்றன.

திருமணத்திற்குப் பிறகு தன் கணவர் ஜயத்ரதன் மற்றும் மகனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் துச்சளையைச் சகோதரனாக நின்று வரவேற்க வேண்டும் என்கிற துரியோதனனின் அழைப்பை மகிழ்வுடன் ஏற்று அஸ்தினபுரிக்குத் திரும்புகிறான் கர்ணன். பிறகு, கௌரவர்களின் குழந்தைகளாலும் அவர்களின் வால் தனங்களாலும் நிறைந்திருக்கும் அஸ்தினபுரியின் காட்சி வெகு சுவாரசியமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஜயத்ரதனுடனான கர்ணனின் மோதல், பிறகு அவரை அஸ்தினபுரியில் வரவேற்கும் கர்ணனின் தர்மசங்கடமான நிலைமையை வாசிக்கும்போது நம்மை இந்த நாவல் உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது. இதற்கிடையில் இந்திரப் பிரஸ்தம் கட்டுமானம் நடக்கிறது. நகரம் கண் திறக்கப்படும் விழாவிற்காக கௌரவர்களை அழைக்க வருகிறான் பீமன்.

அஸ்தினபுரி விழா, அஸ்தினபுரியின் அமைப்பு விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. எதிர்பாராவிதமாக நிகழும் கர்ண-ஜராசந்தனின் சந்திப்பு, அதன் தொடர்ச்சியாக நிகழும் ஜராசந்த-துரியோதனனின் மோதல் மற்றும் நட்பு ஆகியவை சுவையுடன் சொல்லப்படுகின்றன. பாண்டவர்கள் மீது தீராப் பகைமை கொண்ட, இந்திரப் பிரஸ்தத்தின் பழங்குடிகளான உரகர்களுடனான கர்ணனின் தொடர்பு கனவு லோகத்தில் ஆழ்த்தும். பிறகு அஸ்தினபுரியில் துரியோதனன் அவமானப்படுத்தப்படும் நிகழ்வுடன் இந்நாவல் முடிகிறது.

கருத்து திணிப்பும் கர்ணனின் மனப்போராட்டமும்

சூதர் குடியிலிருந்து மணம் முடிக்க விரும்பாத கர்ணன், அதிரதனின் பிடிவாதத்திற்காக சம்மதிக்கிறான். ஷத்ரியர் சபையின் தன் இருப்பை உறுதி செய்ய துரியோதனனுடன் சென்று கலிங்க அரசியைக் கைப்பிடிக்கிறான். தவிர்க்க இயலாது ராணிகளுக்கிடையில் பகை உணர்வு சூழ்கிறது. தன் கருத்துக்கு கர்ணனை சம்மதிக்க வைத்து, அவனைச் சங்கடத்தில் தள்ளும் நபர்கள் வரிசை குந்தியுடன் தொடங்குகிறது. அந்த வரிசையில் அதிரதன் அவரைத் தொடர்ந்து கர்ணனின் இராணிகளும் நிற்கின்றனர்

மீண்ட நட்பு – கர்ண-துரியோதன சந்திப்பு

karnan-duryodanan

திருமணங்கள் முடிந்த பிறகு, அங்கநாட்டில் இருந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்து துரியோதனனைச் சந்திக்கும் இடம் உணர்வு எழுச்சியுடன் தொடங்கி, சிரித்துக் குலுங்கும் நகைச்சுவையாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. கர்ணன் வரவை ஒட்டி, துரியோதனன் விடிகாலையிலேயே கள்ளுடன் கறிச் சோறு தின்னும் காட்சியில் வெடித்துச் சிரிக்கலாம்.

அவள் திரும்பும்போது துரியோதனன் மெல்ல “உண்மையிலேயே நான் எதையும் உண்ணவில்லை பானு” என்றான். “உண்ணாமலா உடையெங்கும் ஊன் சிதறிக் கிடக்கிறது?” என்றாள் பானுமதி. “ஆம். நான் அப்போதே பார்த்தேன் மூத்தவரே, நீங்கள் சரியாக துடைத்துக் கொள்ளவில்லை” என்றான் சுபாகு. கர்ணன் பானுமதியின் கண்களை பார்த்தபின் சிரிப்பை அடக்க அவள் சிவந்த முகத்துடன் ஆடையை இழுத்துச் சுற்றிக்கொண்டு திரும்பிச் சென்றாள்.

“சினத்துடன் செல்கிறாள்” என்றான் துரியோதனன். “ஆம், நான் சீரமைத்துவிடுகிறேன்” என்றான் கர்ணன். “நீத்தவர்களுக்கான பூசனைகள் செய்யாது உணவுண்பது பெரும்பிழை… விதுரரும் சொல்லியிருக்கிறார்” என்றான் துரியோதனன். “அரசே, உங்கள் மூதாதையரும் உங்களைப்போன்று புலரியில் முழுப்பன்றியை உண்பவர்களாகவே இருந்திருப்பார்கள். துயர்வேண்டாம்” என்றான் கர்ணன். “ஆம், மாமன்னர் ஹஸ்தி வெறும் கைகளால் யானையை தூக்குவார்” என்றான் துச்சலன். துச்சாதனன் கள்மயக்கில் “யானையை எல்லாம் எவராலும் தூக்கி உண்ண முடியாது…” என்றான். சிவந்த விழிகள் மேல் சரிந்த இமைகளை தூக்கி “வேண்டுமென்றால் பன்றியை உண்ணலாம்” என்றான்.

“பொதுவாக அவள் இங்கு வருவதில்லை. இங்கு நீர் வந்திருப்பதை அறிந்து உம்மை பார்க்காமலிருக்க முடியாமல் ஆகித்தான் வந்திருக்கிறாள்” என்றான் துரியோதனன். பின்பு “நான் மிகை உணவால் பருத்தபடியே செல்வதாக சொல்கிறார்கள்” என்றான். “ஆம், நீங்கள் மிகவும் எடை பெற்றுவிட்டீர்கள்” என்றான் துச்சலன். சினத்துடன் திரும்பி “என்னைவிட மும்மடங்கு பெரியவனாக இருக்கிறாய். நீ என்னை சொல்ல வேண்டியதில்லை” என்றான் துரியோதனன். அவன் தலை மெல்ல ஆடியது. வாயைத் துடைத்தபடி “நான் தேரில் ஏறினால் குதிரைகள் சிறுநீர் கழிக்கின்றன… இழிபிறவிகள்” என்றான். “ஆம், நானே பார்த்தேன்” என்றான் சத்வன். துரியோதனன் அவனை சிவந்த விழிகளால் நோக்கியபோது அவன் சித்தம் செயல்படாதது தெரிந்தது. தேவையில்லாமல் துச்சலன் வெடித்துச் சிரித்தான்.

நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 29

துச்சளையின் நகர் நுழைவு

ரசிக்கும்படியான அத்தியாயம் ‘கூற்றெனும் கேள்’ அத்தியாயத்தில் வருகிறது. இளைய கௌரவர்களின் பட்டாளங்களுடன் சென்று கர்ணன் துச்சளையை வரவேற்கும் காட்சி அனுபவித்து உணரக்கூடியது.

கர்ணன் வெளியே சென்றபோது அவனைச் சூழ்ந்துவந்த இளைய கௌரவர்கள் கைக்குச் சிக்கிய அனைத்தையும் தூக்கிவீசி கூச்சலிட்டனர். “பெரீந்தையே! யானையை இவன் அடித்தான்” என்றது ஒரு குரல். ”பெரீந்தையே நான் வாளால் வெட்டினேன்” “பெரீந்தையே என் ஆடை எங்கே?” புரவி ஒன்றின் வால் இழுக்கப்பட அது மிரண்டு கனைத்தது. தூண் ஒன்று சரிந்து யானைமேல் விழ அது சுழன்று திரும்பி துதிக்கைநீட்டி அதைப்பிடித்து ஆராய்ந்தது. கர்ணனுக்குப் பின்னால் ஓடிவந்து இன்னொருவன் தோள்மேல் மிதித்து ஏறிப்பாய்ந்து தோளை கவ்விக்கொண்ட ஒருவன் “பெரியதந்தையே! என்னை வானை நோக்கி விட்டெறிடா” என்றான். கர்ணன் அவனைச் சுழற்றி வானை நோக்கி விட்டெறிந்து பிடித்துக் கொண்டான். “என்னை! என்னை!” என்று நூறு குட்டிக்கைகள் அவனைச் சூழ்ந்து குதித்தன.
நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 33

கர்ணன் மட்டுமல்ல, கௌரவர்களும் கர்ணன் மீது கொண்டிருக்கும் அன்பையும் மதிப்பையும் ஜெயமோகனின் அத்தியாயங்கள் ரசிப்புடன் உணர்த்துகின்றன. துரியோதனன் கர்ணனின் பிறப்பைப் பற்றி அறிந்தவனாகவே ஆசிரியர் முன்னிறுத்துகிறார். மூத்தவர் என்றும், தனது அரியணை அவனது என்றும், தான் அவனது இளையவன் என்றும் அவன் உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசும் இடம், மன நெகிழ்ச்சியைத் தருவது.

துரியோதனன் அதை இரு கைகளாலும் வாங்கி முகர்ந்துவிட்டு “உயர்ந்த மது! நான் உயர்ந்த மதுவை மட்டும்தான் அருந்துவேன். ஏனென்றால்…” என்றபின் ஓங்கி ஜயத்ரதன் தொடையில் அடித்து “மைத்துனரே” என்றான். ஜயத்ரதன் திடுக்கிட்டு விழித்து “யார்?” என்றான். “நான் துரியோதனன். அஸ்தினபுரியின் அரசன்! பாரதவர்ஷத்தின் சக்ரவர்த்தி! ஆனால் இவர் என் மூத்தவர். இவரை…” என்றபின் தலைக்குமேல் கையைத்தூக்கி மும்முறை ஆட்டியபின் துச்சலனைப் பார்த்து “இவரைப்பற்றி நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன்?” என்றான்.

“சொல்லத் தொடங்கினீர்கள் மூத்தவரே” என்றான் துச்சலன். “இவர் எங்கள் மூத்தவர். இவர் உண்மையில் எங்கள் மூத்தவர்” என்றான் துரியோதனன். கர்ணன் “போதும்! அருந்திவிட்டு படுங்கள்!” என்றான்.

……….

அவர்கள் கதவு வரை செல்வதை பார்த்த துரியோதனன் சரிந்த விழிகளை தூக்கி “ஆகவே நான் சொல்வது என்னவென்றால்… இவர் மூத்தவர். அங்க நாட்டுக்கு அரசர். ஆனால்…” என்றபின் ஜயத்ரதனை பார்த்து “ஆனால் ஒரு சொல் இவர் சொல்வார் என்றால் அஸ்தினபுரியின் அரசராக இவரே இருப்பார். இவருக்கு வலப்பக்கம் தருமன் நின்றிருப்பான். இடப்பக்கம் நான் நின்றிருப்பேன். இவர்களைச் சூழ்ந்து நூற்றிமூன்று உடன்பிறந்தார் நிற்பார்கள். பாரதவர்ஷத்தின் சூரியன் கால்படும் காமரூபத்து மேருமலை முதல் மாலை அவன் கால் நிழல்விழும் பால்ஹிகம் வரை இவர்தான் ஆள்வார். புரிகிறதா?” என்றான்.

நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 36

கலிங்க ராணியைக் கவரும் இடத்தில் ஜயத்ரதனுக்கும், கர்ணனுக்கும் நேருக்கு நேர் போர் மூள்கிறது. கர்ணன் வெள்வதுடன் மட்டுமல்லாது, ஜயத்ரதனின் முடியை அறுத்து, இடைத் துணியையும் அறுத்து இழிவு செய்கிறான். பிறகு, அஸ்தினபுரியில் அவனே ஜயத்ரதனை வரவேற்கிறான். அந்தச் சூழலில் துச்சளை சொல்வதாக வரும் சொற்கள், துரியோதனன் போன்றே பிற கௌரவர்களும் கர்ணன் மீது மாறா அன்பு கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.

“மூத்தவரே, உண்மையில் கடும் வஞ்சம் கொண்டுதான் கலிங்கத்திலிருந்து மீண்டார். என்னிடம் வந்து உங்களை பழிதீர்க்கப்போவதாக சொன்னார். நான் அவரிடம் நீங்கள் வெறும் ஒரு மலைச்சுனை. விண்ணாளும் சூரியனிடம் போரிடும் ஆற்றல் உங்களுக்கில்லை. வெல்வது மட்டுமல்ல, தோல்வி கொள்வதிலுமே பெருமை ஒன்றுள்ளது, அப்பெருமையை இழந்துவிடுவீர்கள் என்றேன். சினந்து என்னிடம் வஞ்சினம் உரைத்தபோது அவரை அறியாது உங்கள் பிறப்பு குறித்து ஒருசொல் வாயில் எழுந்தது. நான் கைநீட்டி போதும் என்றேன். என் விழிகளை நோக்கியவர் நடுங்கிவிட்டார்.”

துச்சளை சிரித்து “ஏனென்றால் நான் துரியோதனரின் தங்கை. அதை அக்கணம் நன்குணர்ந்தார். என் விழிகளைப் பார்த்தபின் பிறிதொரு சொல்லும் சொல்லாமல் இறங்கிச் சென்றார். அதன்பின் இன்றுவரை உங்களைப்பற்றி ஒருசொல்லும் சொன்னதில்லை” என்றாள். கர்ணன் “ஏன் அப்படி செய்தாய்? அவர் ஓர் அரசர்” என்றான். “மூத்தவரே, தங்கையென நான் இருக்கையில் அச்சொல்லை அவர் சொல்லியிருக்கலாமா?”

கிட்டத்தட்ட குரங்குக் குழு போன்று இருக்கும் அஸ்தினபுரி பிரிதொரு நாளில் ஒன்றுமில்லாது அல்லவா போகப்போகிறது. இனி நான் உறங்கட்டும் நாவலில் வரும் இளைய கௌவர்களின் மனைவிகள் ஈமக் கிரியைகள் செய்யும் காட்சி மனதில் நிழலாடுகிறது.

கிரகணம் விழுங்கிய சூரியன்

வெண்முரசு துவக்கம் முதல் துரியோதனன் நிழலாக இருந்து வருகிறான் துச்சாதனன். இணையாக இருந்து மூத்த கௌரவனைக் காத்து வருகிறான் துரியோதனன்.

Duryodfhana_fall_into_water

பாண்டவர்களுக்கு இழைத்த தீமையை நினைத்து வருந்தும் துரியோதனன், மிகை நடிப்புடன் அதைக் கடந்து செல்ல முயல்கிறான். பாண்டவர்களுக்கு மனமில்லை என்றாலும், அவர்களுடன் உறவு பாராட்ட நினைக்கிறான். நகருக்குக் காவல் நிற்பதாக உறுதி சொல்ல நினைக்கிறான், திரௌபதிக்கு தேவயாணியின் மணிமுடியைப் பரிசளிக்கிறான், கருவூலத்தைத் திறந்து பரிசு கொண்டு செல்கிறான், பீமனுடன் தோள் பொருத நினைக்கிறான். ஒரு கை மட்டும் தட்டி என்ன ஆகும். பாண்டவர்களின் பகைமை, துரியோதனன் வழுக்கி விழும்போது, ஏளனப் புன்னகையாகவும், வெறுப்புப் பார்வையாகவும் பல் காட்டிச் சிரிக்கிறது.

அவன் எதையும் நோக்கவில்லை என்று கர்ணன் எண்ணிய கணமே “அவர்களின் விழிகள்!” என்றான் துரியோதனன். நடுநடுங்கும் கைகளால் கர்ணனின் கைகளை பிடித்தபடி “என் அறை வரை என்னை தாங்கிச் செல்லுங்கள் அங்கரே. என்னால் நடக்க முடியாது, மீண்டும் விழுந்துவிடுவேன்” என்றான்.

நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 76

உரகர்களின் பின்புலமும், அவர்கள் கர்ணனை மனமாற்றம் செய்யும் இடமாக வரும் இடங்களும் கனவுலோகத்தின் கற்பனைகளாக வருகினறன. மது மயக்கத்திலும், தூக்கக் கலக்கத்திலும், இருட்டுக்குள்ளும், பூமியின் அடியிலும் காட்சிப்படுத்தப்படும் இந்த இடங்கள் ஒரு அமானுட உணர்வுடன், கர்ணனின் மனதிற்குள் பகைமையை விதைக்கின்றன.

இறுதிக் காட்சியில் விவரிக்கப்படும் சூரிய கிரகணக் காட்சியை, கர்ணனின் மனநிலைக்கு ஒப்புமைப் படுத்துகிறது இந்நாவல்.

நஞ்சு கவ்வுகிறது கதிரவனை! ராகுவின் உடலை வெய்யோன் கிழித்து வெளிவருகையில் விண்ணிலிருந்து நச்சுமழை பொழியும்…

இன்னுமொரு நல்ல நூல் அறிமுகத்தில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

வெல்க பாரதம்


படங்கள் காப்புரிமை – வெண்முரசு

இனி நான் உறங்கட்டும் | பி. கெ. பாலகிருஷ்ணன்


“கர்ணா, சிரசினை குறிவைத்து அந்த அஸ்திரம் நீ தொடுக்காதே. குறி தவறிவிடும்…” அதற்குக் கர்ணன் சொல்வான்: “மத்ரேசா உனது கூற்றின் பொருள் எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் லட்சியம் குறிவைத்து தொடுத்திட்ட சரம் தனை மாற்றி தொடுப்பது தர்ம நீதிக்கு உகந்ததல்ல. தொடுத்த அம்பினை கர்ணன் திருப்பி வைப்பதில்லை என்பதை நீ அறியவும்…”

“அர்ஜுனா செத்தாய் நீ…” என உரக்கக் கூவியவாறு கர்ணன் நாகாஸ்திரத்தை இழுத்து விடலானான்.

இனி நான் உறங்கட்டும்
ஆசிரியர் – பி. கெ. பாலகிருஷ்ணன்
மொழி பெயர்ப்பு – ஆ மாதவன்
(மலையாள மூலம் – ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ | Ini Njan Urangatte)
பதிப்பு – சாகித்திய அக்காதெமி, முதல் பதிப்பு 2001
NLBயில் இரவல் பெற – In̲i nān̲ ur̲aṅkaṭṭum
கன்னிமாராவில் இரவல் பெற –

  1. இனி நான் உறங்கட்டும் 1
  2. இனி நான் உறங்கட்டும் 2
  3. இனி நான் உறங்கட்டும் 3

wp-1460828161514.jpeg

ஜெயமோகன் இந்த நாவலைப் பற்றி அதிகம் பேசியிருக்கிறார், எழுதியிருக்கிறார். அங் மோ கியோ நூலகத்தில் நிகழ்ந்த வெண்முரசு விவாதத்தின்போது கூட இதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டதாக நியாபகம்.

என்னைக் கவர்ந்தவை என்று சொன்னால் பைரப்பாவின் பருவத்தையும், பி.கே.பாலகிருஷ்ணன் எழுதிய ‘இனி நான் உறங்கட்டும்’-ம் சொல்லலாம். பருவம் நாவல் ஒரு வரலாற்றுத்தன்மையை உருவாக்கி மிகவும் யதார்த்தமாகக் கதையைச் சொல்லும் படைப்பு. இனி நான் உறங்கட்டும் ஒரு பெரிய ஓலம் அல்லது நினைவுக் கொந்தளிப்பைக் கொடுப்பதாக இருந்தது. வரலாற்றுத்தன்மை குறித்து அந்தப் படைப்பில் கவனமே இல்லை. இரண்டுமே என்னை பாதித்த படைப்புகள். 28 வயதிலேயே முழுமையாக மகாபாரதத்தை என்றாவது எழுதிப்பார்க்க என்னைத் தூண்டிய படைப்புகள் அவை.

ஜெயமோகன் தந்த அறிமுகம்

நூலகத்தின் Reference பகுதியில் இருந்த இந்த நூல், சமீபத்தில் இரவலுக்காக மாற்றி இருக்கிறார்கள். தூக்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். ‘இரவு’ நாவலை திருப்பி அளித்த அடுத்த நாளே இந்த நாவலை எடுக்க நினைத்தேன்.  இரவின் தாக்கம் இதை எடுக்க இயலாது செய்துவிட்டது. அப்படியே வைத்துவிட்டு கடந்த வார இறுதியில்தான் எடுக்க முடிந்தது.

இந்த நாவலை ஒரு மிகப்பெரிய ஓலம் என்று சொல்கிறார் ஜெயமோகன். ஒரு சூன்யம். போர் முடிந்தபின் ஏற்படும் சூன்யம். சகோதரர்களுக்கிடையே மூண்ட போர், ஒட்டு மொத்தமாக அனைவரையும் அள்ளிக்கொண்டு போன பின்,  சூன்யம் கவிழ்ந்த அமைதியின் கொந்தளிக்கும் உணர்ச்சி வெளி. பதறுகிறார்கள் ஒவ்வொருவரும்.

இந்த மகாபாரத நாவல், கர்ணனை மையப்படுத்தி எழுதப்பெற்றது. கர்ண வதம் முடிந்த பிறகு நிகழ்பவை காட்சிப் படுத்தப்படுகின்றன. மகாபாரதத்தின் கர்ணன், அனைவரையும் வசீகரிக்கும் ஒரு பாக்கியவான். சக்தி இருந்தும்,  தோற்கிறான். உயர் குலத்தில் பிறந்திருந்தும், சூதனாய் வளர்கிறான். அதர்மம் என பிறகுக்குத் தோன்றினாலும், அதிலும் தர்மம் காண்கிறான். காக்கவேண்டிய அன்னை அவனைக் கைவிடுகிறாள். வெல்ல வேண்டியவன் சாகிறான். இப்படி எல்லாம் இருக்கும்போது, கர்ணன் இலக்கியவாதிகளை அதிகமாக வசீகரிக்கிறான்.

நாவலின் தொடக்கத்தில் துரியோதனனின் மரணம் காட்டப்படுகிறது. அந்தக் காட்சியின் வீரியமானது நம்மை நாவலுக்குள் தள்ளிவிடுகிறது. ஈர்த்துக்கொண்ட இந்த நாவல் கர்ணனின் இறப்புக்குப் பின்னால், உண்மைகள் தெரிந்த யுதிஷ்டிரனின் சகோதர தாபத்தைச் சொல்கிறது. தாங்க முடியாத குற்ற உணர்வால் வாடும் யுதிஷ்டிரனைப் பார்த்து சகோதரர்கள் கோபம் கொண்கிறார்கள். ‘அபிமன்யு சாகிறான். வித்தைகளைக் கற்றுக்கொடுத்த குருக்கள் மடிந்தார்கள். பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் வீழ்ந்தார். அப்போதெல்லாம் வருந்தாத நீ, எதிரியான கர்ணனுக்காக ஏன் வருந்துகிறாய்’ என்று கோபிக்கிறார்கள்.

  • கர்ணன் களம் பட்ட கதையையும், அதன் பின் உள்ள நியாய அநியாய வாதங்களையும் நாரதர் யுதிஷ்டிரனுக்குக் கூறுவதாக, எழுத்தாளர் முன் வைக்கும் கூற்றுகள்
  • கர்ணன் – குந்தி சந்திப்பு
  • கர்ணன் – கிருஷ்ணன் சந்திப்பு
  • துகிலுரிதல்
  • துரியோதனனின் கையறு நிலை
  • கர்ணவதம்

ஆகியன இந்த நாவலில் படிப்பவருக்கு மன எழுச்சியை ஏற்படுத்தும். போர் ஓய்ந்த கங்கைக் கரைக் காட்சிகள் கோரமானவை. கொந்தளிப்பானவை.

அழிவின் வேராக குந்தி, அழிவை அமலாக்கும் திரௌபதி

Kunti (c) http://www.starsai.com
Kunti (c) http://www.starsai.com

குந்தியின் அழுத்தமான முகம் நாவல் முழுவதும் வந்து போகிறது. கர்ணன் யுதிஷ்டிரனின் அண்ணன் என்பதால், நீத்தார் கடன் செய்யும்போது கர்ணனுக்குத்தான் முதலில் செய்யவேண்டும் என்று கர்ண பிறப்பின் ரகசியத்தை வெளிக் கொணர்கிறாள் குந்தி. வாசகனுக்கு வரும் பல கேள்விகள் திரௌபதிக்கு எழுகின்றன.

உண்மை, உலகை நோக்கி பிராண பயத்துடன் பாய்ந்து வருவது போல – திரௌபதி படபடப்போடு எழுந்து நின்றவள் குந்தியின் முழங்கால்களில் கைகளைச் சுற்றி, முகம் உயர்த்தி அழலானாள். தனக்க அதீதமாகிய ஒரு வித ஆற்றலின் உந்துதலினால் பரபரத்தவாறு அவள் சொல்வாள்…

“அவன், உன் மகன் என்பதை ஒரு தடவையேனும், ஏன் நீ சொல்லவில்லை தாயே… அவன் உன் மகன்தான் என்பதைக் கூறி இந்த மாபெறும் நாசகாரியத்தைத் தடுத்திருக்கலாமே?”
-திரௌபதி ப129

பாண்டவ-கௌரவர்களின் ஆயுதப் பயிற்சி அரங்கேற்றத்தின்போது, கர்ணனை குலப்பிறப்பை இழிந்து பேசும்போது மயக்கமுற்று விழும் குந்தி, அதையே அர்ஜுனனுக்குச் செய்வாளா என்று வினவுகிறாள் திரௌபதி.

சகோதர தாபத்தால் யுதிஷ்டிரன் நிம்மதி இழந்து காடு ஏகிறேன் என்கிறான். மகனை இறந்த சோகத்தில் தவிக்கிறாள் குந்தி. கர்ணன் கொடுத்த வாழ்வினால் பிற பாண்டவர்கள் மலைத்துப்போய் நிற்கிறார்கள். பாண்டவர்கள் அனைவரும் கர்ணனுக்காக வருந்தும் வேளையில், தீராத வஞ்சத்தை கர்ணன் மேல் வளர்த்து வந்த திரௌபதி தனிமையை உணர்கிறாள். தன் உடன் பிறந்தார்களும், தந்தையும் போரில் மாண்டார்கள். தனக்கென்று ஒரு மனிதரும் இப்போது இல்லை. துச்சாதனன் ஆடைகவர்ந்த போது, சிரித்து மகிழ்ந்த கர்ணனுக்காக இவர்கள் வருந்துகிறார்கள். நான் பட்ட வலிக்கும், வஞ்சத்திற்கும், தூக்கம் தொலைத்த தனது இரவுகளுக்கும் என்ன பொருள் என்று மனம் மயங்குகிறாள்.

“திரௌபதி! வீழ்ச்சியின் கெடுதி நிறைந்த முகூர்த்த வேளை ஒன்றில், ராஜசபையில் – கர்ணனின் முகத்தை நீ காணுகிறாய். நற்பண்புள்ள ஒரு ராஜமகள் சபை நடுவில் – துகில் உரியப்பட்டு அவமானம் கொள்ளும் நேரத்தில் நகைத்து கைதட்டும் நீசன் ஒருவனாக கர்ணனை நீ பார்க்கிறாய். அன்று நீ கண்ட காட்சி சத்தியமானது! ஆனால் அது, உண்மையின் ஒரு துளி மட்டுமே”
கிருஷ்ணன் – ப108

கிருஷ்ணனும், குந்தியும் கர்ணனின் பிறப்பு ரகசியத்தைக் கூறுகின்றனர். தவிப்பாலோ அன்பாலோ அல்ல. ஒரு விதத்தில் நடக்கப்போகும் அழிவுப் போரைத் தவிர்க்கவும், கர்ணனை கௌரவர் குழாமிலிருந்து, பாண்டவர் குழாமிற்கு மாற்றவுமே. விட்டு வந்தால், யுதிஷ்டிரனுக்கு அண்ணனாக, பாண்டவர் சாம்ராஜ்ஜியத்தை ஏற்கவேண்டும் என்று கர்ணனை மனம் மாற்ற முயலும் காட்சிகள் செரிவானவை.

யுதிஷ்டிரன் தூக்கிப் பிடித்திருக்கும் வெண்கொற்றக் குடையின் கீழே, அர்ஜுனன் சவுக்கேந்தி நடத்திடும் ரதத்தில், பீமசேவிதனாய் வீற்றிருக்கும் கர்ணனின் சித்திரம், அந்த முதன்மைப் பாண்டவனின் அருகில் இருக்கும் பாஞ்சால புத்திரியின் சித்திரம்! இதையெல்லாம் நினைவில் அணி சேர்த்திட பயந்த திரௌபதி தானாக தலையை உதறிக் கொண்டாள்.
ப237

(நான் ஒரு ஓவியனாக இல்லாது போய்விட்டேனே என்று வருந்துகிறேன், நண்பர்களே! எனக்கு பாண்டித்தியம் இருந்திருந்தால், அறு பாண்டவர்களுடன் பாஞ்சாலியின் சித்திரத்தை வரைந்திருப்பேன்.)

அதற்கு திரௌபதி விசனம் கொண்டு  தனக்குள் கேள்வி கேட்டுக்கொள்கிறாள். பெண்ணாகிய தனக்கு தர்மநீதி தவறாத கணவர்கள் இழைத்த தவறுகள் குறித்து குமைகிறாள். அஸ்தினபுரி அரண்மனையில் பட்ட அவமானமாகட்டும், வனவாசத்திலாகட்டும், தான் கேவலப்படுத்தப்படும்போது ஒன்றுக்கு ஐந்து கணவர்கள் இருந்தும், அவர்கள் தன்னைப் பனையமாக்கி எந்த தர்மத்தைக் காக்கின்றனர் என்ற நொந்து கொள்கிறாள்.

எல்லாம் விதியென்று தான் சொல்லவேண்டும். எந்த ஒரு நேரத்திலும் தர்ம நீதிக்கு ஊறு ஏற்படும் வழிகளைப் பின்பற்றாத கணவர்கள் உண்மையில் லௌகீக நீதி பிறழாத உலகப் புகழ் ரத்தினமொத்தவர்களே! இருப்பினும், பெண் ஒருத்தி, வெட்கித் தலைகுனிந்திடும் நிலை வந்துவிட்டதல்லவா? ஆணிடமிருந்து பெண் எதிர்பார்க்கும் அன்பு – பெண்மைக்கே உரிய அனைத்து அபிமான உணர்விற்கும் அடிப்படையான அன்பு தனக்கு, தனது ஐந்து கணவர்களிடமிருந்து ஒருபோதும் கிட்டியதில்லை. பிரியங்கொண்டவளைப் பற்றியுள்ள ஆவல் காரணமாக- அன்பு காரணமாக – கணவர்கள் எதையும் ஒரு போதும் மறக்கவில்லை.
-திரௌபதி ப231

Draupati (c) unknown
Draupati (c) unknown

திரௌபதி குழம்பியபடி உதிர்க்கும் கேள்விகள் சாரமான பெண்ணீய பார்வை கொண்டவை.

துச்சானனது பிடியில் அகப்பட்டு, ‘சொல்லுங்கள் நீதிமான்களே – நான் தாஸியா?’ என்று அரண்டு அழுதிடும் திரௌபதியை நிமிர்ந்து பார்த்திடக்கூட சக்தியற்றவராகிய பீஷ்மர், “சுசரிதையாகிய பாஞ்சால புத்ரியே, மெத்த அறிவு கொண்ட யோக்யமானவர்கள் கடைபிடிக்கும் தர்மத்தின் போக்கை நீயே பார்க்கிறாய்… பலசாலியான ஆண்மகன், எதனை தர்மமென காண்கிறானோ, அதுவேதான் உண்மையான தர்மம்! பலவீனர்தர்மம் பற்றி சொன்னபல் அது அதர்மமாகவே பாவிக்கப்பெறும்! ஏனென்றால் இந்த வம்சத்தின் முடிவுகாலம் நெருங்கிவிட்டது!”
ப91

அவளுக்குப் பீஷ்மர் சொல்லும் பதில் சூடானது. ‘நீ கேட்பது நியாயம்தான். ஆனால் அதற்குப் பதில் சொல்லவேண்டியவன் யுதிஷ்டிரனே’ என்கிறார்.

Draupati (c) http://devdutt.com
Draupati (c) http://devdutt.com

பாண்டவர்களைக் கேள்வி கேட்கிறாள், கர்ண வதத்தை வஞ்சம் தீர்ப்பாக உணர்கிறாள். குந்தியின் அழுத்தமான முகத்தைக் கேட்கிறாள். கௌரவர்களைப் பார்த்துக் கேட்கிறாள்.  இறுதியில் போரில் வென்றாலும், யாருமே தனக்கு ஆதரவில்லை, இதையா நான் விரும்பினேன் என்று மனம் மயங்குகிறாள்.

ஒரு தாயாக, தன் குழந்தைகளிடம் ஆதரவாக நடந்து கொள்ளமுடியாமல் செய்துவிட்டது இந்த வஞ்சம் என்று வருந்துகிறாள் திரௌபதி. உணர்வுக் கொந்தளிப்பான பக்கங்கள் அவை. காந்தாரியை முன் வைத்து, ஒரு தாயாக, தன் தவறினை உணர்ந்து புலம்புகிறாள்.

கிருஷ்ண-கர்ண சந்திப்பு

பாண்டவர்களின் தூதனாக கிருஷ்ணன் அஸ்தினபுரி வருகிறான். போரைத் தவிர்க்க இயலாது வெறுங்கையுடன் திரும்புகிறான். திரும்புவதற்கு முன்னர் கர்ணனைச் சந்தித்து, அவனது பிறப்பின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். பாண்டவர்கள் பக்கம் சேர்ந்து, பாஞ்சாலி சமேதராக நாடாள அழைக்கிறான்.

Krishna and Karna - www.wikiwand.com
Krishna and Karna – http://www.wikiwand.com

உறுதியாக மறுக்கிறான் கர்ணன். மீண்டும் மீண்டும் அஸ்தினபுரியின் ஆயுதப் பயிற்சி அரங்கேற்றத்தில் தன் மானம் காத்த துரியோதனைத் திரும்பத் திரும்ப நினைவு கூர்கிறான் கர்ணன். தன், வளர்ப்புத் தாய் ராதையைப் பற்றி கர்ணன் நினைத்துப் பார்க்கும் இடங்கள் நெகிழ்வை ஏற்படுத்துபவை. தோல்வியுடனும் வருத்தத்துடனும் திரும்புகிறான் கிருஷ்ணன்.

“பூமிக்கு சர்வநாசம் நெருங்கிவிட்டதென்பது நிச்சயமாகிவிட்டது. நான் மனமுவந்து உனக்குத்தர எண்ணிய ராஜ்ஜியத்தை உன்னால் ஏற்க முடியாத காரணத்தால், சர்வசம்ஹாரமிக்க போர், பூஉலகை தழுவப்போகிறது. கர்ணா உனக்கு நன்மைகள் வருவதாக…!”

கர்ணன், கிருஷ்ணனருகில் வினயத்துடன் எழுந்து நின்று, விடைபெறும் முகத்தான் பேசலானான்:

“கிருஷ்ணா, க்ஷத்திரியகுலம் மடிந்து நாசம் கொள்ளம் இந்த மாபெரும் அவலம் நீங்கப்பெற்று – உன்னை உயிருடன் காணும் நிலை நேருமென்றே நினைக்கின்றேன். அவ்வாறு நேருமாயின் நட்பு கொண்ட நெஞ்சமுடன் மீண்டும் சந்திப்போம். அல்லது சொர்க்கத்தில் நாம் கண்டடைவோம்”
ப122

குந்தி – கர்ண சந்திப்பு

கர்ணன் மதியவேளையில் சூரிய வணக்கம் செய்து, தர்மம் வழங்கும் வேளையில் குந்தி கர்ணனைச் சந்திக்கிறாள். கிருஷ்ணன் கூறிய அதே செய்திகளைக் கூறுகிறாள். மூத்த பாண்டவனாக, பாண்டவர் பக்கம் வரும்படி அழைப்பு விடுக்கிறாள்.

“சந்தனக்கட்டைகள் அடுக்கிய சிதையைக் காட்டி பிணங்களை ஆசை காட்டிடும் வீண்வேலை… அர்த்தமற்றதும் கொடூரமானதுமான வீண் உடற்பயிற்சி! விரைவில் நாமிந்த காட்சியை முடித்துக் கொள்வோம்… எந்த லட்சியம் கருதி நீ இங்கு வந்தாய் – என்பதைச் சொல். இனி நான் மேற்கொள்ள வேண்டிய செயல் என்னவென்பதையும் கூறிவிடு. அச்செயல் என்ன ஆயினும் நானதற்குப் பணிவேன் என்பதை நிச்சயமாக நம்பிக்கொண்டு, சொல்லவேண்டியதை விரைவில் சொல்லி முடித்துவிடு”
-கர்ணன் ப136

கர்ணன் வருத்தத்துடன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு அவளுடன் உரையாடும் காட்சிகளைக் காட்டியிருக்கிறது இந்த நாவல். ‘உனக்கு அர்ஜுனனுடன் போரிடவேண்டும் என்பது சரி. ஆனால் பிற பாண்டவர்களுக்கு உயிர் பிச்சை கொடு’ என்று கேட்கும் தருணம், ஏற்கனவே கதைகள் மூலம் அறிந்திருந்தாலும், வியக்க வைக்கிறது.

கர்ண – பீஷ்மர் சந்திப்பு

Bhishma at Kurukshetra (c) hindutva.info
Bhishma at Kurukshetra (c) hindutva.info

தொடர்ந்து கர்ணனை தூற்றியும், பழித்தும் பேசி வருகிறார் பீஷ்மர். அரசவையின், பலபேர் முன்னிலையில் இத்தகு அவமானங்களையும் பொறுத்துக்கொண்டவன், பீஷ்மர் இருக்கும் வரை, நான் போரில் இறங்கமாட்டேன், படை நடத்தமாட்டேன் என்று விலகி நிற்கிறான். 10ஆம் நாள், சரப் படுக்கையில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பீஷ்மரை சந்திக்கும் கர்ணன் காட்சிகள் அழுத்தமானவை.

“தேவவிரதரே, உமது தூற்றல் மொழி கேட்டிட வந்தவன் நான்… உமது சாப மொழிகளைக் வாழ்க்கைப் பேறாக ஏற்றுக்கொள்ள நான் உம் முன் வந்தேன். சகிக்கவொண்ணா நெருப்பு தந்த வெக்கைப் பிரவாகம் மட்டுந்தான் என் வாழ்க்கையாக இருந்தது. எனது பிறப்பின் ரகசியத்தை முன்னதாகவே தெரிவித்திடாதது மூலம், என்னிடம் தயையின்றி நடந்து கொண்டதாக- மகாத்மாவாகிய தாங்கள் – வீணாக கவலைப் படுகிறீர்கள்… எனது ஜனன ரகசியம் நான் அறிவேன்.”
ப185

இந்தப் பின்புலத்தில் ஜெயமோகன் எழுதிய நாடகம் இங்கே உள்ளது. வடக்குமுகம் [நாடகம்] – 5

துரியோதன கையறு நிலை, கர்ணவதம்

குருக்ஷேத்திரக் காட்சிகள் தத்ரூபமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளன. தர்ம நியாய விசாரங்கள் முடிந்து போர் தொடங்கும் பக்கங்கள் முழுவதும் ரத்த ஆறு ஓடுகிறது. அதற்குள் சகோதரர்கள் இறந்திருக்கிறார்கள்.

wp-1460828166276.jpeg

அபிமன்யுவை ஏத்தும் நமது எழுத்தாளர்கள் விருக்ஷசேனனை ஏனோ விட்டுவிடுகின்றனர்.

காண்டீபத்தின் நாணொலி முழக்கிய அர்ஜுனன் கர்ண புத்திரனிடம் சொல்வான். “விருக்ஷசேனா நன்றாக இருக்கிறது உனது அசுர வித்தைகள். ஆனால் சற்று வரம்புமீறிவிட்டது பாலகனே… சரி, அதையெல்லாம் என்னிடம் காட்டிடு. நானும் பார்க்கிறேன்?”
ப 256

கௌரவ நூற்றுவர்கள் இறந்து கொண்டிருக்கின்றனர். துச்சாதனனின் வயிற்றைக் கிழித்து, குடலை மாலையாகப் போட்டு, நர வேட்டை ஆடுகிறான் பீமன். இந்த துர்மரணம் கண்டு, மன உறுதி இழந்து போகிறான் துரியோதனன். தன் தவறையும், இனி எதையுமே மாற்ற முடியாது என்பதையும் உணர்ந்த துரியோதனனின் பின்வரும் கூற்றினை வாசிக்கையில் நாம் நெகிழ்ந்து போகிறோம்.

“பாண்டவருடன் இணைந்ததான ஒரு வாழ்க்கை, இனி சுயோதனனுக்கில்லை. துச்சாதனனின் ரத்தக் கொலையை, எவ்வாறு நான் மறப்பேன்? பீமன் கொன்றொடுக்கிய, எனது தம்பியரது நிணம் – எவ்வாறு என்னால் மறக்க முடியும்? உடன் பிறந்தாரையெல்லாம் சாவூர் அனுப்பிட்ட இந்த நான், பாண்டவரோடு ஒன்றுபட்டு எந்த நாட்டை ஆண்டிடவேண்டும்? அவர்களுக்கு நான் இழைத்த துரோகச் செயல்களை அவர்களும் மறந்திடார். எம்மவர் இருவர்க்கும் ஒன்றாக இனி இப்புவிமேல் இடமில்லை. குருபுத்திரனே, என் மனம் வேதனை கொள்கிறது. அன்பு நிமித்தம் இனியும் பலகூறி என்னை வேதனை கொள்ளச் செய்திடவேண்டாம்”

துக்கம் மிகக் கொண்ட அஸ்வத்தாமன், “எல்லாம் விதி” என்றவாறு தலைகுனிந்து பின் திரும்பினான்.
ப259

போரில் வெறிஆட்டம் போடுகிறான் கர்ணன். ஆனால் அர்ஜுனன் தவிர்த்த பாண்டவர்களைக் கொல்லும் தருணம் வந்தும், கொல்லாது விட்டு விடுகிறான், தாய் குந்தி கேட்ட வரத்தின் படி. பீமன் ஒளிந்து ஓடும் காட்சி அருமையாகப் புனையப்பட்டுள்ளது.

Bhima lost to Karna at Kurukshetra (c) http://kanigas.com
Bhima lost to Karna at Kurukshetra (c) http://kanigas.com

சல்யர் கர்ணனுக்குத் தேரோட்டுவதும், குழி பறிப்பதும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இருந்தாலும், கர்ண வத நாளின் பிற்பகுதியின் கர்ணனுக்கு உரிய உபதேசங்களை அளிக்கிறார். பாவம், அந்த புதைந்த தேர் சக்கரத்தை சல்யர் எடுத்துவிட்டு இருக்கக் கூடாதோ?

“கர்ணா, சிரசினை குறிவைத்து அந்த அஸ்திரம் நீ தொடுக்காதே. குறி தவறிவிடும்…” அதற்குக் கர்ணன் சொல்வான்: “மத்ரேசா உனது கூற்றின் பொருள் எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் லட்சியம் குறிவைத்து தொடுத்திட்ட சரம் தனை மாற்றி தொடுப்பது தர்ம நீதிக்கு உகந்ததல்ல. தொடுத்த அம்பினை கர்ணன் திருப்பி வைப்பதில்லை என்பதை நீ அறியவும்…”

“அர்ஜுனா செத்தாய் நீ…” என உரக்கக் கூவியவாறு கர்ணன் நாகாஸ்திரத்தை இழுத்து விடலானான்.
ப264

கர்ண வதம் (c) Wikimedia
கர்ண வதம் (c) Wikimedia

தீ்ர்ந்த வஞ்சம்

ini njan urangatte

தர்மவான் கர்ணன்.  மூத்த பாண்டவன் கர்ணன். நட்புக்கு இலக்கணம் கர்ணன். ஆனால், சில தவறுகள் செய்கிறான். செய்யப்பட்ட நிமித்தங்கள் காரணமாக, திரொளபதி அவன் மீது தீராத வஞ்சம் கொள்கிறாள். அவளும் அவனை ஓரிடத்தில் பிறப்பைக் காரணம் காட்டி, மணக்க மறுக்கிறாள். ஆக, இது இருபுறம் கொழுந்துவிட்டெரிந்த வஞ்சம். இரு தீயை மறு தீ எரித்து அழித்தது.

எல்லோரும் கர்ணனுக்காக வருந்தும் போது, பாண்டவர் அகம்படி செய்ய, கர்ணன் அரியணை அமர்ந்திருப்பதும், பக்கத்தில் தான் அமர்ந்திருப்பதையும் காட்சிப் படுத்திக்கொள்ளும் திரௌபதியின் மனநிலைக் கொந்தளிப்பு இன்னொன்றையும் நடிக்க முயல்கிறது. அவ்வளவு பேர் இறந்து பட்ட போர்வெளி, விதவைகளின் கூடாரமாகியிருக்கிறது. பல விதவைகள், தன் கணவர்களுக்காக சாந்திகள் செய்கிறார்கள். தானும் அந்த விதவைக் கூட்டத்தில் ஒருத்தியோ என்று ஓரிடத்தில் நினைக்கிறாள் அவள். ஒரு நிமிடம் நான் திடுக்கிட்டுவிட்டேன்.

தீர்ந்த வஞ்சத்துடன், தீராத உணர்வுகளுடனும் அவள் உறங்கப்போகட்டும். நாம் இன்னொரு பதிவில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

Last but not least, ஆ மாதவனின் மொழிபெயர்ப்பு தரமானது. ஒரு இதிகாச சுவையைத் தருகிறது. Punctuations முதற்கொண்டு, எல்லாவற்றிலும் கவனம் எடுத்திருக்கிறார்.

வெல்க பாரதம்.

இரவு | ஜெயமோகன்


“மிஸ்டர் சரவணன், நிங்ஙள் இந்த கேங்கிலே சேர்ந்நு எத்ர நாளாயி?” என்றார். நான் ஆச்சரியத்துடன் ”ரெண்டுநாள்தான்” என்றேன். ”விட்டுட்டு ஓடிக்கோ…இதிலே இரிக்காதே…திஸ் இஸ் எ வெரி டேஞ்சரஸ் கேம்” என்றார் உதயபானு. நான் அச்சத்துடன் அவரது மீசையில்லாத நீள முகத்தையே பார்த்தேன். தீவிரத்தால் வெறித்த கண்களுடன் ”நீ நசிச்சு போகும்…ஜீவிதம் நாசமாகிப்போகும்..ரெக்ஷப்பெட்டோ…ஓடிக்கோ” என்றார் உதயபானு

இரவு 6

இரவு – ஜெயமோகன்
பதிப்பு – தமிழினி, இரண்டாம் பதிப்பு டிசம்பர் 2011
இணையத்தில் வாசிக்க –  இரவு – 1
NLBயில் முன்பதிவு செய்ய – http://www.nlb.gov.sg/newarrivals/item_holding.aspx?bid=200127887
கன்னிமாராவில் முன்பதிவு செய்ய – தளம் வேலை செய்யவில்லை.

iravu jeyamohan front cover

240 பக்கத்தில் அமைந்த ஒரு பதைக்க வைக்கும் மிகுபுனைவு (தமிழில் fantasy 🙂 ) வகை நாவல்.

நாவலை இதுவரை படிக்கவில்லை என்றால் என்னுடைய இந்தப் பதிவை வாசிப்பதை விடுங்கள். ஏனென்றால் இது உங்கள் வாசிப்பின் சுவாரசியத்தைக் குறைக்கலாம். நாவலை வாசிக்க மேலே சுட்டி தரப்பட்டுள்ளது. கடந்த முறை சென்னை செல்லும்போது, பகல் பிரயாணம் என்பதால், முன்னரே நூலகத்தில் எடுத்து பத்திரப்படுத்திக் கொண்டேன்.  ஆனாலும், தடைகளின் காரணமாக, இரவலைத் திருப்பியளிக்கும் கடைசி நாள் வரை நீடித்துவிட்டது.

இரவு வாழ்க்கை என்பது தகுந்தது – யோகத்திற்கும் போகத்திற்கும். ஆனால் அதன் உண்மையான வீரியத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள இயலுமா என்று கேட்கிறது இந்த நாவல். சட்டங்களுக்கும் ஒழுங்குகளுக்கும் கட்டுப்பட்டு நடப்பது பகல் பொழுது. இரவு என்கிற கட்டட்ற வேளையின் பிரம்மாண்ட வலிமையை, அதன் குண்டூசிமுனையை சூடுபடுத்தி, கண்ணுக்குள் செலுத்துவது போல விவரிக்கிறது.

நாயகன் சரவணன் பணி நிமித்தம் கேரளா போகிறான். அங்கே இரவில் மட்டும் விழித்து, பகலில் உறங்கும் வயதான மேனன்-கமலா தம்பதியினரைச் சந்திக்கிறான். மேனன் உற்சாகமாகப் பேசுகிறார்.  கலையான முகம் கொண்ட மேனனின் மனைவியும், கண்மூடித்தனமாக இரவுப் பொழுதை அனுபவிக்கும் மேனனும் சரவணனை ரொம்பவே பாதிக்கிறார்கள். தானும் அறியாது, இரவுச் சமூகத்தில் கலக்கிறான் சரவணன்.

“நாக்டிரனல்னா தமிழிலே என்ன?” ”இரவுலாவி” என்றேன். ”குட்..தமிழிலே எல்லாத்துக்கும் வார்த்தை இருக்கு கமலம்…ஸீ..மலையாளத்திலே நமக்கு எதுக்கும் நல்ல வார்த்தை கிடையாது. ஒண்ணு அப்டியே இங்கிலிஷ். இல்லாட்டி அசிங்கமா சம்ஸ்கிருதம். என்ன அது,  நிஸாசஞ்சாரி. மை ·பூட்”

மேனன் – இரவு 3

மேனனின் மூலம், நாயர் மற்றும் அவரது மகள் நீலிமா, சாக்த சாமியார் பிரசண்டானந்தா, ஃபாதர் ஜோசப் என்று நிறைய பேரைச் சந்திக்கிறார்.

பிரசண்டானந்தா சொல்லும் படிமங்களை ரசிக்கும் மேனனுக்கு, அவரது யோக கலைகளில் ஆர்வமிருக்கவில்லை. ஆனால் கமலாவிற்கு அதில் ஆர்வம் உள்ளது என்று மேனன் சொல்லும்போது மெலிதாக நான் சந்தேகம் கொண்டேன். அது பின்னால் அவிழ்க்கப்படும் முடிச்சு.

“மிஸ்டர் சரவணன், நிங்ஙள் இந்த கேங்கிலே சேர்ந்நு எத்ர நாளாயி?” என்றார். நான் ஆச்சரியத்துடன் ”ரெண்டுநாள்தான்” என்றேன். ”விட்டுட்டு ஓடிக்கோ…இதிலே இரிக்காதே…திஸ் இஸ் எ வெரி டேஞ்சரஸ் கேம்” என்றார் உதயபானு. நான் அச்சத்துடன் அவரது மீசையில்லாத நீள முகத்தையே பார்த்தேன். தீவிரத்தால் வெறித்த கண்களுடன் ”நீ நசிச்சு போகும்…ஜீவிதம் நாசமாகிப்போகும்..ரெக்ஷப்பெட்டோ…ஓடிக்கோ” என்றார் உதயபானு

இரவு 6

இந்த சாக்த சாம்ராஜ்ஜியங்கள் பற்றி எனக்கு விரிவாகத் தெரியாது. ஆனால் மேலோட்டமாக அறிந்திருக்கிறேன். இந்து மதப் பிரிவுகளில் சில குழுக்கள் செய்த தவறுகள் காரணமாக மீடியாக்களில் அடிபட்டபோது மேலோட்டமாக அறிந்தேன். பிரசண்டானந்தா மூலம் ஒரு பெரிய நிகழ்வைக் காட்டுகிறார் ஜெயமோகன். எனக்கு ஒரு நிமிடம் சிலிர்த்துவிட்டது.

அந்த பிரசண்டானந்தா குழுவில் இருக்கிறார் முகர்ஜி. யக்ஷி படங்களை வரிசையாக வரைகிறார்.

நான் கைகழுவும்போது ”ஊணு மோசமா?” என்று அவள் பின்னாலிருந்து கேட்டாள். ”நல்லா இருந்தது…எனக்கு பசியில்லை” என்றேன். அவள் சில நிமிடங்கள் தயங்கிவிட்டு ”…அந்த மேனன் விட்டுக்கு போனா…அவங்க யட்சி உபாசனை உள்ள ஆட்களாக்கும். அங்க போனா அவங்க மாயம் வச்சு பிடிச்சுடுவாங்க. பின்ன அதிலே இருந்து தப்ப முடியாது” என்றாள். நான் ”இல்லல்ல நான் சும்மாதான் போனேன்” என்றேன். ”போன வருஷம் ஒரு தோணிக்கார பையன் அவங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடி போயிட்டிருந்தான். பின்ன அவனுக்கு கிறுக்காயிபோச்சு. இப்பம் அவன் கிறுக்கா அலையுறான்னு கேட்டிட்டுண்டு.” என்றாள். என் முகம் மாறியதை தடுக்க முயன்று வேறுபக்கம் பார்த்தேன்.

பங்கஜம் இரவு – 9

மேனனின் மனைவி கமலா அப்படிப்பட்ட ஒரு வசீகரியாக வலம் வருகிறார். தோற்றம் மட்டுமல்ல, பழக்கத்தில், பேச்சின் கூர்மையில் (ஒரு நொடிப்பொழுதில் நீலிமா மீதான சரவணனின் ஈர்ப்பை அறிகிறார்), சிரிப்பில், சமையலில். கமலாவை வயதான யக்ஷி என்கிறார் முகர்ஜி. முகர்ஜியைச்  சந்தித்ததாக நீலிமாவிடம் கூறுகிறான் சரவணன், அதை அவள் ரசிக்கவில்லை.  மற்றொரு வசீகரியான நீலிமாவிற்குத் தெரிந்துள்ளது கமலா மீதான முகர்ஜியின் ஆர்வம்! இதை நூல் பிடித்துக்கொண்டே வந்து கொலைக்குப் பிறகான முகர்ஜியின் நிலையழிவைப் பாருங்கள். கமலாவைக் கொன்ற பிறகு, தான் வரைந்த யக்ஷி ஓவியங்களைக் கிழித்துப்போடுகிறார். ஆக, கமலா கொலை என்பது, மதத்திற்காகவோ, இரவு வாழ்க்கைக்காகவோ, ஒழுக்கத்தின்பொருட்டோ நடந்ததல்ல. தெளிவாக இரவு வாழ்க்கையை அறிந்த, பிறரின் நிர்வாணத்தைத் தெளிவாக அறிந்து உணர்ச்சி மட்டுப்போன, ஒரு கலைஞன் தன் பெண்ணாசையின் பொருட்டு நிகழ்த்திய ஒரு வஞ்சம்.

பிரசண்டானந்தாவுடனான கமலாவின் உறவிற்கு இருவர் எப்படி எதிர் வினையாற்றுகிறார்கள் என்று ஆர்வமுடன் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். முகர்ஜி கொலை செய்யும் அளவிற்குப் போகிறார். மேனன் கமலாவை வெறுக்காவிட்டாலும், தன் மனைவியின் நடத்தைப் பிறழ்வுக்குக் காரணமான இரவுக் சமூகத்தை விட்டே ஓடிவிடுகிறார். மேனன் கமலாவின் அஸ்தியைப் பெற்ற பிறகு, கதறும் இடத்தில் கலங்கிவிட்டேன்.

நாவலின் உச்சமான தருணங்களில் கமலாவின் கொலையும் ஒன்று. பகலில் இல்லையா துரோகங்கள், சீரழிவுகள். அவற்றை ஒழுக்கம், நடத்தை என்று தடைக் கயிறு கட்டி வைத்துள்ளது சமூகம். இரவுகளில் அந்த சக்திகள் தன் முழு சக்தியைக் காட்டி பீரிட்டு வருகையில் அதன் விசையை ஒரு மனிதரால் தாங்க இயலுமா? முடியாது என்றே என் வலிமையற்ற மனம் சொல்கிறது.

iravu jeyamohan back cover

நீலிமா மது அருந்தி தன் மனதின் வஞ்சத்தைக் காட்டும் தருணம் நாவலின் இன்னாரு உச்சம்.

“என்ன பண்ணப்போறே? பகலிலே ஒரு நல்ல பொண்ணா பாத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா? பட் யூ ஹேவ் டு ·பக் ஹர் இன் த நைட்… அதுக்கு அப்றம் அவ தூங்காம இருட்டை பாத்துட்டு கிடப்பா. அப்ப அவளோட ஆழத்திலே இருந்து விஷம் திகட்டி வந்து நாக்குல் முழுக்க கசக்கும். அப்ப நீ அவளைத் தொட்டா ராஜநாகம் கடிச்சது மாதிரி ஒரு சொல்லால உன்னைக் கொன்னிருவா…. யூ நோ எல்லா பெண்ணும் யட்சிதான்… யூ ஸில்லி ரொமாண்டிக் ஃபூல்…யூ..”

நீலிமா இரவு – 13

‘நானே ஒரு யக்ஷிதான்’ என்கிறாள் நீலிமா. கமலா நெய்விளக்கில் எழுகிறார் என்றால், நீலிமா அப்பட்டமான காட்டுத்தீயில் எழுகிறாள். நீலிமாவின் கழுத்துப் பகுதியிலே மயங்கிக் கிடக்கும் சரவணனுக்கு, அதுமட்டுமே நான் அல்ல என்று அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறாள். ‘அவள் அப்படித்தான்’ படத்தின் ஸ்ரீப்ரியாதான் நினைவிற்கு வந்தார். `உண்மை என்பதைப் புதைத்து வைக்கமுடியாது. எவ்வளவு ஆழத்தில் புதைத்து வைத்தாலும்  பீறிட்டு மேலே வரும்’ என்கிறார் நம் நாட்டின் பெரியவர் ஒருவர். எனவேதான் நம் உண்மைகள் காவிய ரச சுவையுடன் வருகின்றன நாவலின் இறுதி பாகத்தில் வருகிறது.

எனக்கு இது வேண்டும் என்பது உண்மைதான். அதற்காக வேஷம் போட முடியுமா என்று நீலிமா உணர்த்துகிற கட்டத்தில், ஒரு கடுப்பான கஷாயத்தை விழுங்கியது போல் உணர்ந்தேன். அவள் பேசுவது ஒன்றும் தப்பில்லையே. ஆனால் அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் அளவிற்கு சரவணனுக்கோ (படிக்கிற நமக்கோ) ‘திராணி’ இருக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம். நிலவில்லாத வின்மீண்கள் செறிந்த வானில், நீலிமாவும் சரவணனும் இன்பம் துய்க்கும் கணம், ஒரு ரசிக்கக் கூடிய ஒரு கனவு. அந்த வேளை முடிந்த பிறகு, சிந்தனைக்குள் அமிழும் சரவணணைப் பார்த்தபொழுது, ஒரே யக்ஷியால் மீண்டும் மீண்டும்  சப்பிப்போடப்படும் ஒருவனாகத்தான் இருக்கப்போகிறானோ என்று மனம் பதறுகிறது. நாவலின் இறுதியில் வாசகரைப் போன்றே மேனனும் பதறுகிறார்.

“எனக்கு அந்தரங்கமாக ஒரு விஷயம் தெரியும். நீ கமலாவால் தீவிரமாக கவரப்பட்டிருந்தாய். அவள் அப்படித்தான். நெருப்பு போல. அவளை விட்டு யாரும் கண்களை எடுக்க முடியாது. நீலிமா கமலாவின் ஒரு சிறிய மாற்றுவடிவம்தான் உனக்கு”

மேனன் இரவு – 23

எப்படியோ, ஒன்று சேர்கிறார்கள் சரவணனும் நீலிமாவும். கமலாவை இழந்த விரக்தியில் இரவு வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேறிய மேனன், இரவு வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறிவிட்டார் என்கிறான் சரவணன். அவனது மனஉறுதியின் மீது எனக்கு சந்தேகம் வருகிறது. 35 ஆண்டுகள் வாழ்ந்த மேனனுக்கே கமலா அளித்த அதிர்ச்சயை, நீலிமா இவனுக்குத் தரமாட்டாளா? அப்படிப்பட்ட வீரியமான தாக்குதல் சரவனனுக்கு இல்லாமல் போகுமா என்ன? இது நீலிமா மீதான நடத்தையின் ஒரு ஆணாக என் சந்தேகம். ஆனால் இந்தப் பதிவை எழுதுகிறபோது ஒன்றை நான் அறிகிறேன். கமலா ஒரு வேடம் பூணுகிறாள். இரவுவாழ்க்கை என்கிற பெயரில் பிரசண்டானந்தா, முகர்ஜி என்று தன் வாழ்க்கையில் அவள் அனுமதிக்கிற சுரண்டல் ஆண்களை விட்டு, தெளிவாக வெளியே நிற்கிறாள் நீலிமா. அந்த வகையில் எனக்கு அளவு கடந்த திருப்தி ஏற்படுகிறது. இதுவும் பகல் சார்ந்த, ஒழுக்கம் விதிகள் பூசப்பட்ட ஒரு ஆணின் திருப்திதான் என்றாலும், ஒரு வேலை அப்படி நீலிமா இருக்க இயலாதென்றால் அது தவறு என்று வாதிட நமக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?

இன்னுமொரு பதிவில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

வெல்க பாரதம்!

 

 

புஷ்பாஞ்சலி | யத்தனபூடி சுலோசனாராணி


“யாரிடமாவது வெறுமே பெற்றுக் கொண்டால்தான் தவறு. திருடினால் குற்றம். அநியாயமாக சம்பாதித்தால் பாவம். பணம் சம்பாதிப்பதற்காக நம் குணத்தை இழந்தால்தான் நாம் வெட்கப் படணுமே தவிர உழைத்துப் பிழைப்பதால் நாம் யாருக்குமே தலை வணங்கத் தேவையில்லை என்பாள் எங்க அக்கா”
-வாசு

புஷ்பாஞ்சலி – திருமதி யத்தனபூடி சுலோசனாராணி

எங்க பேட்டை நூலகத்தை மூடிவிட்டார்கள். 4 மாதம் ஆச்சு. பக்கத்து வட்டார நூலகத்தில் சில வாரங்கள் முந்தி சுற்றிக் கொண்டிருந்த பொழுது, புதிய வரவுகள் தட்டில் கிடைத்தது. பக்கத்திலேயே, புஷ்பாஞ்சலி கிடைத்தது. அனேகமாக, இரண்டு நாவலுக்குமே நான்தான் முதல் வாசகன் என்று நினைக்கிறேன். புத்தம் புது காகித மணம்.

wp-1458563111475.jpeg

240 பக்கங்களில் எளிதான தொடர்கதை டைப் நாவல். கடகடவென பக்கங்கள் ஓடிவிடுகின்றன.

கதைச்சுருக்கம் படிப்பவர்கள் கீழே படித்துக் கொள்ளலாம்.

புஷ்பாஞ்சலி
புஷ்பாஞ்சலி

யத்தனபூடியின் இந்த நாவலிலும், திருப்பங்கள், நாடகத்தனமாகவே இருக்கின்றன. எதேச்சையாகத் தெருவில் பார்த்தவள் திடீரென ரயிலில் வருகிறாள். பணக்காரப் பெண் திடீரென ஏழையாகிக் கந்தல் கட்டுகிறாள். மாதவனின் முறைப் பெண்ணின் கணவன் திடீரென சந்தியாவின் வகுப்புத் தோழன் ஆகிறான். இப்படி நிறைய திடீரென!… சரி போகட்டும்.

Vijethaசுதாவின் மீதான மாதவனின் குற்றச்சாட்டுடன் தொடங்குகிறது கதை. காதலித்த பெண், காதலித்தவன் செத்துப் போனான் என்று தெரிந்த பின் பின் மனது மாறுவது பாவமா என்ன? அவன் சாகாமல் திரும்பி வரும்போது, அடுத்தவரின் மனைவியாக இருந்துகொண்டு கையைப் பிடித்து ‘அய்யோ அத்தான்’ என்று கதறத்தான் முடியுமா? மாதவன் வழி இந்த கதை சொல்லப் படுகிறது. அவன் அவனுக்குள்ளயே வாழ்கிறான். அவனே என்னென்னவோ நினைத்துக்கொண்டு செய்கிறான். அது என்னென்னவோ சிக்கலை உண்டாக்குகிறது.

குழந்தை விபரத்தை நேரடியாக சொல்லாமல், ஒரு கடிதத்தில் எழுதி, அதை இரும்புப் பொட்டியில் போட்டுவிட்டு, தன் அறைப் பக்கம் புழங்காத சந்தியா அதை எடுத்துப் பார்க்கவேண்டும் என்றெல்லாம் எதிர்பார்ப்பது எல்லாம் என்று மாதவனின் தடுமாற்றம் எனக்கு அவன் மீது அதிருப்தியை உண்டாக்கியது.

ஒன்று நினைக்கிறேன். ஒரு பார்வையில் – யத்தனபூடியின் இந்த மாதவனும், ஜெயகாந்தனின் பிரபுவும் (பார்க்க ) ஒரு தன்மையைக் கொண்டவர்களே. ஆனால் மாதவனிடம் இல்லாத பக்குவம் பிரபுவிடம் உள்ளது. இத்தணைக்கும் மாதவன் நல்லவன். பிரபு ஒரு பணக்காரப் ‘பொறுக்கி’. அவனா இவனா என்று வரும்போது மாதவனை ஏறி மிதித்து நம்மை வாழ்க்கையைக் காட்டுபவன் பிரபுதான். இருவரிடமும் குழப்பங்கள் உள்ளன. ஆனால், மாதவனிடம் சிறுபிள்ளைத்தனம் அதிகம். சுயவதையும் அதிகம்.

ஒரு ஆணின் உணர்ச்சிகளை மையமாகக் கொண்ட நாவல். எளிமையான வாசிப்புக்கு உகந்த நூல். (மதியம் ஆந்திரா மீல்சை முடித்துவிட்டு, சாயங்கால காபிப் பொழுது வருவதற்குள் முடிந்துவிட்டது). அதற்கு முக்கிய காரணம் இதன் மொழிபெயர்ப்பு. சொப்பன சுந்தரியும் சரி, புஷ்பாஞ்சலியும் சரி, கடகட வென படிக்க வைக்கிறது கௌரி கிருபானந்தனின் மொழிபெயர்ப்பு.

இன்னுமொரு பதிவில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.

வளர்க பாரதம்.