வர்ணமலைக்குடைவு – அஜந்தா – குகைகளைத்தேடி – சுபம்!


முழுக்க முழுக்க சிலைகள் மற்றும் அலங்காரங்கள் நிறைந்த குகைகளை இதற்கு முந்தைய பதிவுகள் காண்பித்தன.

பயண ஆயத்தம்

எலிஃபெண்டா

எல்லோரா

பயணத்திற்கு முத்தாய்ப்பாக இறுதி நாளில் அமைந்தது அஜந்தா பயணம். ஊருக்குள் போவதற்கு முன்னாடி ஒரு அறிமுகம் கொடுத்தாகவேண்டும். உங்களை மாதிரி ஒரு பெரியவர் சொல்லி நான் கேட்ட அறிமுகம் இது. பழங்கால இந்திய ஓவியங்கள் என்று பார்த்தோமானால் நமக்கு பெரிய சான்றுகள் கிடையாது. இலங்கையின் சிகிரியா ஓவியங்கள் 5 ஆம் நூற்றாண்டு, சித்தன்னவாசல் ஓவியம் 7ஆம் நூற்றாண்டு, காஞ்சிபுரம் கைலாசநாதர் ஆலய ஓவியங்கள் 7ஆம் நூற்றாண்டு. எல்லாவற்றுக்கும் முன்னதாக – அதாவது – கிமு 2 ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் கி.பி 6, 7 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான ஓவியங்கள், இந்திய ஓவியக்கலைக்கு சான்றாக அஜந்தாவில் கிடைத்துள்ளன.

 

அஜந்தா நம் கண்களுக்குப் புலப்பட்ட விதம் விந்தையானது. காட்டுக்கு வேட்டையாடப்போன ஒரு வெள்ளைக்கார துரை ஜான் ஸ்மித் கண்களுக்கு புலி தெரியவில்லை, மாறாக ஒளி தெரிந்திருக்கிறது. அடர்ந்த காட்டுக்கு நடுவே, அரை வட்ட வடிவில் சலசலத்து ஓடும் நதியின் கரையில் துயில் கொள்ளும் புத்தரின் ஒளியாக இருந்திருக்கவேண்டும். பிறகு இந்தக் கலைப்பொக்கிஷம் நாட்டுடமையாக்கப்பட்டு, ஆய்வுக்கும் கண்களுக்கும் விருந்தாக அமைந்திருக்கிறது.

From Ajanta

சாதவாகனர்கள் காலத்திலும் (கிமு 2) வாகாடகர்கள் காலத்திலும் (கி பி 6, 7) இங்கு குகைகள் குடையப்பட்டுள்ளன. அனைத்தும் புத்த மடாலயங்கள். அவற்றின் பக்கவாட்டு சுவர்கள், விதானங்கள் தூண்கள் என்று எங்கு தொட்டாலும் வர்ணமயம். புத்த ஜாதகக் கதைகள் ஓவியங்களாக வண்ணம் தீட்டப்பட்டுள்ளன. ஜாதகக் கதைகளும் தெரிந்து, தொல்பொருள் ஆர்வமும் மிக்கவரா நீங்கள். சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க! அஜந்தாவை ஒரு நாளில் உங்களால் சுற்றிப்பார்க்க இயலாது.

அஜந்தா பயணம் தொடங்குகிறது, அவுரங்காபாத் ஜல்காவ் இந்தூர் நெடுஞ்சாலை. இங்கிருந்து தோராயமாக 100 கிமீ. From Ajanta
மலைகள் பள்ளத்தாக்குகள் அவற்றை கோந்து போட்டு ஒட்டுவது மாதிரி ஓடி வரும் சிற்றாறுகள் From Ajanta

ஜாதகக் கதைகள் என்றாலும், வரையப்பட்டுள்ள ஆடை அணிகலன்கள், இசைக் கருவிகள், பறவைகள் என்று பல சங்கதிகள் ஆய்வாளர்களுக்குத் தீனிபோட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. அஜந்தா ஓவிய காலத்திற்கும் சம காலத்திற்கும் உள்ள தொடர்புகளை ஆய்வாளர்கள் வியப்புடன் சொல்கின்றனர்.

முதல் இரண்டு குகைகளிலேயே, உங்கள் எண்ணத்தை நிறைக்கும் ஓவியங்கள் அள்ள அள்ளக் குறையாமல் வந்து விடும். வந்து நிற்பது பிட்சுக்கள் பூமி. அவர்கள் அழிந்தாலும், அவர்களின் ஆன்மாக்கள் உறைந்துள்ள ஒரு அமானுட சாட்சியம் அந்த குகைகளும், சிற்பங்களும் ஓவியங்களும்.

முதல் தரிசனம், அதாங்க குகை 1 From Ajanta
பத்மபாணி (கருவரைக்கு இடப்பக்கம்) From Ajanta
பத்மபாணி, கருவரை, வஜ்ரபாணி From Ajanta
கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 2 From Ajanta
Miracle of Sravasti கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 2 From Ajanta
கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 6 From Ajanta

ஓங்கி வளர்ந்த ஆலமரம் போல, பெரிய சைத்திய வடிவ குகைகளை இங்கு காணலாம். கிமு 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. இவற்றில் ஒன்றான பத்தாம் எண் குகைதான் வெள்ளைக்காரர் கண்களுக்குத் தென்பட்டிருக்கிறது.

கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 9. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சைத்திய வடிவ குகை From Ajanta
கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 9. மனிதனின் தினசரி வாழ்க்கையை சித்திரிக்கும் சிற்பங்கள் இருக்கின்றன From Ajanta
அனேகமாக அஜந்தா குகைகளில் பழமையானது இந்த 10ஆம் எண் குகைதான்.
இதன் பெரிய வடிவம்தான் எட்டி நின்று பார்த்த ஆங்கிலேயருக்கு அஜந்தாவை
அடையாளம் காட்டியுள்ளது. இவ்வளவு சிறப்பு இருந்தாலும் இன்னொரு
முக்கிய விஷயம், இந்தியாவின் மிகப் பழமையான ஓவியம் (கிமு 2)
இங்கேதான் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கிறது From Ajanta

அந்த கிமு காலத்திய குகைகளின் ஓவியங்களைப் பார்க்கும்போது பிரமிப்பு ஏற்படவே செய்யும். பிறகென்ன, அவ்வளவு தத்ரூபமாக, மிகச் சரியான அளவுகளில் முகம், பாவனை, நகை நட்டுகள்!! யாருப்பா நீங்க எல்லாம். அந்தக் காலத்திலேயே அவ்வளவு அறிவாளிகள் வாழ்ந்த மண்ணா இது!!

கிமு 2ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். அதற்காக ஏனோதானோ
என்று இருக்கும் என்று நினைக்கவேண்டாம்.
நேர்த்தியாக உள்ளது. ஹீனயான காலத்தைச் சேர்ந்த
அந்த ஓவியங்களில் காணப்படும் ஆடை அணிகலன்கள்,
நம்மை ஆச்சிரியப்படுத்தும் வகையில் உள்ளன.
பெண்பிள்ளைகளுக்கு மிகவும் ஆர்வமான ஓவியங்களாக
இருக்கும்! பல ஓவியங்களில் உள்ள உருவங்களை
அவற்றின் ஆடை மற்றும் அணிகலன்களை வைத்தே
அடையாளம் காண முடிந்தது From Ajanta
கிமு 2ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். அதற்காக ஏனோதானோ என்று
இருக்கும் என்று நினைக்கவேண்டாம். நேர்த்தியாக உள்ளது.
ஹீனயான காலத்தைச் சேர்ந்த அந்த ஓவியங்களில் காணப்படும்
ஆடை அணிகலன்கள், நம்மை ஆச்சிரியப்படுத்தும் வகையில்
உள்ளன. பெண்பிள்ளைகளுக்கு மிகவும் ஆர்வமான ஓவியங்களாக
இருக்கும்! பல ஓவியங்களில் உள்ள உருவங்களை
அவற்றின் ஆடை மற்றும் அணிகலன்களை வைத்தே
அடையாளம் காண முடிந்தது From Ajanta
குகை 10 From Ajanta
Dying princess, cave 16 From Ajanta
யானைக் கதை குகை 17 From Ajanta
மேகக்கூட்டத்தில் பறந்து வரும் இந்திரன், குகை 1 From Ajanta
பானம் அருந்தும் தம்பதியர், குகை 17 From Ajanta
கண்களுக்கு விருந்தாக, குகை 17, இப்ப சொல்லுங்க என்ன மாதிரியான இடம் இது.
பிரம்மாண்டமான உயரத்தில் ஓரிடம் பாக்கியிலல்லாமல் சுவர், விதானம் என்று
அனைத்து இடங்களிலும் ஓவியத்தால் நிரப்பிவைத்துள்ளது
மட்டுமின்றி, ஜாதகக்கதைகளையும் விளக்கியிருக்கிறார்கள் From Ajanta

ஓவியத்திறமையுடன் சிற்பத்திறமையையும் இங்கே காணமுடியும். அலங்கார வளைவுகள் என்ன, அதன் அலங்காரங்கள் என்ன, அதில் உள்ள சிற்பங்களின் நேர்த்தி என்ன…

குகை 19, பிற்கால மகாயான காலத்தைச் சேர்ந்த இந்த சைத்திய
குகை மிக அழகான நேர்த்தியான சிற்பங்களையும்,
கல் அலங்கார வேலைப்பாடுகளையும் உள்ளடக்கியது From Ajanta
கண்களுக்கு விருந்தாக குகை 19 From Ajanta
சரியா சொல்லுங்க. மேல உள்ள டிசைன் நல்லா இருக்கா, கீழ உள்ள டிசைன் நலலா இருக்கா. குகை 23 From Ajanta

மஹாபரிநிர்வாண்!

குகை 26, அஜந்தா பயணத்தின் கடைசி அத்தியாயம் இந்த சிறப்பான
குகையோடு முடிகிறது. வெளி அலங்காரம் மற்றுமின்றி,
உள்ளே உள்ள சிற்ப வேலைப்பாடுகளும் உங்கள் நேரத்தைத்
தின்பது நிச்சயம் From Ajanta

இந்த குகை உங்கள் தேடலின் முடிவு, உள்ளத்தின் எழுச்சி.

வலது ஓரத்தில் ஒரு மனிதர் நிற்கிறார், குகையின் உயரத்தை அனுமானித்துக்கொள்ள உதவும் From Ajanta
இந்த வடிவத்தை புத்தரின் மார்பு எலும்புகளுக்கு உருவகப்படுத்துகிறார்கள் From Ajanta

புத்தருக்கு இடையூறு செய்ய ஆளா இல்லை?! மாரா இருக்கிறான். முதல் குகையில் ஓவியமாக வந்து தொந்தரவு செய்தவன், இந்த குகையில் சிற்பமாக அதே வேலையைச் செய்கிறான்.

புத்தரும் மாராவும். முதல் குகையில் உள்ள ஓவியம் இங்கே சிற்பமாக உள்ளது From Ajanta
யானையில் ஏறி தன் தீய சக்திகளுடன் வந்து புத்தரைத் தாக்கவரம் மாரா From Ajanta
மாராவின் புதல்விகள் புத்தரின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப முயல்கிறார்கள் From Ajanta
பெரிய சிற்பமாக இருந்தாலும் அதில் ஒள்ள ஒவ்வொரு சிறு சிறு சிற்பங்களும் மிக தத்ரூபமாக செதுக்கியிருக்கிறார்கள் From Ajanta

என்னால் ஏன் புத்தனாக முடியவில்லை என்பதற்ககான பதில் விளங்கியது. இந்த கல் வடிவிலான மாராவின் மகளே என் மனதைக் கவர்ந்துவிட்டாளே! பிறகெங்கே தவம் பயில்வது!

மாராவின் மகள். என்ன ஒரு அசைவு. Dynamism!
From Ajanta

என் தலைவன்… கூடவே இருந்தான்.. கூடவே நடந்தான்.. கூடவே உணவு உண்டான்.. கதைகச் சொன்னான். அற்புதங்கள் நிகழ்த்தினான். எதிர்த்த தீய சக்திகளை வென்றான். கடை சாரி மக்கள் துயர் தீர்த்தான். இதோ என்னை நீங்குகிறான். பிட்சுக்களின் வாழ்வில் நிறைந்தவன். தன் பணி துறந்து உறங்குகிறான்.

மகாபரிநிர்வானம் குகை 26 From Ajanta
மகாபரிநிர்வானம் குகை 26 From Ajanta

உலகம் உய்க்க வந்தாயே சித்தார்த்தனே, இவ்வுலகம் திருந்தும் முன்னர் நீ அவ்வுலகம் திரும்பியதேன்?

சிவன்மலைத்தீவு – எலிபெண்டா – குகைகளைத்தேடி 2


குகைகளைத்தேடி என்று தலைப்பு போட்டுவிட்டு குகையைப் பத்தியே பேசக்காணோமே என்று மனைவியார் குறைப்பட்டுக்கொண்டார். ஆனால் குகைகளுக்கான தேடல் உண்மையில் அடுத்த வாரத்தின் வார நாட்களில்தான் நடைபெற்றது. இருக்கும் நேரம், பயண தூரம் அடிப்படையில் சில நிகழ்தகவுகளின் அடிப்படையில் பின்வரும் இடங்களுக்கு எளிதாகப் போகலாம் என்று பட்டது

  1. இரண்டாம் சனி – எலிஃபெண்டா தீவு
  2. இரண்டாம் ஞாயிறு – ஜோகேஷ்வரி குகை (தங்குமிடத்திற்குப் பக்கத்தில் இருந்தது)
  3. மூன்றாம் சனி – எல்லோரா
  4. மூன்றாம் ஞாயிறு – அஜந்தா

பயண ஆயத்தம்

இவ்வாறு முடிவு செய்து கொண்டதும் முதலாக செய்ய வேண்டிய வேலை அஜந்தா எல்லோராவிற்கான பயணம் மற்றும் தங்குமிடம் அல்லவா. நிறைய பயணம் செய்யவேண்டும் என்று தோன்றியது. அஜந்தா எல்லோராவைப் பற்றி எனக்கு அறியத்தந்தது எனது முதல் பாஸ் திரு. சுவாமிநாதன். எனவே அவருக்கே போன் அடித்தேன். ஜல்கான் ரயில்நிலையம் அஜந்தாவிற்குப் பக்கம் என்று ஆலோசித்தார். அதிலும் எனக்குப் பிரச்சினை இருந்தது. ஜல்காவிலிருந்து அஜந்தா பக்கமாய் இருக்கலாம். எல்லோரா 200 கிலோமீட்டர்களுக்கும் மேல். பயணத்திலேயே அதிக நேரம் போய்விடும். ஜல்காவிலிருந்து அஜந்தா சென்றுவிட்டு அடுத்த நாள், ஓட்டலைக் காலி செய்துவிட்டு எல்லோரா போய், பின் அங்கிருந்து அவுரங்காபாத்… நினைக்கையிலேயே கண்ணைக்கட்டுதே.. இறுதியில் ஒரு திட்டம் உறுதியானது

மும்பை – அவுரங்காபாத் (1 இரவு பயணம்)

அவுரங்காபாத் – எல்லோரா – அவுரங்காபாத் (1 மணிநேர பயணம் – ஒரு வழி)

அவுரங்காபாத் – அஜந்தா – அவுரங்காபாத் (ஒன்னரை மணிநேர பயணம் – ஒருவழி)

இது உறுதி செய்ய காரணம்

1. பயணம் எளிது

2. Saibaba Travels, Aurangabad – விக்கி டிராவல் தளத்தில் இவரைப் பற்றிய நல்ல ரிவ்யூக்கள் கிடைத்தன. போன் அடித்தேன். பங்கஜ் என்பவர் போன் எடுத்தார். நான் சொன்னது ஒரு வார்த்தைதான்.

“இந்த வாரம் போய் அடுத்த வாரம் நான் அவுரங்காபாத் வாரேன். எனக்கு ஹிந்தியோ மராத்தியோ மருந்துக்கும் தெரியாது. அஜந்தா எல்லோரா பார்க்கனும். ரயில விட்டு இறங்கினதிலிருந்து, திரும்ப ஏறும் வரை நான் உன் பொறுப்பு”

“கிளம்பி வாங்க ஜமாய்சிடலாம்” என்றார்.

“எனக்கு ஓட்டல் அறை முன்பதிவு செய்யனுமே. அதையும் பாத்துக்கிறியா”

“நோ ப்ராப்ளம்!”

அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக தேவகிரி எக்ஸ்பிரசில் போக வர முன்பதிவு கனிஜோராக நடந்தது, அத்தணையும் 15 நிமிடத்திற்குள்! பயணம் பிரச்சினை இல்லாது இருந்தால்தானே குகைகளின் தேடல் முழுமை பெறும்!

சரி பயண ஆயத்தம் முடிந்தது, இனி ‘சிவன்மலைத்தீவு’ க்குப் போகலாம்!

01 டிசம்பர் 2007 – சிவன் மலைத்தீவு யாத்திரை

இரண்டாவது வார சனிக்கிழமை வந்தது. 6 மணிக்கு எழுந்து, அவசரக்குளியல். அடிச்சிப் பிடிச்சு போரிவளி நிலையத்திற்கு ஓடி வரோம். காரணம் உண்டு. எலிபெண்டாவிற்கு இந்தியா கேட்டிலிருந்து 9 மணி முதல் போட்டுகள் கிளம்பும். முதல் வண்டியைப் பிடிப்பதென்று விரைகிறோம். சென்ற வாரம் மாதுங்கா போகும்போது ரயில் கூட்டம் சக்கை போடு போட்டது. இந்த முறை தப்பிக்க ஒரு வழி?? சரி, முதல் வகுப்பு டிக்கட் எடுத்தால் என்ன.. சர்ச்கேட் போக வர 100ரூபாய் சொச்சம். நடைமேடையில் வண்டிக்காகக் காத்திருந்தபோதுதான் கொடுத்த அம்புட்டு ரூபாயும் வீண் என்று. முதல் வகுப்பு என்பதால் மட்டும் கூட்டம் குறைந்துவிடாது.

 

From Elephanta

தலைவிதியே என்று என்னை திணித்துக்கொண்டேன். தடதடக்க ஓடிய ரயில், அப்பும் கூட்டம். மும்பையின் காலை வெகு பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

From Elephanta

சர்ச் கேட் நிலையத்திலிருந்து இந்தியா கேட் நடக்கும் தூரம்தான். இந்தியா கேட் போய் சேரும்போதுதான் தெரிந்தது. அடடா. சாப்பாட்டுக்கு என்ன வழி!?

கடல நக்கர போனோரே

இந்தியா கேட் சென்று அங்கிருந்து படகைப் பிடித்து எலிஃபெண்டா செல்லவேண்டும். இரண்டு வகை பயணச்சீட்டுகள் உண்டு நண்பர்களே. கீழ்தளத்துக்கு கம்மி ரேட். மேல் தளத்துக்கு தனி ரேட். தம்பதியாகப் போனால் கீழ் தளத்திலும், ஜோடியாகப் போனால் மேல் தளத்திலும் போகலாம். அட. யாருப்பா இங்க கல்ல விட்டு அடிக்கிறது?

From Elephanta

படகு ரிவர்சுல போய், திசைமாற்றிக்கொண்டு மேற்குப் பக்கமாக நகரத்தொடங்கியிருந்தது. சரித்திர முக்கியத்துவம் (என்னோட வாழ்க்கைச் சரித்திரத்தச் சொன்னேன்!) கொண்ட குகைகளின் தேடல் தற்போது அரபிக்கடலில் மையம் கொண்டுள்ளது. எண்ணெய் படலம் வானவில் வர்ணங்களை கடல் நீரில் வரைந்துள்ளது. காதைக் கிழிக்கும் ஒலியுடன் கப்பல் ஒன்று எதிரே வருகிறது.

பார்க் அணு நிலையம் தரிசனம் தருகிறது. இடிந்தகரை ஜிந்தாபாத்!

படகு பல்வேறு வகைகளில் இருந்தாலும், தற்காப்பு ஏற்பாடுகள் துளியும் இல்லை நண்பர்களே. போகும்போது கையில் பாதுகாப்பு மிதவை உடைகள் வைத்திருந்தால் நல்லது.

மெலிதாக கடல் நீருக்குள்ளிருந்து எழுகிறது ஒரு யானை. எலிபெண்டா.

From Elephanta

தீவைச் சுற்றியும் சதுப்பாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். மூச்சு முட்டிய வேர்கள் மேலே வளர்ந்து சேருக்கு மேலே நீட்டிக்கொண்டு சுவாசிக்கின்றன.

From Elephanta

ஒரு சிறிய படகுத்துறையில் இறங்கிவிடுகின்றனர்.

From Elephanta

“திரும்பிப் போகும் எந்தப் படகில வேணாலும் போய்க்கலாம்தானே?”

“ஆம்” என்கிறார் படகோட்டி.

கொஞ்சம் காரமான வெயில், பசிக்கும் வயிறு, தலை மயிர் பறக்கும் காற்று.

படகுத்துறையிலிருந்து கால் நடையாகப் போய்விணலாம். ஒரு குட்டி ரயில் குட்டிப் பசங்களுக்கு உள்ளது.

From Elephanta

மலையில் ஏறும் வழியின் இருபுறமும் பெட்டிக்கடைகள்-பானங்கள், தின்பண்டங்கள், மேப்புகள், கைவினைப்பொருட்கள்.

From Elephanta

மேலே வந்து, எதேச்சையாக வலதுபுறம் திரும்புகையில் மலைக்க வைக்கும் குகையின் வாசல் தெரிகிறது. பார்த்த முதல் கணத்தில் தொல்லியல் இடங்கள் உங்கள் உள்ளத்தைக் கவர்ந்துவிடும். மீண்டும் அந்த இடங்களுக்கு எத்தணை தடவை வேண்டுமானாலும் போகலாம். ஆனால் அந்த முதல் தோற்றம் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிடும். முதலில் சித்தன்னவாசல் போனபோது 13 வயதிருக்கலாம், இன்னமும் சமணர் படுகையின் அன்றைய தோற்றத்தை ஒரு கனவுபோல என் நினைவுகள் பத்திரப்படுத்தி இருக்கின்றன.

From Elephanta

சொன்னால் நம்பனும் நண்பர்களே, அது குகை அல்ல. மாளிகை. திறந்து போட்ட, வாசலற்ற மாளிகை. இரண்டாள் மட்டம் உயரம். 27 மீட்டர் சதுர அறை. பருத்த தூண்கள், சதுரமாய் கீழே தொடங்கி, அலங்கார வளையங்களுடன் மேல் பாறையைத் தாங்குபவை.
Massive!

From Elephanta

ஒன்றாம் குகையின் வலது புறத்தில் உள்ள நடராஜர். சிதைந்துள்ளது. பெரியது. கண்களை மூடி மோன நிலை, ஆடலின் அசைவுகளைக் கல்லில் வடித்து, சிலை உயிரோட்டம் கொடுத்திருக்கிறான் அந்த முகம் தெரியாத சிற்பி. செஞ்சு முடிச்சதும் விரலை வெட்டினான்களோ, கையையே வாங்கிட்டான்களோ.
Lively!

From Elephanta

ஒரு கருவறை. வெளியே காவலுக்கு ரெண்டு துவாரபாலகர்கள். வஞ்சகமில்லாமல் வளர்ந்திருக்கிறார்கள்.

From Elephanta
From Elephanta

“அண்ணே, உங்கள போட்டோ எடுத்துக்கட்டுமா”

“என்ன போட்டோ எடுக்கவா இம்புட்டு தூரம் வந்தே, மூடா” துவாரபாலகர் சீறினார்.

“சர்வம் சிவமயம்ணே.”

“சரி சரி. என் டைம வேஸ்ட் பண்ணாம, சீக்கிரம் நகரு.”

உள்ளே சிவனார் தரிசனம்.

வலது பக்கம் அடுத்த காட்சி. அந்தகாசுரவத மூர்த்தி. கைகளில் ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு, முகத்தில் போர் வீரனின் உக்கிரம்.

From Elephanta

குடைவறைகளில் பெரிய சிலைகள் நம்மூரிலும் இருக்கின்றன. யாரை உதாரணம் சொல்லலாம்னு யோசிச்சா இரண்டு பேர் உடனே மனதில் வந்து நிற்கின்றனர்.
1. சிவன் குடைவறையின் துவாரபாலகர்கள், திருமயம்.
2. பள்ளி கொண்ட பெருமாள், பெருமாள் குடைவறை, திருமயம்

சரி, அவற்றுக்கும் இவற்றுக்கும் அப்படி என்ன வித்தியாசம், எனக்குத் தோன்றியது, அலங்காரம். கல் அலங்காரம். சுழித்திருக்கும் கூந்தல், அலங்கார கிரீடம், உடை நளினம். இவற்றிலெல்லாம் அவர்கள் காட்டும் த்த்ரூபக் காட்சி details அபாரம். அதற்காக, நம்மூரைக் குறைத்து மதிப்பிடலாகுது நண்பர்களே. அந்த ஊரின் பாறை அப்படி. மென்மையானது. நம்மூர் பாறையில் எடுத்துத் தட்டினால்….? நங்ங்ங்ங்..

சிவனார் கல்யாணம்
மாப்பிள்ளை பெண்ணின் ஆளுயர சிற்பங்கள், அதில் உள்ள நளினம், வானில் மிதக்கும் தேவர்கள் அசத்தல் பேனல்!

From Elephanta

கங்காதர மூர்த்தி

From Elephanta

முன்னால் நிற்கும் ஆசாமியை வைத்து அவர் முன்னால் நிற்கும் சாமியின் உயரத்தை அளந்து கொள்ளவும். நண்பர்களே, நான் பிரமாண்டம், பிரமாண்டம் என பிதற்றியதை இப்போ உணந்திருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன்.

ஒன்றாம் குகையின் பின்புற கருவறையில் உள்ள மகேஷமூர்த்தி சிவன் இவர். திரிமூர்த்தி என்று இவரை அழைக்கின்றனர்.

From Elephanta

மூன்று முகம் ரஜினிகாந்த் கணக்கா இருக்காரில்லையா, இடதுபக்கம் மீசையும் கோபமுமாக இருப்பவர் ருத்ரன். இவர் கோபம் உலகத்தை அழிக்கும். எரித்து சாம்பலாக்கும். பூசுறதுக்கு திருநீறுதான் மிஞ்சும்.

நடுவில ஜெண்டில்மேன் கணக்கா, மோனத்தில் ஆழ்ந்திருப்பவர் தத்புருஷர். உலகின் நன்மை தீமைகளின் சமநிலை கெடாமல் பாத்துப்பார்

இந்தப்பக்கமா இருப்பவர் யோகேஷ்வரர். உலக நன்மைக்காக ஊழ்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்.
சத்யோஜதர், இஷானர் என இரு முகங்கள் பின்னாடி இருக்கும். பாக்கறவன் பாறையைப் பிளந்து பார்த்துக்கட்டும்னு சிற்பி நினைச்சிருக்காப்ள.
இவர்படம்தான் மகாராஷ்ட்ர சுற்றுலா கழகத்தின் இலச்சினையாக உள்ளது.

அர்த்தநாரீஸ்வரர்
திரிமூர்த்திக்கு கருறைக்குப் பக்கத்தில் உள்ள பேனல்

From Elephanta

மகாயோகி சிவன்
மலர் மேல் யோகநிலையில் அமர்ந்திருக்கும் யோகேஷ்வர சிவன்!

From Elephanta

சிவ பார்வதியின் தாயவிளையாட்டு!
மனைவியோடு விளையாடும்போது தோற்கனும். ஆனால் கல்லாட்டை ஆடி சிவன் ஜெயிப்பதால் கோபமுற்ற பார்வதி.

From Elephanta

கைலாசத்தைத் தூக்கும் ராவணன்
ஏம்பா. நான் எத்தணை நேரமா உன்ன கூப்டுட்டு இருக்கேன். இந்நேரம் என்னைக்கண்டுக்காம என்ன பன்ற. கயிலையையே தூக்கிய ராவணன்

From Elephanta

இந்த கருவறைக்கு துவாரபாலகர் இல்லீங்களா. அதனால இவரப் போட்ருக்கோம்

From Elephanta

கண் குளிர குகைக் காட்சிகள் சில

From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta

அற்புதமான புடைப்புச் சிற்பங்கள் நண்பர்களே. வெகு நளினமான அலங்காரங்கள் கொண்டது. பார்வதி உட்கார்ந்திருக்கும் அழகாகட்டும், துவாரபாலகர்களின் சடைமுடி பாணியாகட்டும், திரிமூர்த்தி கொண்டிருக்கும் ஒரு ஓங்கார அமைதியாகட்டும், மலைக்கவைக்கும் பிரமாண்டம். மேற்கிந்திய கட்டிடக்கலைக்கும் சிற்பக்கலைக்கும் மிகச் சிறந்த உதாரணம் எலிஃபெண்டா.

ஆனால் மனம் வருந்தும் வகையில் சிற்பங்கள் அனைத்தும் அழிந்துள்ளது. மனித அழிவுகள், இயற்கை அழிவுகள். அது தவிற போர்த்துகீசியர்கள் துப்பாக்கி வைத்துச் சுட்டுப் பயிற்சி எடுத்துள்ளதாக சில செய்திகள் கிடைக்கின்றன. இப்படிப்பட்ட சிற்பங்கள் முழுமையாகக் கிடைத்திருந்தால், காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளலாம்.

முடிவடையாத ஒரு குகை

From Elephanta

முடிவடையாத குகைகள் ஒரு வெறுமையான உணர்வைத் தோற்றுவிக்கின்றன. முடிவடையாத முயற்சி, யாரோ ஒரு சிற்பிக் கூட்டத்தின் முடிக்கப்படாத செயல்திட்டம், முழுமையாக வெளி வராத கனவு. யார் கண்டார்கள், இந்த இடத்தில் இவ்வளவு பெரிய சிற்ப சாம்ராஜ்ஜியத்தை அமைத்த கூட்டத்தின் வீழ்ச்சியின் சாட்சியாகவும் இருக்கலாம்.

முடிவடையாத குகைகளை நிறைய பேர் குறிப்பிடுவதில்லை. எலிபெண்டாவிலும் சரி, அஜந்தாவிலும் சரி, இந்த முடிவடையாத குகைகள் எனக்குத் தந்த உணர்ச்சிகள் உக்கிரமானவை, விளக்கிச் சொல்ல முடியாதவை. வெரிச்சோடிப்போன வீட்டை நினைவு படுத்துபவை, ஆண்டு முடித்த சொத்தை நினைவு படுத்துபவை. ஒரு இனத்தின் வீழ்ச்சியை நினைவு படுத்துபவை. இந்த இடத்தின் வரலாற்றில் முடிவாகக்கூட இருக்கலாம். ‘இத்தோட நான் முடிந்துவிட்டேன்’ என்று அந்த இடம் எனக்குக் கூறுவதாக உணர்கிறேன்.

பீரங்கி மலை

அடர்ந்த கானகத்தின் ஒற்றைப் பாதை வழியாக மலையேறுகிறோம் நண்பர்களே

From Elephanta

மேலே ஏதோ பீரங்கி இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். வந்தது வந்தோம் கழுதை அதையும் பார்த்திட்டுப்போவோமே.

ஆனால் போகும் வழியில் அங்கங்கு காடு விலகி கடல் தெரியும் காட்சி, சட்டென்று மனத் தெளிவையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கக்கூடியது.

From Elephanta
From Elephanta
From Elephanta

மழை பெய்தால் இந்த மாதிரி பாதையில போகாம கம்முன்னு திரும்பி வந்திடனும். இல்லைன்னா நீங்கள் வழுக்கி கீழே விழ வாழைப்பழத் தோல் தேவையில்லை!!

 

இதுதான் நாம் வந்து இறங்கின படகுத்துறை.

From Elephanta

கடைசியாக மலை உச்சியில் பிரிட்டிஷ் கால பீரங்கி. சொல்வதற்கு ஏதும் பெரிசா இல்லை. திரும்பலாம்!

From Elephanta

தொல்லியல் துறையினர் குகைகளைச் சுற்றிப்பார்க்க நல்ல பாதையை அமைத்திருக்கின்றனர். கடகடவென கீழே இறங்கி வருகையில தாகம் வாட்டுகிறது. நீங்களாவது போகும்போது நிறைய தண்ணீர், சிறிய உணவு வகைகளைக் கொண்டு சொல்லுங்கள்.

பாதி மலை இறங்குகையில் ஒரு மராட்டிய அண்ணன் எழுமிச்சை ஜுஸ் வித்துட்டு இருந்தாப்ள.

“கித்னா ஹுயா பையா”

“தஸ் ருபீயே.”

“தஸ் ருபீயே!!??”

பதிலுக்கு ஏதோ சொல்றார் நமக்கு விளங்கலை.

“salt.. salt.. no sugar. ”

போட்டுக் கலக்கிக் கொடுக்கிறார். உள்ளே சகல கலர்களுடனும் தூசு துகள்கள் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன.
நான் அதை மராட்டிய அண்ணனிடம் விசாரிக்கிறேன்.

“க்யா ஹுவா பையா?”

“மசாலா மசாலா!!”

பக்கத்தில் இன்னொரு கிளாஸ் எழுமிச்சை நீரை விழுங்கிக்கொண்டிருந்த பிரான்சுக்காரன் என்னைப் பார்த்து நகைத்தான்.

“என்னப் பாத்து எதுக்குவே சிரிக்கே? அங்க என்ன வாழுது? எப்டி இருக்கு உன் சூசூ?”

“Ha ha. too much sweeeeetttt!!” – அந்த ஸ்வீட் வார்த்தையைச் சொல்லும்போது அவன் குரல் கீச்சிடும் அளவிற்கு தொண்டையில் இனித்திருக்கிறது பாவம்!

அதுக்கு நம்ப பாடு எவ்வளவோ பரவாயில்ல என்று கிளாசைக் காலி செய்றோம்.நல்ல அண்ணன். ஒரே வாளியில் கிளாசைக் கழுவாமல், வெளியே கழுவி ஊத்தினார். இல்லைன்னா இதக்குடிக்கிற வெள்ளைக்காரன் அம்புட்டுப்பேருக்கும் வயிறு டரியல்தான்!!

From Elephanta

திரும்பிச் செல்லவேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது நண்பர்களே. திரும்பி படகை நோக்கி நடக்கையில் முதல் குகையை கடக்கிறோம். ஏதோ கண்கள் நம் மீது பதிவதாக உணர்கிறோம். உள்ளே அதே துவாரபாலகர் அதே கம்பீரத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தார்.

“எங்க அவரு?” – நான்.

வலதுகையை உயர்த்தி, ஒரு விரலால் உள்ளே சுட்டினார். முரட்டுத்தனமான அந்த முகத்தில் மந்தகாசம் ததும்பிக்கொண்டிருந்தது

ஜெய் ஹிந்த்!

குகைகளைத் தேடி


இந்தப் புத்தாண்டில் சூளுரைத்த அந்தப் பயணக்கட்டுரை இதுதான். வருசக்கணக்காக பெண்டிங்கில் உள்ளது. இது ஒரு சிறிய பயணம். இந்தியாவின் தவிர்க்க முடியாத மூன்று குகை குடைவறைகளைப் பற்றிப் பேசப்போகிறது இந்த சிறப்புத்தொடர். ‘அய்யோ, சிறப்புத் தொடராம்டா.. கொண்ருவாய்ங்கடா.. வாடா போயிரலாம்’னு பக்கத்தில இருக்கறவங்களையும் சேர்த்து இழுத்திட்டுப் போயிடக்கூடாது.

இந்தக் குகைக்கோயில்களைப் பற்றிய வரலாறு நாம் சொல்லி நீங்கள் தெரியவேண்டியதில்லை. எனவே இதில் கொஞ்சம் வரலாறு.. நிறைய கதை! ப்ரு காப்பியைப் போட்டுக்கிட்ட படிக்க உட்காரும் சகலகோடி வாசகர்களுக்கும் நன்றி. கீழ்கண்ட இடங்களுக்குப் போகனும் என்று நினைப்பவர்கள் தொடர்ந்து படிக்கலாம். ஏனென்றால் நான் செய்த தவறுகளையும் சொல்லப்போகிறேன். திருத்திக்கொண்டு நீங்கள் செல்லலாம்.

  • எலிஃபெண்டா
  • எல்லோரா
  • அஜந்தா

குகைக்கோயில்னா.. பெரிய விசியமோ?

பின்னே..! பெரிய விசியம்தான். முக்கியமாகத் தமிழர்களுக்குப் பெரிய விசியம்தான். தமிழகத்தில் குகைக்கோயில்களுக்குப் பஞ்சமில்லை. எங்கூரிலயே திருமயம், சித்தன்னவாசல், நார்த்தாமலை, மலையடிப்பட்டி  உள்ளன. பின்ன ஏன் அவற்றைப் பெரிசு என்று சொல்லனும்? அளவுதான் காரணம். நம்மூர் பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட குகைக்கோயில்கள் அதிக பட்சம் 10க்குப் 10 பெட்ரூம் அளவில் இருக்கலாம். (ஒரு பேச்சுக்குத்தாம்பா. டேப் எடுத்துட்டு வந்து யாரும் தர்க்கம் பண்ணக் கூடாது. வரலாறு எழுதும்போதே கெண்டக்கால் ரோமம் எல்லாம் நட்டுக்கொள்கிறதே!) பெரிய குகைக்கோயில்கள், அதுவும் ஒன்றல்ல, ரெண்டல்ல.. வரிசையா….. குகை. பிரம்மாண்ட குகை. அரண்மனை போன்ற குகை. மாடி வெச்ச குகை, ஓவியம் வரைந்த குகை, ஒளி புகாத குகை, சிற்பங்கள் நிறைந்த குகை….. இத்தணையும் ஒரே இடத்தில் கிடைப்பதென்றால்?

ஒரே வரியில் சொல்லனும்னா, நம்ம ஊர்ல உள்ளவை குகைக்கோயில்கள். மேலே சொன்ன மூன்றும் குகை அரண்மனைகள்!

அவை தவிற அவை கலைப் பொக்கிஷங்கள். யுனெஸ்கோவால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவை. பார்ப்பதற்கு ஒரு நாள் போதாது. ஆனால் என் துரதிர்ஷ்டம். எனக்கு ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு நாள்தான் ஒதுக்க முடிந்தது.

அதற்காக நான் நம்ப குகைக் கோயில்களையோ ஒரு கல் சிற்பங்களையோ குறைத்து மதிப்பிட்டால், “மகாபலி” என்னை நரபலி கொண்டு விடுவார்!

2007 நவம்பர்

மும்பைக்குச் செல்ல அவசரம் அவசரமாய் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. புதிய செயல்திட்டம் கொண்டுவரும் வேலை. கொஞ்சம் கலக்கத்துடன் மாலை 5 மணிக்கு அலுவலகத்தில் கிளம்பி, வீடு வந்து உட்காரக்கூட நேரமின்றி சென்னை விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்து மூச்சு வாங்கிக்கொண்டேன். முதல் விமானப் பயணம். பட்டிக்காட்டானுக்குப் பல்லக்காட்டக்கூட மூடு இல்ல. பதபதைப்பு அனைத்தையும் விழுங்கிவிட்டது.  எனக்கு முன் போனவர்கள் என்ன செய்தார்களோ அதையே செய்ததும், ஒரு வழியாக விமானத்தில் ஏறி ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்ததும், பக்கத்தில் ஒரு மும்பை பெண் உட்கார்ந்ததும், மும்பை வரை கதையடித்ததும் இந்தக் கட்டுரைக்குச் சம்பந்தமில்லாத விசியங்கள்!

airsahara6ug

கதை தொடங்குவது, மும்பையிலிருந்து…

விமான நிலையத்தில் இறங்கி வெளியில் வரும்போது கொஞ்சம் பகீரென்ற உணர்வு வயிற்றைப் பிடிப்பது, நம் இந்திய விமான நிலையங்களுக்கே உண்டான ஒரு தனித்தன்மை. என்னவோ பாதுகாப்பு வளையத்திலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிதுக்கித் தள்ளப்பட்டது போன்று. ஒரு பாதுகாப்பில்லாத உணர்வு வரும். இது மாதிரியான உணர்வு வரும் ஊர்களில் சுற்றுலா வளரும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. சரி, மும்பை – முதல் முறை, வெளியே கருப்பு மஞ்சள் டாக்சி. நான் வைத்திருந்த முகவரியைப் படித்துவிட்டு, ‘எனக்குத் தெரியும் போலாம்’ என்றார் ஓட்டுநர். என் நேரம். வெளியே விமான நிலையமே வெற்றுக்காடாய் இருந்தது. மணி இரவு 12க்கு மேல்! ஒழுங்காய் கொண்டு போவானா என்கிற பதைப்பு, நாளைய செயல்திட்ட சந்திப்பு எப்படி இருக்குமோ என்கிற உணர்வை விஞ்சியது.

மஞ்சக்காட்டு மைனா
மஞ்சக்காட்டு மைனா

‘என்னா இவன். இவ்ளோதூரம் கொண்டு போறான். மும்பைன்னு சொன்னானுக. இவன் அடுத்து குஜராத்ல கொண்டு போய் இறக்கிவிடுவான் போல. ஏம்பா இன்னும் எவ்ளோ நேரம் ஆகும்?’ ஏதோ இந்தியில் பதில் சொன்னான். மருந்துக்கும் புரியலை. அப்போதிருந்த மனநிலையில் மும்பையின் கும்மிருட்டும், டாக்சி முகப்பு விளக்கில் ஒளிரும் நெடுஞ்சாலை பலகைகளும் ரசிக்கும்படியாக இல்லை. இரவு 1 மணிக்கு அலுவலக விருந்தினர் விடுதியில் கொண்டு போய் இறக்கினார். நன்றி மிகுந்தவனானேன். உண்மையில் சாந்தாகுருசிலிருந்து போரிவளி 16 கிலோமீட்டர்!

அடுத்த ஓரிரு நாட்கள் அலுவலகத்திற்கு ஆட்டோவில் போனாலும், பேருந்து பிடித்துச் செல்லத் தொடங்கிவிட்டது நமது திராவிட இயக்கத்தின் இந்தி எதிர்ப்புக் கொள்கைக்கு முரணானது. போ… ரி… வ… ளி… என்று எழுத்துக்கூட்டி வாசிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். அந்தோ பரிதாபம்! ஒரு முறை கிழக்கு போரிவளி பேருந்துக்குப் பதிலாக மேற்கு போரிவளி பேருந்தில் ஏறி பாதி வழியில் இறங்கி லொங்கு லொங்கினேன். இந்தி எதிர்ப்புக் கொள்கையுடன் திராவிட தலைவர் நகைத்திருப்பார்.

ஆனால் அங்கதான் திரைக்கதையில் ஒரு ‘டுஷ்டு’! லொங்கு லொங்குவின் நடுவில் ஒரு லோக்கல் டிராவல்ஸ் பார்க்க நேர்ந்தது. அதீத ஆவலுடன் மும்பை சவாரிக்கு முன்பதிவு செய்து கொண்டேன். வார இறுதிக்கான திட்டம் ரெடி!

முதல் சனிக்கிழமையில் மும்பை தரிசனம்.

இதைப் பற்றி விவரிப்பது தேவையில்லாதது. ‘இதா பாருப்பா. இதான் மெரீனா பீச்சு. கடல்லாம் இருக்கும்’ என்கிற ரகம்தான். ஆனால் ஊர் பழக வேறு வழியிருக்கவில்லை. போரிவளி கிழக்கில் துவங்கிய ஒரு டப்பா பேருந்து (இந்தியன் படத்தில FC போட வருமே அது மாதிரி பேருந்து), நேரே இந்தியா கேட்டில் இருந்து, சித்தி விநாயகர் கோயில், மகாலக்ஷ்மி மந்திர், மலபார் ஹில், வான்கடே ஸ்டேடியம், மரைன் டிரைவ், ஜுஹூ பீச்… இப்படி போனது. சக பயணிகளைப் பார்த்தபோது அன்பே சிவத்தில் கமலும் மாதவனும் ஒரிசா பார்டரைக் கடந்து வருவார்களே, அத்தகு மண் மணம்!

சுந்தரா டிராவல்ஸ்!
சுந்தரா டிராவல்ஸ்!

 

இந்தியா கேட்
“நீ ஒரு காதல் சங்கீதம்!”
அப்போதைக்கு கல்பனா சாவ்லா விபத்தில் இறந்ததில் உலகம் அதிர்ந்ததல்லவா. அனைவரும் அவரது panel இருக்கும் இடத்தில் நின்று செய்திகளைப் படித்தனர் (நேரு விக்ஞான் சென்டர் – அந்தூரு பிர்லா கோளரங்கு!)

பக்கத்தில் ஒரு குஜராத்தியன். சம வயதுடையவன். அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான். “தென்னிந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் முன்னேறிவிட்டார்கள். இந்தி அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. வட இந்தியனைப் பார். இந்தியைக் கட்டி அழுதுகொண்டிருக்கிறான்” என்று அங்கலாய்த்தான்.

மகாலக்ஷ்மி மந்திரில் டீ குடிக்கையில், கோவை இளைஞர்கள் அறிமுகமானார்கள். ஹை.. பை!

ஜுஹுவில் மாலைச் சூரியன்
ஜுஹுவில் மாலைச் சூரியன்

இந்த சவாரியை முடித்துக்கொண்டு இரவில் படுக்கும்போது சிந்தையில் இருந்தது….. மாதுங்கா!

மாதுங்கா

இணையத்தில் உலாவி ஏற்கனவே மணி ஹோட்டலின் முகவரியைக் குறித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஞாயிறு காலை குளித்து முடித்து சுத்தபத்தமாய் ரயிலேறிவிட்டேன். போரிவளியிலிருந்து நேரே சர்ச் கேட். அங்கிருந்து மத்திய ரயிலைப் பிடித்து மாதுங்கா வந்து இறங்கியிருந்தேன். இறங்கியதும் புரிந்தது…. ‘தத்தா நமர்‘. தமிழ் சினிமா பாடல்கள், சுவரொட்டிகள்.

“அண்ணே, மணி ஐயர் ஹோட்டல்.”

“ரைட்ல போய் முதல் லெப்ட்ல திரும்புங்க”

Mani's Lunch Home. Photo (c) http://www.manislunchhome.in/
Mani’s Lunch Home. Photo (c) http://www.manislunchhome.in/

மும்பை போய் அப்படி ஒன்னும் என் நாக்கு செத்துவிடவில்லை. அலுவலகத்தில்தான் வரட்டிக்கு வர்ணம் அடித்தது போல் சாப்பாடு இருந்தது. மற்றபடி விருந்தினர் இல்லத்தில் நல்ல சாப்பாடு என்பதை அறையில் எதிரொலித்த என் ஏப்பம் சொன்னது! இருந்தாலும், நம்மூர் சாப்பாடுன்னா சும்மாவா. ஒரு பிடி பிடித்துவிட்டு, திரும்ப அறைக்கு வந்தபின்…… வேறென்ன.. தூக்கம்தான். அன்று மாலை முழுக்க, மாதுங்காவில் இருந்த நம்மூர் பூக்கடைகளும், சரமாகத் தொங்கி்க்கொண்டிருந்த ரோஜா மாலைகளும், சரசரவென பூக்களைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த தமிழர்களும் மனதை நிரப்பியிருந்தனர். “வேலு நாயக்கர்” மட்டும்தான் மிஸ்ஸிங்!

வருவது ஒரு முறை. திரும்ப வருவது சந்தேகமே என்று மனம் மிக வேகமாகக் கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதனால் அடுத்த வாரம்…… திட்டம் வார நாட்களில் ரெடியாகியிருந்தது!

சந்திப்போம் நண்பர்களே!

தொடர்ச்சி –

 

Weekend trip to Vedanthangal bird sanctuary


This was a quick decision on day before yesterday. Vedanthangal bird sanctuary is 80 kilometers away from Chennai, 27 kilometers away from chengalpattu. I collected information about transportation and food from my colleague. Finally, we had a packed breakfast and started from chennai at 7-15AM.

I dint think or this irritating traffic on GST. The traffic is on its worst condition on upward and downward journeys.

But chilled wind and warm sunlight made the trip as pleasant one. 7:45 tambaram and 8:30 at Chengalpattu. So it is well and safely driven trip, I can say. After Chengalpattu, we felt shivering. So coldddd.. Earlier we planned for a early morning trip, which was suppose to start by 4:00 am, it is good, we didn’t do that.

After chengalpattu, next 12 kilometers went as enjoyable as it can. Beautiful sunlight, chilled wind, less vehicles except few sand trailers. We took a very quick break at Padalam X road.

20130203-115630.jpg

Continue reading “Weekend trip to Vedanthangal bird sanctuary”

அதிகாலை மாமல்லபுரம் பயணம்


ஒரு சிறிய பயணத்தை அடுத்த நாள் காலையில் மேற்கொள்வது என்று முடிவானது.  எந்த இடம்?! முதல் கேள்வி. சிறுவாபுரி முருகன் கோயில் என்று முதலில் முடிவானது. அந்த தொலைவு போகும் அளவிற்கு பொறுமை இல்லை. நல்ல சாலைதான் ஆனால் தென்சென்னையிலிருந்து வட சென்னை எல்லையைத் தாண்டுவது என்பது எரிச்சலான காரியத்தில் ஒன்று.  முதல் நாள் இரவு அந்த திட்டம் மாறி கோவளம் பீச் என்று முடிவானது. புதிதாக வண்டி வாங்கி அலுவலகம் தவிற வேறு எங்கும் போகாத நிலையில் அதை ஒரு காரணமாக்கி கிளம்புவதற்கு கதை திரைக்கதை எல்லாம் எழுதியாச்சு.  அதோடு இந்த முறை என் இல்லத்தரசியாரும் மகனும் வருவதாக கூடத்தொற்றிக்கொள்ள ஏகமனதாக கோவளம் பீச் முடிவானது.

காலைப்பயணம் என்பது மனதிற்கு உகந்தது. சென்னையில் புழுக்க இரவின் கொடுமைக்கு ஒத்தடம் கொடுப்பதாய் அமையும் அந்த ஈரப்பதம் மிகுந்த காற்றும் மெலிதான வெளிச்சமும். எனவே கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலை பயணம் என்பது காலைக்கே உகந்தது. இது ஏற்கனவே எழுதிய கதையிலும் கூறியுள்ளேன். எனவே அதிகாலை 4-15 மணிக்கே எழுந்து கடகடவென கிளம்புகையில் காலை மணி 4-55. வழிவிடு விநாயகர், பாடிகாட் முனீஸ்வரர் என்று தெய்வங்களை துதித்துவிட்டு வண்டியைக் கிளப்புகிறோம்.

இரு மணித்துளிகளில் அண்ணாசாலையை அடைந்து அங்கிருந்து வெகு விரைவில் பழைய மகாபலிபுரம் சாலையை அடைந்து அதிலேயே மிதமான வேகத்தில் பயணிக்கிறோம். பல கால் செண்டர் வண்டிகள் வழக்கமான வேகத்திலும் தூக்கத்திலும்!  கடந்த முறை போல் அல்லாமல் ஒரு நிகழ்வு நம் கவனத்தைக் கவர்கிறது. ஒரு சைக்கிள் குழுமம் மத்திய கைலாஷ் சந்திப்பில் ஏதோ திட்டம் வகுத்துக்கொண்டுள்ளனர். ஆண் பெண் என்று மேலும் சில சைக்கிள் காரர்கள் ஏற்கனவே கிளம்பிவிட்டிருந்தனர். ஒளிரும் தலைக்கவசத்துடன் கடமையே கண்ணாக அவர்கள் சாலையில் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். இந்தப் பயணம் முடியும் வரை அவர்கள் நம் உடன் பயணித்தனர்.

சிறுசேரியுடன் முடிவடையும் பகட்டான சென்னை பயணம், ஏழ்மையும் பகட்டும் கலந்த கேளம்பாக்கம் சாலையில் தொடர்கிறது. தொடர்மாடிக்குடியிருப்புகளும் அதன் ஊடே நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் தோட்டங்களும்… காற்றுக்குப் பஞ்சமில்லை. அடுக்குமாடிக்குடியருப்புகளின் உயரத்தைக் காட்டுகையில் கூடவே பூகம்பத்தின் விளைவுகளை நியாபகம் வருகிறது என் மனைவியாருக்கு. என் கவலை தோட்டங்களின் மீது.

சூரியன் இன்னும் தலைகாட்டவில்லை என்றாலும் கிழக்கில் விடிவது கண்கூடாகத் தெரிகிறது. அந்தச் சமயம் நாம் கேளம்பாக்கத்தை அடைகிறோம். நேராக பயணத்தைத் தொடராமல் கோவளம் சாலையில் திருப்புகிறோம். பொதுவாக கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையுடன் இணைய மூன்று பிரதான வழிகள் – திருவான்மியூர், சோழிங்கநல்லூர், கேளம்பாக்கம் மற்றும் திருப்போரூர். இதில் கேளம்பாக்கம் கோவளம் சாலை சற்று கண்ணுக்குப் பசுமையாக இருக்கும். கருவைக் காடுகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் இருப்பதால் இந்த சாலையைத்தான் கடந்த பயணத்திலும் தேர்ந்தெடுத்தோம். காற்று இன்னும் சில்லிப்பாய் இருக்கிறது. கொசு பூச்சிகள் அதிகமாக பறக்கின்றன. வந்தாச்சு கோவளம் சந்திப்பு.

நேரம் அதிகமில்லை. சூரிய உதயத்திற்கு கோவளத்திற்குப் போயிடலாம் என்றாலும் பயணத்தை மாமல்லபுரம் வரை நீட்டிப்பது என்று மனைவியாருக்குத் தோன்றுகிறது. ஆச்சரியமில்லை. அந்த சாலை அது மாதிரி.  சரி சூரிய தரிசனத்தை போகும் வழியில் பெறலாம் என்று கி.க சாலையில் பயணத்தைத் தொடர்கிறோம். வண்டி ஓரிடத்தில் நிறுத்தப்பட்டு படங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன. கண்ணுக்கெட்டும் தூரத்தில் கடல் – நீர் கவசம் அணிந்த புல்வெளி – கடற்கரையிலிருந்து புறப்பட்டு வரம் வலிய சில் காற்று – வண்டியின் பக்கத்தில் ஆள் அரவம் இல்லாத ஒரு நெடுஞ்சாலை. வேறு என்ன வேண்டும்?!

50 அல்லது 55க்கு மேல் போகவில்லை. முக்கிய காரணம் இரண்டு பேரை கூட அள்ளிக்கொண்டு போனது. அத்துடன் புது வண்டியை 60க்கு மேல் முடுக்க இது நேரமும் இல்லை. சென்ற முறை இது மாதிரியான ஒரு இனிய பயணத்தில் பழைய வண்டியில் வைத்த ரெக்கார்டுதான் 109kmph. ஆனால் இப்ப முடியாதே! ஆனால் ஒரே சாலை – ஒரே வலைப்பதிவு – இரு மாதிரியான பயணங்கள்.

மீண்டும் பயணம் துவங்குகிறது. வழித்துணைக்கு இப்போது பைக்கர்கள் பறக்கிறார்கள். மாமல்லபுரம் எல்லைத் தொடுகையில் சிற்பக்கலைக்கூடங்கள் கண்ணில் படுகின்றன. வேறு என்ன. படம்தான்! ஏற்கனவே எழுதிய மலம்புழா பயணக்கட்டுரையில் சொன்னபடி 60க்குமேல் பயணிப்பது என்பது பயணத்தின் இனிமையைக் கெடுத்து விடலாம். என்னை விட என் உடன் வந்த சைக்கிள் காரர்கள் காலையின் இனிமையை முழுமையாகப் பருகியிருப்பார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. வேகத்தில் ஓட்டுவது என்பது ஒரு கைவந்த கலை. காலை வாறும் கலையாக மாறாதவரை இனிமையாகவே இருக்கும்.

1 மணி 45 நிமிட பயணம் அர்ச்சுனன் தபசில் முடிகிறது. நமக்கி முன்பே ஆந்திரா தமிழ்நாடு என்று பலதரப்பட்ட சுற்றுலா குழுவினர் மாமல்லபுரத்தை அலச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். நாமும் அலசுவோம்.

காலை நேரத்தில் இந்த மண்ணில் உட்காரத்தான் எவ்வளவு ஆனந்தமாக இருக்கிறது.

நல்லதொரு காலைச் சிற்றுண்டிக்குப் பிறகு 09-45 மணிக்குத் துவங்கும் நமது வீடு நோக்கிய பயணம் வழியில் முட்டுக்காட்டில் ஒரு படகு சவாரிக்குப் பிறகு 11-40க்கு முடிகிறது.

பை பை!

பயண தூரம்: 112 Kms
அதிகப்படியான வேகம்: 55 கிமீ/மணி (!)

Baby’s day out – An early morning weekend trip to Mahabalipuram


We (my wife & I) decided yesterday about a short weekend trip. After getting my new Yamaha SZ R, we didn’t have a longer ride. My first choice was Siruvapuri – one hamlet on Chennai – Calcutta Highway, but our option changed to Mamallapuram because of the scenic highway. Ofcourse, this is first time for my son to come along with me for a ride.

We got up after 4-15 AM, Started from our home, After 2 minutes we reached the Mount Road.
The Journey continued in Old Mahabalipuram Road/IT Corridor. We could see the my cyclists with blinking head wears passing through out our journey.

The light is very poor in Navalur, Since street lights are off. I could see how poor, the headlight of SZ series is! One of the huge drawback of this model. After Kelambakkam, we took the left to reach ECR near Covelong beach. These are the pics I’ve taken earlier. I could feel the chill wind and insects falling and committing suicide in my helmet. Poor Bees.

We have reached Covelong, I preferred to go to the beach for sunrise, Still it is only quarter to six – But my wife preferred to ride along. Yes, that could be the best option to have the sunrise on the go.

We stopped our ride on the way for a nice photoshoot! Really we enjoyed this, Grassfield is full of water drops, wind with good amount of humidity, a free and nice looking highway beside my bike. What else you need?!

I didn’t go above 50 or 55 – because we three travelled together, also it may be too early to go 60+ on my new horse. But I still remember, I was at my best on this road. 109KMPH in Gladiator 125 earlier. But this time…,mhmm… family man boss Ofcourse, it is a good feeling to write both the experiences on BCMTouring!

Yes, we started again, ride along with coast. Poor guys, we couldn’t have sunrise due to cloud. Before reaching Mamallapuram, we could see many statue workshops. My son got enthoo on seeing that. what else, go for another photography! As I have told in my earier travelog (Coimbatore to Malampuzha) I usually like to ride between 50 – 60, since that is much convenient to enjoy both the riding and the scenic highway. Torque – always second priority for me. I’m not that much comfortable with it.

After 1 hrs and 45 minutes travel with two photo sessions, we have reached the Arjuna Penance at 06-45. Already many tourists started exploring places. Lets join with them!

I need to mention, it is good feeling to sit on the lawn behind the shore temple!

After a good breakfast, we started from Mamallapuram at 09-45, had row boating at Muttukadu on the way – reached our house at 11-40 AM!


Bye Bye MP!

Up and Down: 112 Kms
Top Speed: 55 KMPH (!)

Written in BCMTouring

இது ஒரு பொன்மாலைப் பொழுது – ஐராவதேஸ்வரர் கோயில், தாராசுரம்


ஒரு நண்பரைச் சந்திக்க கும்பகோணம் பயணம் செய்யவேண்டியிருந்தது. திருச்சி – புதுகை சாலை ஒற்றைச் சாலையாக இருந்த போது கூட தஞ்சை – புதுகை மாநிலச் சாலைகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. என்றாலும் பொதுவான தேவைகளுக்கு புதுகை மக்கள் திருச்சியையோ அல்லது மதுரையையோதான் இன்றும் சார்ந்திருக்கிறோம். இதனால் காரண காரியம் இல்லாமல் தஞ்சைத் தரணிக்கு விஜயம் செய்வது மிகக் குறைவு. காரணம் ஒன்று இருக்கிறது என்றவுடன் மனதில் தோன்றியது அழகு கொட்டிக் கிடக்கும் தாராசுரம்.

யுனெஸ்கோவினால் கடந்த காலத்தில் தத்தெடுக்கப்பெற்ற 12ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஐராவதேஸ்வரர் கோயில் வார்த்தைகளால் வடிக்க இயலாத பிரம்மிக்கத்தக்க ஒரு இடம். தஞ்சை பெரியகோயில் பிரம்மாண்டமானது என்றால் தாராசுரம் கோயில் பிரம்மிப்பானது. அழகானது. இந்தக் கோயிலைப் பார்த்து மனதைப் பறிகொடுக்காதவர்கள் கிடையவே கிடையாது.

அதை நினைத்து கிளம்பும்போதே மனது பரபரப்பானது. திட்டமிடப்படாத பயணம் என்பதால் காமிராவும் அதன் சகா பாட்டரியும் முழுத்தூக்கத்தில் இருந்தார்கள். அலைபேசியில் இருந்த அரைகுறை காமிராவை சிரமேல் வைத்து பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

அம்மா புண்ணித்தில் பேருந்து கட்டணங்கள் ஏறிய பின் முதல் தஞ்சை பயணம் இல்லவா. எனவே 30 ரூபாய் பணத்தை எடுத்து டிக்கட் எடுக்க நீட்ட..

அண்ணே தஞ்சாவூர் ஒரு டிக்கட் தாங்க
3 ரூபாய் கொடுங்க
சில்லரை இல்லையே
அட டிக்கட் 33 ரூபாய். 30தான் கொடுத்திருக்கீங்க.

அசடு வழிந்து இன்னொரு 3 ரூபாயைக் கொடுத்து தஞ்சை வந்து இறங்கினோம். பின்னர் தஞ்சை – கும்பகோணம். இந்த வழியில் பேருந்தில் பயணம் செய்வதற்கு அதிகப் பொறுமை வேண்டும். சந்து, தெரு, தார்ச்சாலைகளாக மாற்றப்பட்ட அந்தக் காலத்து மாட்டு வண்டிப்பாதை என்று அனைத்திலும் பயணம் செய்தல் வேண்டும்.

செல்லும் வழியில் பெரிய கோயில் தரிசனம்!
தஞ்சை பெரிய கோயில்

தொடர்ந்த பயணம் வாய்க்கால் ஓடும் சிற்றூர்கள், அந்த சூழலுக்குச் சற்றும் பொருந்தாத அரசியலடியவர்களின் கட்வுட் போஸ்டர்கள், காலைநேரப் பனி, ….. மிக அழகானதொரு பயணத்தொடர்ந்து தாராசுரம் வந்து சேர்ந்தோம். கும்பகோணத்திலிருந்து 3 கிமீ தொலைவில் அதன் நுழைவாயில்  போன்று அமைந்திருக்கும் ஒரு சிற்றூர்.

இங்கு அமைந்திருக்கும் 12ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இராஜராஜ சோழ மன்னரால் கட்டப்பட்ட ஐராவதேஸ்வரர் கோயில்தான் நமது இலக்கு.

பெரியகோயில் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமான அங்கீகரிக்கப்பட்டதும் வெகுவாக முயற்சி செய்து இந்தக் கோயிலையும் யுனெஸ்கோ குடையின் கீழ் வரச் செய்த வரலாற்று மற்றும் தொல்லியல் அறிஞர்களை வணங்கியாகவேண்டும்.

தொல்லியல் துறையின் கீழ் இருந்தாலும் பெருவாரியான அறிஞர் பெருமக்கள் முயற்சி எடுக்கும் முன்னர் தாராசுரத்தின் கைவிடப்பட்ட கோயிலாக மாறிக் கொண்டிருந்தது அந்த ஆலயம். அதன் பின்னர் நன்கு சுத்தம் செய்யப்பட்டு, குடமுழுக்கு செய்யப்பெற்று சுற்றி வர பச்சைப் பாட்டாடையென அழகுற அமைக்கப்பெற்ற  பூங்கா என்று கண்ணைக் கொள்ளை அடிக்கிறது இப்போதுள்ள அழகு….. என் கண்ணே பட்டுவிடுமே!

Temple surrounded by Park

அழிந்த நிலையில் பழைய முன் கோபுரம்

பழைய முன்கோபுரம்

ராஜகம்பீரம் என்று அழைக்கப்படும் மகா மண்டபம் ஐராவத யானைகளால் இழுக்கப்படும் அழகு இந்தக் கோயிலின் சிறப்பு. இதில் உள்ள சக்கரம் தொல்லியல் துறையால் பிற்காலத்தில் திரும்ப சேர்க்கப்பட்டது.
ரதம்
யானையின் அலங்காரத்தைப் பார்க்கவே கண் கோடி வேண்டும். சிற்பியின் கற்பனையைக் கண்டு வியப்பதா. கற்பனையை நிஜமாக்கிய அவரது திறமையைக் கண்டு வியப்பதா?

குதிரை

ரதம் 2
மண்டபத்தின் தூண்கள் பார்ப்பவரை மலைக்கவைக்கும் அழகுடையவை.

மாடங்கள்
மாடங்களில் உள்ள எழில்மிகு தெய்வ உருவங்கள்

கல் அலங்காரம்
நம்ப ஊர் கல்லில் இத்தணை அலங்காரம் செய்ய முடியுமா என்ன?

சிலைகள்
புராணக் கதைகள் அறிந்து கொண்டு இந்தக் கோயிலுக்குச் சென்றால் அன்று ஆர்வத்திற்கு செம தீனிதான்

தூண்களில் நடன மாதர்கள் தரும் நடன பாவனைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
நடனமாது

சிறிய அளவில் மிக நேர்த்தியாக உள்ள அந்த சிலைகள்தான் நம்மைத் திரும்ப திரும்ப இந்தக் கோயிலுக்கு வரத் தூண்டுகின்றன.
தூண்கள்

திருக்கல்யாணம்
திருக்கல்யாணம்

வீணாதாரர்
வீணாதாரர் – மேலே இருக்கும் நர்த்தன கணபதியைப் பார்க்க மறவாதீர். விரக்கடை உயரமுள்ள இடத்தில் எத்தணை நேர்த்தி?

காளை வாகனர்
காளை வாகனர்

சிவதாண்டவம்
சிவதாண்டவம்

கஜ சம்ஹாரர்
கஜ சம்ஹாரரும் அவரது தீரத்தை பயத்துடன் நோக்கும் பார்வதியும்

கோயில்
கோயிலின் ஒவ்வொரு அடியிலும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டியது உள்ளது. புராணக் கதைகள் ஒளிந்துள்ளன.

சிற்ப வரி
சிற்ப வரி மட்டுமல்ல – புராணக் கதைகளின் விளக்கமும் கூட

ஜன்னல்
வித்தியாசமான ஜன்னல் வடிவங்கள்

ஓவியம்
நாயக்கர் காலத்தில் கோயில் முழுக்க வண்ணம் பூசப்பட்டு ஓவியங்கள் வரையப்பட்டனவாம்

அழகு
அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் அவ்வளவு அழகு

சுற்று
இந்த திருச்சுற்றில் கரிகாலனும் இராஜராஜனும் சுற்றி வந்து சிவனை வழிபட்டார்களாம். அந்த ராஜகம்பீரக் காட்சியைப் பார்க்க எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கக் கூடாதா?

லிங்கோத்பவர்
பின்புற மாடத்தில் லிங்கோத்பவர்

நடனமாதர்
வட்டம்
சிற்பிகளின் சித்து விளையாட்டுக்கள்

பிரசவம்
கிராமத்தில் பிரசவம்

வாலி வதம்
வாலி வதம்

சில்லுட்

கும்பகோணம் பக்கம் சென்றால் அவசியம் சென்று வாருங்கள்.

The road not taken in Kodaikanal hills – Pannaikadu – Thandikudi – Pachaloor


மனம் எப்படி அடைத்துக்கிடந்தால் என்ன. எவ்வளவு சஞ்சலப்பட்டால் என்ன… எந்த உணர்வுகள் ஆட்டிப்படைத்தால் என்ன. ஒரு வாக் போங்க.. பத்தலையா பக்கத்து ஊருக்கு போயிட்டுவாங்க.. இயற்கை அன்னை மடியில் தவழ்ந்துவாங்க. சரியாப் போயிடும்.
சரி.. சரி சாம்பிராணி போதும். பயணத்திற்கு வருவோம்.

சகோதரி வீட்டிற்குச் சென்று போட்டா ஆல்பங்களைக் கொடுக்க வேண்டி இருந்தது. இந்த காரணம் பத்தாதா வண்டியை முடுக்க..??? இந்த பசங்களுக்கு ஒரு காரணம் கிடைச்சா போதும் ஊரு சுத்த என்று முன்னர் ஒரு முறை சாம்பிராணி காட்டியிருந்தேன். ஆனால் இந்த பயணம்

ஆச்சரியம் தரும் வகையில் மலை ஏற்ற பயணமாக மாறியதுதான் விந்தை. காலை 3-30க்கு அலாரம் வைத்துவிட்டு 4-45 மணிக்கு தவறாமல் எழுந்தாச்சு.. !! சரியாப் போச்சு கட கட வென காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு சாப்பிட்டுப் போகச்சொன்ன தாயாரைக் அமர்த்திவிட்டு

கையில் கிடைத்த மோர்புட்டியை காலி செய்துவிட்டு கிளாடியை எழுப்புகிறோம். பீர் அடித்துவிட்டுதான் வண்டி ஓட்டக்கூடாது. மோர் அடிச்சிட்டு ஓட்டலாம்தானே. அவசரத்தில் அர்த்தம் உண்டு. சூரியன் சுட ஆரம்பிப்பதற்குள் ஊர் போய் சேரவேண்டும். புதுக்கோட்டை – ஒட்டன்சத்திரம் 3 முதல் 4 மணி நேரப்பயணம்.

புதுகை - திண்டுக்கல் - வத்தலகுண்டு
புதுகை - திண்டுக்கல் - வத்தலகுண்டு

Pudukkottai – Dindigul

அதிகாலை பயணம் ஆரம்பமாகிறது. பாதாள சாக்கடை செய்கிறேன் என்று புதுகையைப் பிளந்திருக்கிறார்கள். தவழ்ந்துகொண்டே திருவப்பூர் தாண்டவே மணி 5-30 ஆகி விடுகிறது. எதிரில் வந்த ஏடிஎம் அறைக்குள் சென்று இருந்ததை லவட்டி திரும்புகிறோம். பாவம் அந்த காவலாளி.

அதிகாலை தூக்கத்தை ஏசி ஏடிஎம் அறைக்குள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் தூக்கத்தை கலைக்க வேண்டியதாயிற்று.

நம்ப ரூட் இதுதான். புதுகையிலிருந்து மணப்பாறை அங்கிருந்து NH 45 பிடித்து திண்டுக்கல். அங்கிருந்து NH 209 ஒடவை மாநகர் வரை! முந்திய நாள் பெய்த கொஞ்ச மழையால் பயணம் சில்லிப்பாய் இருந்தது. மணப்பாறை சாலை ஒரு காலத்தில் சிங்கிள் ரோடு. வண்டியில்

பறந்தால் அக்கு அக்காக பிரிந்து போவது நிசம். தற்போது நெடுஞ்சாலைத் துறை கைவசப்படுத்திய பிறகு சிறப்பான இரு வழிச்சாலையாக மாறி உள்ளது. முசிறியில் தொடங்கி குளித்தலை மணப்பாறை புதுக்கோட்டை கடந்து சேதுபாவாசத்திரம் என்று கிழக்குக் கடற்கரை வரை இந்த

சாலை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு தரம் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. வழியில் அசத்தலான ஒரு சூரிய உதயம் அத்தோடு சாலை கடந்த ஒரு பாம்பூஊஊஊஊ…. என்று பயணம் சுவாரசியமாய் போகிறது. வழியில் ஒரு அரோகரா.. விராலிமலை முருகன் கோயில் அடிவாரத்தில் பயணிக்கும் போது

ஆண் பெண் மயில்கள் என்று ஒரு பட்டாளம் சாலையைக் கடக்க நின்று ரசித்துவிட்டு மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்கிறோம். விராலிமலை ஒரு பராமரிப்பு இல்லாத மயில்கள் சரணாலயம்.

7 மணிக்கு மணப்பாறை கடந்ததும் (58 KMs @ 1 hr and 30 mins) ஒரு போன் அழைப்பு.. அதைத் தொடர்ந்து இயற்கை அழைப்பு (உச்ச்ச்சாஆஆ). திரும்ப தொடரும் பயணம் NH 45 பிடித்து தொடர்கிறது. அடுத்த 60 கிமீ.. இந்த வழிதான். நான்கு வழிச்சாலை பணிகள் நடந்து

வருவதால் ஏகப்பட்ட take diversion போர்டுகள். ஆனால் பணிகள் முடிந்த இடத்தில் பள பள வென்ற சாலையில் பறக்க முடிகிறது. இளம் சூரியன்.. சில்லிப்பான ஆனால் காதுக்குள் இறைச்சலையும் கண்ணில் நீரையும் வரவழைக்கும் காற்று.. காலையில் டிராபிக் அல்லாத நான்கு

வழிச்சாலை என்று அசத்தலாக திண்டுக்கல் பைபாஸ் வந்து சேர்கிறோம். (69 KMs @ 1 hr and 15 mins)

இங்கிருந்து வலப்புறம் பழநி சாலையில் பிரயாணிக்க வேண்டும். நீங்களே சொல்லுங்க.. அடுத்த அரை மணிநேரத்தில் இந்த அருமையான பயணம் முடிய வேண்டுமா என்ன.. ?!?! ம்ஹூம்.. மனம் இன்னும் போலாம் என்கிறது.. கொடைக்கானல் 92 என்கிற போர்டு பித்துப் பிடிக்க வைக்கிறது. சகோதரி வீட்டிற்கு போன் அடித்து மதிய உணவிற்கு வருவதாகக் கூறிவிட்டு…. சர்ர்… நேரே செல்கிறோம்.

Dindigul – Pannaikkadu

தேனி பிரிவு, திண்டுக்கல்
தேனி பிரிவு, திண்டுக்கல்

அடுத்த இரண்டு பிரம்மாண்ட மேம்பாலங்கள் கடந்து தேனி சாலை சந்திப்பு. வலப்புறம் திரும்பி (NH45 Extn) வண்டியைத் தாலாட்டுவது போன்ற சாலையில் விரைகிறோம்.. 60த் தாண்டவில்லை. திட்டமிடாத பயணம் என்பதால் வண்டிக்கு எண்ணை பத்தாது. செம்பட்டியில் கொஞ்சம் நிறப்பிக் கொள்கிறோம். அட ஏங்க நம்பர் பிளேட்ட இவ்வளவு ஏத்தி வெச்சிருக்கீங்க என்று பாசமுடன் விசாரிச்சாப்ள பெட்ரோல் பாய்.. நான் என்னத்த

கண்டேன்.. இப்டித்தாண்ணே இந்த வண்டில வந்திச்சு…

வத்தலகுண்டு தாண்டி கொடைக்கானல் மலைரோடு பிரிவிற்கு வருகிறோம். தாமதம் தேவையில்லை…. பயணம் தொடர்கிறது. கொஞ்ச தூரம் புளிய மரங்கள் சூழ்ந்த சமவெளிச்சாலை கடந்து மலைப்பாதையில் ஏற ஆரம்பிக்கிறோம்.

மலைப் பாதை ஆரம்பம், ghat road பிரிவு
மலைப் பாதை ஆரம்பம், ghat road பிரிவு

முந்தைய ஊட்டி பயணம் கை கொடுப்பதை உணரமுடிந்தது. சரியான கியர்.. சீரான ஓட்டம். ஆதலால் தடுமாற்றம் இல்லாமல் எதிரில் வரும் வாகனங்களை சமாளிக்கவும் சக வண்டிகளைத் தாண்டவும் உதவியாய் இருந்தது. நமக்கும் எத்தன்கள் முன்னே பறக்கிறார்கள். ஆபத்தான வேகம்!

(09:15AM 43 KMs @ 1 hr )

மலைப் பாதை ஆரம்பம், ghat road பிரிவு
மலைப் பாதை ஆரம்பம், ghat road பிரிவு

அங்கும் இங்குமாக வந்த நிழல் குளிரைத் தருகிறது.. பக்கவாட்டில் பள்ளத்தாக்கின் காட்சி மகிழ்வைத் தருகிறது. சரசரவென மேலே ஏறுகிறோம். வெள்ளைக்காரன் போட்ட பாதையாம். கொண்டை ஊசிகளையே காணோம். ஆங்காங்கே வண்டியை நிறுத்தி மக்கள் இயற்கையை அனுபவிக்க நாமும் அங்கங்கு நின்று போட்டாக்களைச் சுட்டுச் செல்கிறோம். ஏறுகையில் 30 முதல் 40. சமநிலத்தில் 60. அதைத்தாண்டிப் போவதில்லை உறுதியாக ஒத்துழைக்கிறது கிளாடி!

பயண வழி மாறியதை சொல்லவிட்டேன்.

வத்தலகுண்டு - பண்ணைக்காடு
வத்தலகுண்டு - பண்ணைக்காடு
பண்ணைக்காடு - ஒட்டன்சத்திரம்
பண்ணைக்காடு - ஒட்டன்சத்திரம்

திண்டுக்கல்லில் மாறிய இந்த வழி வத்தலகுண்டு வழியாக கொடைக்கானல் மலைப்பாதையில் சென்று பண்ணைக்காடு பிரிவில் திரும்பி பண்ணைக்காடு, தாண்டிக்குடி, பாச்சலூர் ஒட்டன்சத்திரம் என்பது நமது புதிய பாதை.

மலைப்பாதை
மலைப்பாதை
மலைப்பாதை
மலைப்பாதை
சரக்கொன்றை
சரக்கொன்றை

ஊத்து பண்ணைக்காடு பிரிவு வரை வழக்கமான மலைப்பாதை.. அதாவது டிராபிக். அதிகம் பார்வையைக் கவராத காடு என்று. கொடைக்கானல் சாலையில் திரும்பி பண்ணைக்காடு பிரிவில் திரும்பியதும் வித்தியாசம் தெரிகிறது. பாதை சில இடங்களில் பெயர்ந்திருந்தாலும் பல இடங்களில் பட்டையைக் கிளப்புகிறது.

கொடைக்கானல் - பண்ணைக்காடு சாலை
கொடைக்கானல் - பண்ணைக்காடு சாலை
கொடைக்கானல் - பண்ணைக்காடு சாலை
கொடைக்கானல் - பண்ணைக்காடு சாலை

சாலையில் ஓரம் தெரியாத வண்ணம் புதர்கள் மூடிக்கிடக்கின்றன. வெகு சில நிமிடங்களிலேயே பண்ணைக்காடு அடைகிறோம்.  ஊர் …. கொஞ்சம் புழுதிபடிந்து அசிங்கமாக இருந்தாலும் வித்தியாசமானகத்தான் இருக்கிறது.

Pannaikaadu – Thandikudi

இங்கே வழி கேட்டுக்கொள்வோம்.

அண்ணே பாச்சலூர் போறது எப்டிண்ணே..?

கிராமத்து வாசியான அந்த வயதான சகோதரர் சிறப்பாக வழிகாட்டுகிறார்.

இப்டியே ஒரே ரோடுல போனா தாண்டிக்குடி. அங்க ரைட்ல திரும்பினியன்னா மங்களங்கொம்பு, தடியன்குடிசை. தடியன்குடிசையில லெப்டு திரும்பினியல்னா கேசிபட்டி அங்க லெப்டு திரும்பினா தாண்டிக்குடி….

எந்த ஊரு போகணுமாமா? உள்ளே இருந்த ஒரு தையல்காரர் கேட்க பாச்சலூரு பாச்சலூரு என்று பதில் சொல்ல.. சரி அப்டியே போங்க என்று அனுமதி! அளித்தார்.

திரும்ப விரைகிறோம். காய்கறி டிராக்டர் ஓட்டை உடைசல் வண்டி என்று சில வாகனங்கள் தென்பட்டாலும் பண்ணைக்காடு சாலை மாதிரி மக்கள் தலை தென்படவில்லை. ஒரு ஏகாந்தம் மெல்ல மெல்ல சூழ்கிறது.

யாருமில்லாத அந்த மலங்காட்டினுள் சீறிச் செல்லும் கிளாடியைத் தட்டிக் கேட்க ஆளில்லை. ஓர் முக்கத்தில் ஆரன் அடிக்காமல் மிரட்டுகிறது ஒரு RMTC. நம்மை ஒரு மனிதனாகவே மதிக்காமல் சாலையிலிருந்து இறக்கிவிட்டு செல்கிறது. சமாளித்து சரசரவென விரைகிறோம்.

தாண்டிக்குடி ஊராட்சி உங்களை வரவேற்கிறது என்கிற பலகை வரவேற்கிறது.

தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி

அவ்விடம் ஓர் வளைவு.. வளைந்தவுடன் வ்வ்வ்வாவ்!! அருமையான ஒரு பள்ளத்தாக்கு வியூ பாயிண்ட். பள்ளத்தாக்கு ஓர் அணைக்கட்டில் சென்று முடிகிறது. அத்துடன் கண்ணுக்குத் தெரியும் தூரம் வரை பசுமை.. அவ்விடம் சிறிது நேரம் நின்று அசுவாசப்படுத்திக்கொள்வதுடன் கிளாடியை அழகழகாக படமெடுத்துக் கொள்கிறோம்.

தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி

தொடரும் பயணம் தாண்டிக்குடியில் நிற்கிறது. இங்கே வலது புறம் திரும்பவேண்டும். எதிரில் வரும் ஜீப் ஓட்டுநரிடம் கன்பர்ம் செய்து பயணம் தொடர்கிறோம்.

Thandikudi – Pachaloor, Unforgettable journey!

இருபுறமும் பச்சைப் பின்புலத்தில் பகட்டான நிறத்தில் பூக்கள். அசத்தலோ அசத்தல். ஏற்ற இறக்கம் சர சர வென பாய்கிறோம்.

தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி
தாண்டிக்குடி

பயணம் சற்று நீள்வதாக எண்ணம் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் பல மலைகள் ஏறி இறங்குவதாக உணர்வு சொல்லுகிறது. எதிரில் கேட்ட கொள்ள மருந்துக்கும் யாருமில்லை. ஓரிடத்தில் சாலை இரண்டாகப் பிரிகிறது.. சுத்தம்.. வலது புற பாதை நன்றாகவும் இடது புறம் சற்று கரடு முரடாகவும் தோன்றுகிறது. நமக்கென்றே கொடுத்து வைத்த மாதிரி ஒரு ஒற்றை டீக்கடை..

அக்கா.. பாச்சலூர் எப்டி போறது..

இப்படி லெப்டுல போங்க..

இல்லீங்கா.. தடியன்குடிசையிலதான் திரும்ப சொன்னாங்க… இங்க எப்டி..

இதுதான் தடியன்குடிசை.. இப்டியே போங்க…

அதிர்ந்து பொய் திரும்பிப்பார்த்தால்… ஆ.. இது ஒரு ஊரா… வியந்தவாறே பயணம் தொடர்கிறோம். சோதனை ஆரம்பமாகிறது. பாதை மோசமாகிறது. சில்வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் பாதை. மழைநீர் பாய்ந்து வெட்டிப்போட்ட சாலை. ஆங்காங்கே சேர் சகதி. 2 மற்றும் 3ல் நகர்த்துவது பழகிப் போகிறது. மலைப்பயணம் என்றால் ஒரே பிடியாயார் விர்ர்ர்ரென்று ஏறி….. சர்ர்ர்ரென்று இறங்குபவர்கள் இந்தப் பாதையை முயற்சி செய்து பார்க்கவேண்டும். மலை ஏறி இறங்கி ஏறி இறங்கி.. அடக்கடவுளே எப்படா ஊர் வரும் என்று ஆகிவிடும்.

தடியன்குடிசை தாண்டி ஏகாந்தத்தின் உச்சம். அடர்ந்த கானகம் அடிவயிற்றில் இருத்து கத்தினாலும் யாரும் உதவிக்கு வராத சூழல். சற்றே உள்ளே கதக் என்று ஒரு இறக்கம். திடீர்னு டயர் பஞ்சர் ஆனா என்ன செய்யறது.. அட. பெட்ரோல் தீந்து போனா என்ன செய்யறது. சரி எதாவது ஒரு மினிலாரி வராதா. பாத்துக்குவம். சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டே வண்டியை செலுத்துகிறோம்.

எதிரில் வரும் ஓரிரு வாகன உரிமையாளர்கள் நம்மை விந்தையாகப் பார்க்கிறார்கள். ஓரிடத்தில் திரும்ப சாலைப்பிரிவு.. அடக் கடவுளே.

அண்ணே பாச்சலூர் எப்டிண்ணே…

நேரே போங்க…

அப்ப இது..

இது சுடுகாட்டுக்குப் போறது..

அடப்பாவிகளா.. நடுக்காட்டில யாரைடா எறிக்கப் போறீங்க….

நடுநிசியில் இந்த வனாந்தரம் மிக கொடூரமாகக் காட்சி அளிக்க வேண்டும். U U U என்று எக்கச்சக்கமான கொண்டை ஊசி வளைவுகள். ஒரு வழியாக ஓர் ஊர் வருகிறது. இப்ப பொறுமை பொயிடுச்சு..

அண்ணே.. பாச்சலூரு இன்னும் எத்தணை தூரமிண்ணே.. அழாத குறையாக கேட்க வேண்டிய சூழல்.

நேரா போனா குப்பம்மாபட்டி அங்க இருந்து குறுக்குப் பாதையில போனா சீக்கிரம் போயிடலாம்.

தூரம் தெரியாத அந்த நபரிடமிருந்து விடைபெற்று குப்பம்மா பட்டிக்கு ஏறி இறங்கி வருகிறோம். அங்கே இளவட்டங்கள் தெளிவாக வழியும் தெகிரியமும் கூறி விடை அனுப்பி வைத்தார்கள். இந்த வழில போனா.. கேசி. பட்டி போகம போகலாம். 4, 5 கிலோமீட்டர் குறையும்.. மலையில் 5 கிலோமீட்டர் குறைவது என்றால் சமதளத்தில் 10, 15 கிமீ குறைவதற்கு சமம்.  இங்க இருந்து 4ஆவது கிலோமீட்டர்ல ஒரு பாலம் வரும். அதுல லெப்டுல திரும்பாம ரைட்டுல திரும்பினா பாச்சலூருக்குப் பக்கத்தில போயிடலாம்..

அடக்கடவுளே. மெயின்ரோடே திகிலைக் கிளப்புதேடா.. குறுக்குப்பாதையில போகச் சொல்றீங்களேடா.. எதிரில முந்தா நா செத்துப்போன ஆவி வந்தா என்னடா பண்ணுவேன்.. இருந்தாலும் நாம யாரு.. குறுக்குப்பாதையிலே… பாடிக்கொண்டே போகிறோம்.

கொடுமை. திரும்ப மலை இறக்கம். பிரேக் மற்றும் முதல் கியரில் இறக்கவேண்டிய அளவிற்கு சரிவோ சரிவு..

ஆனால் இந்த மலையிலும் சாலைகள் இருப்பது மனதிற்கு ஆறுதலைத் தருகிறது. ஒரு வழியாக திரும்ப மெயின்ரோட்டைப் பிடித்து பாச்சலூர் பிடித்து நிற்க நேரமில்லாமல் ஒட்டன்சத்திரம் சாலையில் சர சர வென இறங்குகிறோம்.

Pachaloor – Oddanchatram

சரிவு உணரவைக்கிறது. எலிவேசன் 1200ல் தொடங்கி 500, 400 என்று ஆகிறது. வெட்கை தெரிய ஆரம்பிக்கிறது. வனாந்திரத்திற்கு பதிலாக மூங்கில் காடுகள் தென்படுகின்றன. விவசாய பூமிகள் வருகின்றன. 60ல் சரளமாக ஓட்ட முடிகிறது.

பாச்சலூர் ஒட்டன்சத்திரம் சாலை
பாச்சலூர் ஒட்டன்சத்திரம் சாலை
பாச்சலூர் ஒட்டன்சத்திரம் சாலை
பாச்சலூர் ஒட்டன்சத்திரம் சாலை

இறுதியில் வெற்றிகரமாக மதியம் 1 மணிக்கு மலைப்பாதைக்கு விடை கொடுத்து ஒடவை மாநகர் வந்து சேர்கிறோம். (30 kms @ 1 hr). தயாராக இருக்கிறது.. சாப்பாடு அல்ல.. வசைகள்தான்.. அட.. அவிங்க அப்டித்தான் பாஸ்.. திட்டிகிட்டே இருப்பாய்ங்க…

தொலைவு: 232 KMs – NH 45, 45 Extn, NH 7, state&village roads
அதிகப்படியான வேகம்: Plains – 80@NH 45, hills: 50@பாச்சலூர் – வடகாடு

கோவை – கோத்தகிரி – ஊட்டி ஸோலோ பயணம்


என் கிளாடிக்கு வயது ஒன்று முடிந்துவிட்டது. இந்த ஒரு வருடத்தில் யார் பிரிந்தாலும் என்னை விட்டுப் பிரியாத ஒரு உயிரற்ற உயிர் இது. என்னதான் இருந்தாலும் ஒரு வாரம் என்று எடுத்தால் குறைந்த பட்சம் ஒரு மணி நேரமாவது என் உயிர் அதன் கையில்தான் உள்ளது! இந்த ஒரு வருடத்தில் என் மகிழ்ச்சி, துயரம், விருப்பு, வெறுப்பு, பணி(னி) என்று அனைத்தையும் பார்த்திருக்கிறது. சூரிய ஒளி விழாத காடு , கானல் நீர் சூடு பறக்கும் ரோடு, பல் கிட்டும் குளிர், மழை, பனி, குளிர் மழை, கடல், சிகரம் என்று அதன் பயணம் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் அனுபவிக்கத்தக்கதாகவே இருந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை பிரேக் பிடிக்கையிலும் அதன் மீதான நம்பகம் அதிகரிக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை கண்சிமிட்டும் போதும் (tripping) அதன் மீதான தோழமை அதிகரிக்கிறது. ஒரு கண நேரம் மட்டுமே நீடித்தாலும் நிறைய நெடுஞ்சாலை பந்தங்களை காட்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும் போதும் அதன் மீதான காதல் பல மடங்கு அதிகரிக்கவே செய்கிறது.

ILU
ILU

NOVEMBER 2009, 27

2009 ஒர் நாள் மதியம் திடீரென ஊட்டி ஏறினால் என்ன என்று ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. அடுத்த ஒரு மணி நேரம்தான். பெரிய கடைவீதி சென்று கையுறை வாங்கியாச்சு. வாரத்தின் கடைசி நாள்.. வேலை ஏதும் ஓடுவதாய் தெரியவில்லை. இரவு படுக்கும் முன்னர் 3 மணிக்கு அலாரம், காமிரா சார்ஜ் என்று சகலத்தையும் முடித்து ஒரு குட்டித் தூக்கம். கொடுமை. 2-30க்கு எல்லாம் முழிப்பு வந்துவிட்டது. இரவு தூங்கும் போது கூட மன அமைதி இல்லாத புண்ணியவான்களில் நானும் ஒருவன். எனவே அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை.

Travel plan
Travel plan

NOVEMBER 2009, 28

தாமதிக்காமல் காலைக்கடன்கள் மற்றும் ஜ்ஜ்ஜில் என்று ஒரு குளியல். காலை 4 மணிக்கு கிளாடியோடு நான் தெருவில்.! இரண்டு நிமிட நேரம் எஞ்சின் வார்ம் அப். அதன்பிறகு நீலிக்கோணாம் பாளைய சந்துகளில் புகுந்து ESI மருத்துவமனையை அடைகிறோம். முதன் முதலில் மலைப்பாதை ஏறப்போகும் குதூகலத்தில் கிளாடி அம்சமாய் அவிநாசி சாலையை அடைகிறது. கோவை ஏற்கனவே விழிச்சிடுச்சு. ஆனால் பரபரப்பு இல்லாத சாலை காண்பதற்கு இனிதாக இருக்கிறது. எண்பது என்பது எனது நமது எல்லை. அதற்கு மேலும் போகும் அளவிற்கு நமது விளக்கு பத்தாது.

இரவு நேரத்தில் பயணம் செய்யும்போது கவலைக்குரிய விசியம்… பின்புறம் விளக்கு அல்லது ஒளிரும் ஸ்டிக்கர் இல்லாத வாகனம். ஆடு மாடு நாய் உள்ளிட்ட கால்நடைகள். மிதிவண்டி. பாதை கடக்கும் மனிதர்கள். ஏனென்றால் குறைந்த விளக்கு வெளிச்சத்தி்ல் அதிகப்படியான வேகத்தில் தெரு விளக்குகள் இல்லாத பகுதியில் போகும்பொது இவை நம் கண்களில் படாது. குறுக்கே வந்தாலும் பிரேக் பிடிக்கும் அளவிற்கு நமக்கு அவகாசம் இருக்காது.

காலட்சேபம் இருக்கட்டும். நவஇந்தியா லட்சுமி மில் என்று எரிச்சல் ஏற்படுத்தும் சிக்னல்கள் அனைத்தும் இப்ப நிற்க வேண்டிய அவசியமே இல்லையே. வெகு விரைவில் கோவை மேம்பாலம் ஏறி இறங்கி (பகல் நேரத்தில் ஏறினா மாமா பிடிச்சுப்பார்) மேட்டுப்பாளையம் செல்லும் சாலையில் பிரிகிறோம்.

கோவை – மேட்டுப்பாளையம்
அப்போதைய மழையினால் ஊட்டிக்குச் செல்லும் பிரதான சாலை அடைக்கப்பட்டுவிட்டது அனைவருக்கும் நினைவிருக்கும். எனவே கோத்தகிரி வழியாக ஊட்டி செல்ல திட்டம். அதிகாலை கோவை பேருந்து நிறுத்தங்களில் நிற்கிறது. மேட்டுப்பாளையம் செல்லும் பேருந்துகள் மக்களை அடைத்துக் கொண்டு கிளம்புகின்றன. ஆனால் சாலை (NH 67) எதிர்பார்த்த அளவு இல்லை. சில இடங்களில் இது தேசீய நெடுஞ்சாலைதானா என்று வியக்க வைத்தது. அந்த அளவிற்கு பள்ளம் படுகுழிகள்.

கவுண்டம்பாளையம் தாண்டியதுமே காற்றின் ஈரப்பதத்தில் வித்தியாசம் தெரிந்தது. அதிக நேரம் தாக்குப் பிடிக்க இயலவில்லை. டனால் தங்கவேலு சொல்றது மாதிரி எலும்பு வரைக்கும் எட்டிப்பார்த்து குளிரத் துவங்கியது. பெரிய நாயக்கன் பாளையம் வந்ததும் வண்டியை நிறுத்தி ஜெர்கின். கையில் உறையை  அணிந்தபின் ஓரளவு தாக்குப் பி்டிக்க இயலுகிறது. என்றாலும் கால்களில் இன்னும் ஆட்டம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. தாக்குப்பிடிக்க இயலுமா என்ற சந்தேகம் இருந்தாலும் எதுவரை முடிகிறதென்று பார்ப்போம் என்று முன்னேறுகிறோம்.

வழக்கம்போல லாரி ஓட்டுனர் அன்பர்கள் உயர்த்திய ஒளி வெள்ளத்தில் கண்களை நோகடிக்கிறார்கள். சிலர் மிரட்டவும் செய்கிறார்கள். மற்றபடி அனைத்து ஓட்டுநர்களும் நமக்காக வெளிச்சத்தைக் குறைக்கவே செய்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ஊருக்கும் பெயர் பலகைகளைக் காண முடியவில்லை. அத்தோடு குண்டும் குழியுமாய் ரோடு.. வண்டி 60ஐத் தாண்டவில்லை. காரமடையில் ஒரு படுகுழியில் இடறி விழ எத்தணிக்கிறோம். எரிச்சல் ஊட்டுவதாய் உள்ளன இந்த சாலைக்குழிகள்.

அப்படி இப்படி என்று 5-15க்கு மேட்டுப்பாளையம் வந்து சேர்கிறோம். (49 KMs@1:10 hrs). ஒரு டீ போடாமல் சரிப்படாது. அசத்தலாக ஒரு டீ போட்டுத்தந்தார் அந்த அண்ணாச்சி. கடையில் அதிகாலையில் புகைப்பவர்களை விரட்டி அடித்தார் அந்த மனிதருள் மாணிக்கம். அவரிடமே கோத்தகிரி பிரிவிற்கு வழி கேட்டு கடையை விட்டு வெளியே வருகிறோம்.

மேட்டுப்பாளையம் – கோத்தகிரி
இன்னும் விடிந்த பாடில்லை. ஒரு வித பயம் மனதைக் கவ்வுகிறது. அதிகாலையில் மலை ஏறனும்னு நெனச்சொம். ஆனா அர்த்த ராத்திரியா இருக்குதே ஆண்டவா.. என்றாலும் என்னதான் வருது பார்த்திடுவோம் என்று திரும்ப வண்டியைக் கிளப்புகிறோம். (5 30). கடைக்கார அண்ணாச்சி சொன்னபடி பக்கத்திலேயெ பவானி பாலம் அதை அடுத்து  கோத்தகிரி பிரிவிற்கு வந்து சேர்கிறோம். இங்கே நாம் வலது புறம் பிரிய வேண்டும். நேரே செல்வது சேதமடைந்த ஊட்டி பிரதான சாலை.

Bhavani Bridge - Kothagiri pirivu
Bhavani Bridge - Kothagiri pirivu

ஆனால் பிரிந்த சாலை … ஆகா.. அற்புதம். நீண்ட நெடிய நேரான சாலை. அதுவும் பக்கா ஸ்மூத்… இரு புறமும் ஆள் மட்டத்திற்கு புதர்கள். மரங்கள் செடி கொடிகள். ஜில்லென்று அடிக்கும் மலைக்காற்று மனதைப் பித்தாக்குகிறது. இன்னும் விளக்கின் வெளிச்சம் போதவில்லை. அதனால் வண்டியும் 60ஐத் தாண்டவில்லை.

அங்கே ஒரு அறிவிப்புப் பலகை இருக்கிறது. என்ன விசேசம்,?? வன விலங்குகள் நடமாடும் பகுதி. Animals crossing… சுத்தம். சப்த நாடியும் அடங்கியே விட்டது என்றுதான் சொல்ல வெண்டும்.. இதைப் பற்றி யோசிக்காமல் விட்டோமே.. வடை போச்செ… யானை காட்டெருமை என்று செய்தித் தாட்களில் படித்த கதைகள் அனைத்தும் மனதில் ஓடுகின்றன. சரி வரது வரட்டும். ஏதாவது குறுக்கே வந்தால் ஒரு U… அப்படியெ திரும்பி வந்திடலாம்னு அடுத்த அசட்டு நம்பிக்கையில் தொடர்ந்து செல்கிறோம்.

எதிரே ஒரு ராட்சத உயரத்திற்கு ஒரு கருப்பு உருவம்.. வானத்தையே மறைக்கிறது. ஆம். அதுதான் நாம் ஏறவேண்டிய மலை. அதில் அங்கங்கே கீற்றாய் ஒளி வெளிச்சம். ஆங்காங்கே உள்ள வீடுகள் மற்றும் வளைவுகளில் திரும்பும் வாகனங்களில் ஒளி. அந்த நேரத்து மனதின் உணர்ச்சியை வர்ணிக்க இயலாது. காத்திருந்த கனவு அல்லவா. அதும் அப்படி ஒரு இருட்டு ஏகாந்தத்தில் அப்படி ஒரு காட்சி. வ்வ்வ்வாவ்!! என் ஆசை பல மடங்கு அதிகரித்தது. அடுத்த ஒரு சில விநாடிகளில் மலைப்பாதையில் கிளாடி ஏறத்துவங்குகிறது. மலைப் பாதையில் முதல் முறை அல்லவா.. அதிக ஆர்வத்துடனும் அதைவிட அதிக கவனத்துடனும் வண்டியைச் செலுத்துகிறோம். tripping lights, horn at turnings!

மலை மேலிருந்து கீழே நகரின் காட்சி ரம்மியமானது. அவ்வப்போது கண்களுக்கு விருந்தானது.

The view of Mettupalayam town from the hill
The view of Mettupalayam town from the hill

இதோ கொண்டை ஊசி வளைவுகள் வந்துவிட்டன. முதல் இரண்டு திருப்பங்களில் செய்த தவறுகளில் சரியான கியர் புரிபடுகிறது. அசத்தலாக ஏறுகிறோம். நமக்குத் துணையாக பேருந்து டாங்கர் லாரி மற்றும் கார்கள் வருகின்றன. அது பிடிக்கவில்லை. சமயம் கிடைக்கையில் அவற்றை முந்திச் செல்கிறோம்.

இரண்டாவது வளைவில் திரும்பும்போது கீழ்வானம் சிவக்க ஆரம்பிக்கிறது. இதுதான் சரியான நேரம். இதற்காகத்தான் அதிகாலையிலேயே கிளம்பினோம்.

வானம் சிவக்கத் துவங்குகிறது, இரண்டாவது கொண்டை ஊசி - கோத்தகிரி சாலை
வானம் சிவக்கத் துவங்குகிறது, இரண்டாவது கொண்டை ஊசி - கோத்தகிரி சாலை
பொதுவாக மலை ஏற்றம் இந்த நேரத்தில்தான் துவங்கவேண்டும் என்பது என் அழியாத ஆசை! - கோத்தகிரி சாலை
பொதுவாக மலை ஏற்றம் இந்த நேரத்தில்தான் துவங்கவேண்டும் என்பது என் அழியாத ஆசை! - கோத்தகிரி சாலை

சாலை சிறப்பாக உள்ளது. அறிவிப்புப் பலகைகள் 500 1000 என்று உயரத்தைக் காட்டும் நடுகல் என்று நமது பயணம் மிகவும் ஆர்வமாக உள்ளது. கோத்தகிரிக்கு 12 கிமீ தொலைவு இருக்கும்போது ஒரு ஆழமான பள்ளத்தாக்கு கண்களுக்கு விருந்தாகிறது. அதிகாலை வேளையில் தேயிலைக் காடுகளுடன் அந்தப் பள்ளத்தாக்கைப் பார்க்க யாருக்கும் ஆசை வரவே செய்யும். ஆனால் நினைத்தபடி பனி மேகங்கள் உருவாகவில்லை. வரிசையாக தேயிலைத் தோட்டங்கள் வர பயணம் இன்னும் இனிமையானதாகிறது.

மலை ஏறியதும் 1000 மீட்டர் உயரத்திலிருந்து மரங்களைக் காணமுடிவதில்லை. அனைத்து மலைகளுக்கு தேயிலைப் பச்சைப் பட்டாட தான்! - கோத்தகிரி சாலை
மலை ஏறியதும் 1000 மீட்டர் உயரத்திலிருந்து மரங்களைக் காணமுடிவதில்லை. அனைத்து மலைகளுக்கு தேயிலைப் பச்சைப் பட்டாட தான்! - கோத்தகிரி சாலை

உச்சா போவதற்காக ஓரிடத்தில் கிளாடியை நிறுத்திய போதுதான் சூரிய உதயத்தைக் கவனித்தேன். அடடா. இவனைக் கவனிக்காமல் விட்டோமே… அந்த சூரிய உதயம் மறக்கமுடியாத ஒன்று. அத்துடன் ஒரு காட்டெருமை தேயிலைக்காட்டுக்குள் ஓடிவருகிறது. கலவரமாகி ஓடி ஒளிகிறோம்.

Sunrise, Kothagiri saalai
Sunrise, Kothagiri saalai

போகும் வழியில் மழையால் பாதிக்கப்பட்ட பல்வேறு இடங்களைப் பார்க்கிறோம். அவற்றில் இதுவும் ஒன்று.

two places affected by rain
two places affected by rain

மேட்டுப்பாளையம் – குன்னூர் – ஊட்டி சாலை கேத்தி அருகே ஒட்டு மொத்தமாக சேதமடைந்துள்ளது. கோத்தகிரி ஊட்டி சாலையிலும் பராமரிப்புப் பணிகள் நடந்து வருகின்றன.

அதிக சிரமம் இன்றி குட்டி சுவிச்சர்லாந்து என்று புகழப்படும் கோத்தகிரி வந்து சேர்கிறோம். வாழ்வதற்கு அருமையான இடம். அமைதியான ஊர். சுத்தமான உள்ள இதன் வீதிகள் நல்ல அகலமாகவும் உள்ளன. பக்கத்தில் ஒரு மார்க்கெட்டில் புத்தம் புது காய்கனிகள் கண்களைப் பறிக்கின்றன. ஊட்டி இங்கிருந்து 20 கி.மீதான். எதிரில் வந்த அண்ணாச்சியிடம் எதற்கும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுகிடலாம்.

ஏனுங்னா.. ஊட்டிக்கு எப்படி போறது…

இந்த லெப்ட் திரும்பினா ஒரே ரோடுதான். ஆனா வண்டி போகலைன்னு சொல்லுறாங்க. அதோ அந்த லாரியப் பாருங்க. (மாற்றுப்பாதையில் செல்லும் ஒரு வாகனத்தைக் காட்டுகிறார்). அதுவழியே போகலாம். கொஞ்சம் சுத்துதான்.. ஆனா அதான் இப்ப இருக்கற ஒரே வழிங்க…..

குழம்பியவாறே மாற்றுப்பாதையில் செல்கிறோம். (நான் செய்த ஒரே தவறு. அந்த அண்ணாச்சி பேச்சக் கேட்டதுதான். கனரக வாகனங்களுக்கு மட்டும்தான் தடை என்று திரும்பி வருகையில் தெரிந்து கொண்டேன்..)

கோத்தகிரி – இடுஹட்டி – ஊட்டி
மாற்றுப்பாதை இதுதான். கோத்தகிரி – இடுஹட்டி – கொதுமுடி – தொட்டபெட்டா – ஊட்டி. எச்சா 20 – 30 கிமீ. சாலை பட இடங்களில் சிதலமடைந்துள்ளது. சில இடங்களில் குண்டுக்கற்கள் மட்டுமே சாலைகளாக உள்ளன. இன்னும் சில இடங்களில் சகதி மற்றும் சேர். அது தாண்டியதும் காய்ந்து போன சகதியிலிருந்து கிளம்பும் பொடி மண் புழுதி. இன்று சரியான offroading exercise!

என்றாலும் இந்த சாலை அவ்வளவாக போக்குவரத்தில் இல்லாத காரணத்தால் அதிகம் மாசுபடாமல் இருக்கிறது. பனி நீர் வடியும் புல்வெளி. பனி ஆவியாகும் தேயிலைத் தோட்டங்கள். மிகவும் அழகான பயணம். அத்துடன் குறுகிய வளைவுகள் செங்குத்தான மேடு மற்றும் பள்ளங்கள்.

இந்தப் பாதை அதிகம் கால்தடம் பதியாதது. பனிப்புகை மண்டலங்கள், சாலை இரு புறமும்  புல் மேடு வேலிகளுடன் தேயிலைத் தோட்டங்கள் - கோத்தகிரி இடுஹட்டி சாலை
இந்தப் பாதை அதிகம் கால்தடம் பதியாதது. பனிப்புகை மண்டலங்கள், சாலை இரு புறமும் புல் மேடு வேலிகளுடன் தேயிலைத் தோட்டங்கள் - கோத்தகிரி இடுஹட்டி சாலை
உற்று நோக்கினால் தேயிலை கொழுந்துகளுக்கு மேலே எழும் பனிப் புகையைக் காணலாம் - இடுஹட்டி சாலை
உற்று நோக்கினால் தேயிலை கொழுந்துகளுக்கு மேலே எழும் பனிப் புகையைக் காணலாம் - இடுஹட்டி சாலை

இருக்கும் ஒற்றைச் சாலையில் ஒரு லாரி நின்றுவிட போக்குவரத்து சுத்தமாக நின்று போகிறது. கிளாடிக்கு கடுமையான சோதனை. 2 3 என்று கியர்கள் அடிக்கடி மாற்றி போக்குவரத்து நெரிசலைக் கடக்கிறோம். கொதுமுடி வரை ஏகாந்தமான பயணம்தான். வழி ஏதும் தவறி விட்டோமோ என்று குழம்பும் அளவிற்கு ஒரு ஈ காக்கா துணைக்கு வரக் காணோம்.

கூகுள் மேப்பில் இந்த சாலை இன்னும் முழுதாக காணப்படவில்லை, அனேகமா பஞ்சாயத்து ரோடா இருக்குமோ
கூகுள் மேப்பில் இந்த சாலை இன்னும் முழுதாக காணப்படவில்லை, அனேகமா பஞ்சாயத்து ரோடா இருக்குமோ
செஞ்சூரியனும் இளஞ்சூரியனும் - கொதுமுடி சாலை
செஞ்சூரியனும் இளஞ்சூரியனும் - கொதுமுடி சாலை

தொட்டபெட்டா சிகரம்
கொதுமுடி தாண்டியதும் அடிச்சுபிடிச்சு தொட்டபெட்டா பிரிவு வந்து சேர்கிறோம். இனி பழக்கப்பட்ட சாலைதான். சற்றும் தாமதிக்காமல் தொட்டபெட்டா சிகரம் நோக்கி வண்டியை ஏற்றுகிறோம். சாலை பல இடங்களில் காணோம்.

Blue mountain view from Doddabettah
Blue mountain view from Doddabettah

போக்குவரத்துப் பிரச்சினையாலும் பல்வேறு போட்டா படங்கள் எடுத்ததாலும்.. மிகவும் தாமதமாக 8-45 மணிக்கு சிகரத்தை அடைகிறோம். (115 KMs @ 4-45 hrs) இதில் எனக்கு வருத்தம் இல்லை. நான் ரசிக்க வந்ததே இது போன்ற  தடம் பதியாத இடங்களைத்தான். சைட் சீயிங் போகும் நினைப்பே இல்லை.

மலைகளில் பொங்கி வழியும் மேகக் கூட்டம்
மலைகளில் பொங்கி வழியும் மேகக் கூட்டம்
from view point
from view point

தொட்டபெட்டாவில் கூட்டமில்லை. வியூ பாயிண்டிலிருந்து விரும்பம் போல் படங்கள் எடுத்துக் கொள்கிறோம். சீசன்களில் இது வாய்ப்பே இல்லை.!

கிளாடிக்கு மகிழ்ச்சியோ மகிழ்ச்சி. இந்த இடம் அதன் all time high.

I reached my all time high!!! எப்போ என்னை லடாக் கூட்டிப் போகப் போறே என்று கேட்கும் கிளாடி. என்ன  பதில் சொல்ல
I reached my all time high!!! எப்போ என்னை லடாக் கூட்டிப் போகப் போறே என்று கேட்கும் கிளாடி. என்ன பதில் சொல்ல

ஊட்டி
தொட்டபெட்டாவிலிருந்து சர சரவென இறங்கி 9,35க்கு சரித்திரப் புகழ் !!! படைக்கிறோம். ஊட்டி சாரிங் கிராஸ் அடைகிறோம். (122 KMs@ 5:30 hrs  )

தொட்டபெட்டாவிலிருந்து சர சர வென இறங்கினால்..... சேரிங் கிராஸ், ஊட்டி!
தொட்டபெட்டாவிலிருந்து சர சர வென இறங்கினால்..... சேரிங் கிராஸ், ஊட்டி!
from Botanical Garden
from Botanical Garden
from Botanical Garden
from Botanical Garden

அருகில் உள்ள உணவு விடுதியில் காபியுடன் ரவா தோசை வயிற்றுக்கு ஈய்ந்துவிட்டு தாவரவியல் பூங்கா நோக்கி விரைகிறோம். திரும்பும் முன் சில படங்கள் எடுத்துக் கொள்கிறோம்.

ஊட்டி – கோத்தகிரி – மேட்டுப்பாளையம் – கோயமுத்தூர் மறுவழி.

இந்த பயணம் 10-40க்குத் துவங்குகிறது. இந்த முறை நேர்வழியில் செல்கிறோம். மழை பாதிக்கப்பட்ட பகுதியில் பேருந்துகள் மக்களை இறக்கிவிட்டு அந்த இடத்தை வெறும் வண்டியாக கடக்கிறார்கள். கித்தாப்பாக மள மளவென இறங்கி கோத்தகிரி வந்து தாமதிக்காமல் கீழே இறங்குகிறோம். அதிகம் பிரேக் அல்லாமல் கிளச் கட்டுப்பாட்டில் சொகுசாக மலையை விட்டு கீழே இறங்குகிறோம்.

my proxy! சாலை ஓர மரத்தடியில் இளைப்பாறுகிறார் edit Delete caption
my proxy! சாலை ஓர மரத்தடியில் இளைப்பாறுகிறார் edit Delete caption
வரும்போது கோத்தகிரி கோமான் ஒருவர் கொடுத்த தவறான தகவலால் இடுஹட்டி போய் சுத்தவேண்டியதா போச்சு! இந்த முறை நேரே கோத்தகிரி. ஆங்காங்கே மும்முரமாய் சீரமைப்பு பணிகள் நடக்கின்றன. அடுத்த சீசனுக்குள்ள குன்னூர் பாதை சரியாயிடும்னு ஊட்டிக் காரவுக சொல்றாக
வரும்போது கோத்தகிரி கோமான் ஒருவர் கொடுத்த தவறான தகவலால் இடுஹட்டி போய் சுத்தவேண்டியதா போச்சு! இந்த முறை நேரே கோத்தகிரி. ஆங்காங்கே மும்முரமாய் சீரமைப்பு பணிகள் நடக்கின்றன. அடுத்த சீசனுக்குள்ள குன்னூர் பாதை சரியாயிடும்னு ஊட்டிக் காரவுக சொல்றாக
return journey
return journey

பத்து நிமிட இரண்டு போட்டோ இடைவெளிக்குப் பிறகு 12-20 (57 KMs@1:40 hrs) க்கு மலையை விட்டு கீழே இறங்குகிறோம். அசத்தலான பிக்கப்பில் அடுத்த 10 நிமிடங்களில் பவானி பாலம் வந்து சேர்கிறோம்.

Bhavani
Bhavani

பாலத்திற்குக் கீழே சென்று படங்கள் எடுத்த பிறகு அன்னூர் சாலையில் விரைகிறோம். திரும்ப NH67ல் சென்று குழிகளில் விழ விருப்பம் இல்லை. மேட்டுப்பாளையம் அன்னூர் சாலையும் அன்னூர்  கோவை சாலையும் பளிங்கு மேடைகள். இது மாதிரியே எல்லாரும் நினைப்பதால் பேயாய் பறக்கிறார்கள். கவனம் சிதறிய வேகம் உயிருக்கும் உடமைக்கும் வேட்டு வைக்கும். எல்லாம் முடிந்து வெற்றிகரமாக 2-30 மணிக்கு மதிய சாப்பாட்டிற்கு ஹோப் காலேஜ் பக்கம் ஒரு ஓட்டலுக்கு வந்து சேர்கிறோம்.

So, to conclude.
245 Kms up and down at 10:30 hrs
Max speed reached
80+@Kothagiri-Mettupalayam,
80@Mettupalaiyam-Annur and Annur-Coimbatore
60@Kothagiri

H A P P Y  S U M M E R

Coimbatore – Malampuzha half day touring


பனியின் ஊடே பயணம் செய்வது எவ்வளவு சுகமானது. அதுவும் சாலையின் இருபுறங்களிலும் பச்சைப்பசேல் வயல்வெளிகளும், தோப்புகளும் இருந்தால் சொல்லவா வேண்டும். இன்றைய காலைப் பொழுது அவ்வாறுதான் விடிந்தது. எங்காவது வெளியே போனா நல்லா இருக்கும் என்று நேற்று இரவு தோன்றியது. பேரூர் மருதமலை கோவை குற்றாலம் என்று யோசித்து கடைசியில் மலம்புழாவில் முடிந்தது.

காலை மணி 5-30 அடிக்கும் அலாரம் அமர்த்திவிட்டு திரும்ப தூக்கம். 5-45 அடுத்த அலாரம் (நம்ப பத்திதான் தெரியுமே. அதான் 3 அலாரம் டெய்லி!) அவசரமா பல்லு தேய்ச்சி, குளிச்சி, 6-30க்குக் கிளம்பியாச்சு.

மணி – காலை 6-35
மலைநாடு பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வண்டி நகர்த்தப் படுகிறது. சந்து பொந்து என்று நுழைந்து கோவை பைபாஸ் சாலையைப் பிடிக்கிறோம். கோவை பைபாஸ் சாலையைப் பற்றி ஒரு பதிவே போடலாம். ரயில் பாதை மாதிரி நேரே விரிந்து கிடக்கும் இந்த சாலையில் 100க்கு அதிகமான வேகத்தில் வாகனங்கள் பறக்கின்றன!

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

காலை பனி இன்னும் விலகவில்லை. இடம் பழக்கம் இல்லாததால் 50 60க்குள் பயணிக்கிறோம். அத்தோடு வேகத்தைக் கூட்டினால் எந்த ஒரு இடத்தையும் ரசிக்க முடியறதில்ல. அதிக போக்குவரத்து இல்லாததால் விரைவில் பைபாஸ் சாலையை முடித்து பாலக்காடு சாலையில் நுழைகிறோம். இது வரை வந்த சாலையை விட இது அகலம் கம்மி, ஆனால் போக்குவரத்து அதிகம். லாரிகள் அதில் பெரும்பங்கு.

மணி – 7-30
இந்த சாலையின் வலது புறம் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை தொடர்ந்து வரக் காண்கிறோம். ஆனால் அவற்றைப் பார்க்க முடியாமல், அனைத்தும் மேகத்தால் மூடிப்பட்டிருக்கிறது. ஓரிடத்தில் இறங்கி சில படங்கள் எடுத்துகிறோம். பிறகு பயணம் மீண்டும் தொடங்குகிறது. கேரளா கர்நாடகா, தமிழ்நாடு என்று தென் மாநில நம்பர் பிளேட்டுகள் தொங்க வாகனங்கள் பறக்கின்றன.

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

மணி – 7-40
வாளையார் வந்து சேர்கிறோம். அதன் பெரிய நீர்ப்பரப்பு சென்ற முறை பார்த்தேன். அதை கொஞ்சம் படம் பிடித்துக் கொள்ள என்று வண்டியை ஓரத்தில் நிப்பாட்டிவிட்டு புல் மேட்டில் கால் வைக்கிறோம். ஈரொடு அடிகளில் கால் முழுக்க ஈரமாகிறது. அவ்வளவும் பனியில் நனைந்த புல் பூண்டுகளின் வேலை! குருவி கொக்கு வண்ணத்துப் பூச்சி என்று இந்த இடம் மனிதரால் கெடாமல் இருக்கிறது. தற்போது வெயில் இல்லாவிட்டாலும் கொஞ்சம் வெளிச்சம் வந்திருக்கிறது. மலைகளில் அழகான தோற்றத்தைக் காணமுடிகிறது.

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

மணி – 7-50
வாளையார் பாலம் வந்து சேர்கிறோம். கேரள நுழைவாயிலை படம் எடுத்த பின் மீண்டும் கிளம்புகிறோம். கேரளா மற்றும் தமிழ்நாடு செக்போஸ்ட் அதிகாரிகள் செய்யும் அலம்பல்கள் கொஞ்ச நெஞ்சமல்ல. அவர்களின் கைங்கரியத்தால் பல கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு லாரிகள் காத்துக் கிடக்கின்றன. இரட்டைச்சாலையில் ஒற்றைச்சாலை முற்றிலும் லாரிகள் நிரம்பி வழிய மூடப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாவது சாலையிலும் அடுத்த வரிசை தொடங்கிவிட்டது. அப்படி இப்படி என்று வளைத்து வளைத்து லாரிகளிடம் இருந்து தப்பி கேரளப் பகுதியில் செல்கிறோம். வேகம் அதிகமில்லை என்பதால் பராக்கு பார்த்தபடி ஓட்டமுடிகிறது.

From Malampuzha Nov 2009

பள்ளிக் குழந்தைகள், கல்லூரி இளசுகள், அலுவலகசாரிகள் என்று ஒவ்வொரு பேருந்து நிறுத்தத்திலும் நாலைந்து பேர் நிற்பதைப் பார்க்கிறோம். தமிழ்நாடு சாலை மாதிரி இல்லை. சிறு சிறு இடைவெளியில் சிறு சிறு ஊர்கள் நிறைய வருகின்றன. கேரள தனியார் பேருந்துகள் எம தர்ம ராசாவின் தூதுவர்கள். விர்ர்ரென விரட்டி சடக் என பிரேக் போடுவார்கள். ஏதும் விபத்தோ என்று பார்த்தால் பஸ்ஸ்டாப்பில நிக்கத்தான் அப்பிடி பிரேக் போட்டுருப்பார் மகராசன்!

பாலக்காடு 9 கிமீ என்று போர்டு தெரிகிறது. அனேகமாக மலம்புழா சாலையைத் தவறவிட்டுவிட்டோம் என்று எண்ணுகிறோம். சற்று தொலைவில் பொள்ளாச்சி சாலை வந்து சேர்கிறது. சூப்பர். வழி தவறியாச்சு. கூகிள் மேப்பில் பார்க்கும்போது பொள்ளாச்சி சந்திப்பிற்கு முன்னதாகவே ஓரிடத்தில் சாலை பிரிந்தது. ஆனால் என்ன இடம் என்று பெயர் இல்லை. ஜிலேபிய பிச்சிப் போட்டது மாதிரி ஏதாவது எழுகி வெச்சிருப்பாங்க. மிஸ் பண்ணியிருப்போம். புதுசேரி என்று ஓரிடம் வருகிறது. அங்கே ஒரு சாயா! டீ மாஸ்டர் ஏதோ மலையாளத்தில் பறைகிறார். திரும்ப கேட்கையில் களிக்க… என்று கேக்க… ஓஓ.. ஏதும் சாப்பிடுறியான்னு கேக்கிறார். உள்ள பாக்கயில ஆப்பம், இட்லி என்று ஐட்டங்கள்.. இல்ல வேண்டாம்… ஒரு கிளாஸ் நிறைய டீ கிடைக்கிறது.

முடிச்சிட்டு பாலக்காடு நோக்கி பயணம் செல்கிறோம். பாலக்காடு பைபாஸ்-ல் இருந்து மலம்புழாவிற்கு ஒரு ரோடு பிரியும். அந்த சவடால் நம்பிக்கையில் பழைய பாதையை நாம் தேடாமல் பயணிக்கிறோம்.

மணி 8-36
பாலக்காடு – கோழிக்கோடு சாலையில் இருந்து மலம்புழாவிற்குப் பிரிகிறோம். இங்கிருந்து 8 கிமீ தூரம்தான். போயிடலாம். அசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு பயணத்தைத் தொடர்கிறோம்.

From Malampuzha Nov 2009

வழியில் ஒரு தரைப்பாலம் தென்படுகிறது. இறங்கி சில படங்கள் எடுத்தபின் தொடர்கிறோம். வழியில் ரயில்வே மேம்பாலப் பணிகள் நடப்பதால் டேக் டைவர்சன்….. இது சிங்கிள் ரோடு. ஏதோ காரைக்குடி டைப்பில் சந்து பொந்து என்று 90 டிகிரியில் வளைந்து வளைந்து செல்கிறது. டைவர்சன் ரோடு பக்கத்து இணை ரோடான ஒலவக்கோடு – மலம்புழா சாலையில் சென்று அடைகிறது. இந்த ரோடு நல்ல கண்டிசனில் உள்ளது. டிபிகல் கேரளா ரோடு, ஒரு மே….டு அப்புறம் ஒரு பள்ள்ள்ள்…ளம்..

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

காலை 9-00
மலம்புழா சென்றடைகிறோம். பார்க்கிங் நைனாவுக்கு நாமதான் மொத போனி. 5 ரூபாய் கட்டணம். அத்தோடு நுழைவுக் கட்டணம் 10 ரூபாய். அணைக்கு செல்லும் பாதையில் நடக்கிறோம். மேலே ரோப் கார்கள் ஆங்காங்கே நங்கூரமிட்டு (!!) நிற்கின்றன.

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

தேக்கடி துயர சம்பவத்தின் காரணமாக படகுப் போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. வேறு யாரும் படகில் செல்வதும் சட்ட விரோதம் என்று அறிவிப்பு பதாகைகள் தொங்குகின்றன.

From Malampuzha Nov 2009

அணையின் மேற்பரப்பில் அழகை ரசித்தவாறும் படம் பிடித்தவாறும் செல்கிறோம். அணை நிறைய தண்ணீர் உள்ளது. எனினும் சிறிய மதகுகளிலிருந்து மட்டுமே சிறிதளவு தண்ணீர் வெளியேற்றப்படுகிறது.

From Malampuzha Nov 2009
From Malampuzha Nov 2009

காலை 10-10
மிஸன் கம்ப்ளீட்டட். போலாம் ரைட்!

From Malampuzha Nov 2009

இந்த முறை பாலக்காடு செல்லாமல் நேரே கோவை சாலையில் செல்கிறோம். கஞ்சிக்கோடு என்ற இடத்தில் இந்த ரோடு தேசீய நெடுஞ்சாலையில் சேர்கிறது. இதைத்தான் வரும்போது தவறவிட்டோம்.  இந்த ரோடு வயல், காடு அடர்ந்த கானகம் வழியே செல்கிறது. நாம் தவறவிட்டதில் தவறில்லை. ஏன்னா, அந்த இடத்தில் ஒரு  கைகாட்டி மரம் கூட இல்லை.

From Malampuzha Nov 2009

காலை 11-00
திரும்ப வந்த வழியே திரும்பி வந்து மழையில் நனைந்தவாறே கோவையை அடைகிறோம்.

டூரிங் இலக்கணப்படி,
இருவழி : 130 கிமீ
அதிகப்படியான வேகம் : 75 kmph (கிளாடியேட்டர் எஸ்எஸ் 125)

Travelogue @ BCMTouring